Door jouw ogen…. (#SPRANKEL)

13 februari 2019
Delen via:

Hopeloos goede voornemens, ‘minder moeten’ moeten van jezelf en een plotselinge wending door een stralende én ferme oppas…

Goede voornemens… Dit jaar eh… wil ik minder stressen, verder afvallen, dicht ‘bij mezelf’ blijven enz. enz. Zucht…die voornemens heb ik eerder gezien… Ja, ik weet het: een jaar geleden. Voornemens blijven bij mij vaak vage ideeën. En hoewel de wereld schitterend wit is en schreeuwt om nieuwe beginnetjes, vind ik de folders met hun fitnessapparaten er nog steeds niet echt aantrekkelijk uitzien. En ja lief menig zingevings-tijdschrift: een portie rust en minder moeten zou inderdaad denk ik in menig huishouden welkom zijn. Maar als ik minder moet moeten, wordt het weer een moeten en stress ik weer meer. Ahh!!

Mary Poppings

In gedachten neurie ik wat na, terwijl ik op deze frisse avond de bioscoop verlaat. Zojuist heb ik Mary Poppins terug zien komen bij de Familie Banks en de kleurrijke beelden dansen nog wat door mijn hoofd. De strenge Britse nanny prikkelt de fantasie van de kinderen (en van grote mensen 😊), brengt verlichting en zingt en danst er vrolijk op los. Maar dan, op een moment waarop alles tegen zit en er geen hoop meer is op een goede uitkomst, zegt ze licht verwijtend en beslist:

‘Some people think a great deal too much, of that I’m certain!’ 

Dan loopt ze monter de trap op en wacht geen reactie meer af van de volwassenen tegen wie ze dit zegt. Deze uitspraak blijft wel een beetje hangen. Want, tsja ik schaar mezelf wel onder die ‘some people’. Jij? Ms. Poppins wijst hier even scherp terecht: waar zij naar verlangt is dat volwassenen weer worden en kijken zoals een kind.

Of moet ik zeggen, dat we worden zoals een kind hoort te zijn? Want het ‘kind zijn’ kan ook zijn verdwenen, zijn weg geroofd of misschien wel nooit geweest zijn. Ik mijmer er wat over door terwijl we de auto weer opzoeken (‘Eh was het nu hier links of daar links?’). Als je als kind, iets nooit hebt gehad of gekend, waar moet je het dan zoeken? Als je nooit kind bent geweest, kan je het dan wel ergens vinden? En waar dan, als het niet in het verleden te vinden is of in het kind dat iemand toen was? Kan je in jezelf nieuwe dingen ontdekken of scheppen? Kan je de onbevangenheid van een kind in jezelf ontmoeten door anderen of ‘in het nu’? Ook als iemand het zwaarste is overkomen? Waar moet je dan heen? Ik krijg het nog niet allemaal uitgedacht en zet mezelf even op pauze. Pffff, dit is wel even zware kost na de lichtvoetige (of toch eigenlijk ook diepzinnige?) vrolijk zingende Britse nanny.

Sprankelen als een kind

Het sprankelen zoals een kind bedoeld is, dat is misschien wel iets waar veel ‘grote mensen’ naar verlangen. Al zal dat verlangen soms ook verstopt zijn. Het zijn zonder zorgen, zonder oordeel (over onszelf of een ander), zonder zelfverwoestende sociale vergelijkingen, zonder gevoelens van onterechte schaamte of schuld, zonder heimelijke bijbedoelingen, zonder eigen belang en zonder alleen maar het verstand. Wat een cadeaus zouden dat zijn. Wat zou er gebeuren als al die allemaal op straat voor het oprapen zouden liggen? Ik zie het ineens voor me:

Een oud mooi klinkerweggetje en gewapend met witte muts, witte sjaal en niet-matchende kleur handschoenen (want imperfectie moet ik leren). Zingend rijd ik er met een rammelende fiets overheen. Eén voor één pak ik de kleurrijk ingepakte en omstrikte cadeaus op en gooi ze op mijn roestige tweewieler. En dan aan het einde van het klinkerweggetje sta ik met een volgestapelde barrel stil. Als ik het eerste pakje open zou maken, dan zouden ‘hoppa’ mijn zorgen verdwijnen. Met het tweede het oordeel (over mezelf of een ander). Met die daarna vertrekken de zelfverwoestende sociale vergelijkingen, gevoelens van onterechte schaamte of schuld, mijn heimelijke bijbedoelingen en mijn eigenbelang en als laatste het leven op voornamelijk mijn ratio. Dat zou wel even tijd kosten om al die cadeaus ten volle te ervaren.

En dan: PING! Laat dát maar mijn voornemen zijn dit jaar. Wat zou er gebeuren als we meer leven zoals kinderen (bedoeld zijn)? En dan dringt het tot me door dat we thuis drie van dat soort cadeaus hebben rondlopen. (Zijweg: ja de laatste loopt ook, yeey! Ik keek er zo naar uit, maar het is ook niet altijd handig als ze alweer op de trap staat… En ja I know: traphekjes! Maar we hebben ze nog steeds niet geïnstalleerd… Schaam… Oh, die schaamte wilde ik juist niet meer; die zou verdwijnen. Zucht… Straks schaam ik me weer voor mijn schaamte. Oké: dit uitpakken van die cadeaus wordt een lange weg 😉).

Mee op reis

Terug naar de hoofdweg: dit jaar ga ik proberen meer door hun ogen te kijken, die sprankel te vinden van hoe een kind bedoeld is. Ik ben benieuwd wat en wie ik op deze reis ontmoet. Hopelijk zeg ik straks in ieder geval dat ik een stuk minder denk 😉, zoals Mary Poppins me ook liefdevol terechtwijst. Soms hier op Puur of op renslichtop.nl lees je meer over deze reis. Als je een artikel ziet met achter de titel SPRANKEL #(cijfer), is dat een update over deze reis. Reis je mee?

En dan! Je raadt het nooit, loop ik met ons gezin door het winkelcentrum en achter de buggy neurie ik een liedje. Een handjevol mensen hoort het en kijkt om. Help! Een keuzemoment! Wat te doen? Snel bedenk ik mijn opties: stoppen of doorgaan… Ik kies: ik neurie door, maar dat niet alleen, ik neurie verder met nog één volume-tje harder en loop door. Is mijn reis daar zojuist begonnen?

 

Renske is een van de nieuwe blogsters die je meer op PUURvandaag zal gaan ontmoeten. Binnenkort zullen we haar beter aan je voorstellen. 
Renske blogt ook regelmatig op haar eigen site renslichtop.nl 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *