Eetproblemen II

12 november 2017
Delen via:

‘Mama, schrijf je nog weleens wat?’ vroeg mijn dochter een tijdje geleden. ‘Eh…nee’, antwoordde ik. ‘Waarom niet, heb je een writers-block?’ grapte ze.

Writers-block? Zeg maar gerust een writers-verlamming. Al maanden kon ik me er niet toe zetten om achter de laptop te gaan zitten. Geen goed teken voor iemand die zich normaal graag uit met schrijven.

Op een dag klapte ik de laptop dan toch maar weer open, op zoek naar mijn laatste schrijfsel. Oh ja, dat. Ik had best een goede blog geschreven over anorexia, de ziekte waar ik zelf last van heb gehad. Door er open over te zijn, wilde ik anderen helpen. Eind goed, al goed. Tot op de dag dat we in een kliniek voor eetstoornissen belandden met onze eigen dochter…

Het was een prachtige zomerse dag in augustus dat we daar voor het eerst kwamen. Allebei nerveus over wat ons te wachten stond. Mijn dochter werd ondervraagd, en apart van haar ik ook.

Ik had tijd over, en kon de boel daar dus mooi observeren. Het was een komen en gaan in de wachtkamer. Meisjes met spillebenen, zorgelijk kijkende ouders. Een meisje dat ruzie maakte met haar ouders, die steeds: ‘We bespreken het straks wel’, antwoordden.

 ‘Zo erg zijn wij gelukkig niet!’ dacht ik.

Anorexia nervosa

Tenslotte moesten we samen naar een psychiater, psycholoog en een verpleegkundige.  Ik was benieuwd…

De uitslag was hen volkomen duidelijk: anorexia nervosa. Mijn dochter was kilo’s afgevallen zonder dat ik het doorhad! Haar bloeddruk en hartslag bleken verontrustend laag. Ze moest heel rustig aan gaan doen en meteen stoppen met vakantiewerk, laat staan gaan studeren. En zo snel mogelijk bij hun in behandeling.

Behoorlijk overrompeld zochten we na afloop een bankje buiten. Dochterlief had amper de tijd gekregen om tussendoor iets te  eten of te drinken, zei ze. Belachelijk vond ik dat voor een kliniek tegen eetproblemen! Ik probeerde uit te vissen hoeveel ze nu eigenlijk woog, en schrok van het getal. Zo weinig? Zij was op haar beurt ook erg geschrokken van de directe benadering van haar problemen. Maar geen van beiden beseften we  wat ons boven het hoofd hing.

In het begin liep ik steeds achter de feiten aan. Mijn dochter bleef afvallen, en ik had er geen enkele invloed op.

In m’n hoofd zat ik maar te vergelijken met m’n eigen anorexiatijd. Bij mij werden ze pas na 3 jaar ongerust.  En met het advies dat ze niet mocht studeren nu, kon ik ook niets. Ik was juist enorm opgeknapt van op eigen benen staan!  Het duurde echt even tot het tot me doordrong  dat de gezondheid van mijn dochter op het spel stond.

Confronterend

Mijn man en ik kregen ouderbegeleiding. Keer op keer kaartten ze aan hoe confronterend dit voor mij zou zijn. Rustig deelden ze mee dat ik zelf ook nog soort eetproblemen leek te hebben, en dus niet goed omging met die van mijn kind. Ik was boos en bang.  Waar bemoeiden ze zich mee?

Een maand na ons eerste consult werd al geregeld dat onze dochter opgenomen zou worden. Weer een schok.  “Laat je niet opnemen! Ze gaan je daar alleen maar volproppen!’ schreeuwde het oude anorexia-meisje in mij. Natuurlijk zei ik daar niets over tegen mijn dochter. Ik wilde echt wel dat ze beter zou worden! Maar ik wist als geen ander hoe naar een opname was.

Wat een verwarrende tijd!

Ik was blij met mensen uit onze kerk die trouw voor ons te baden. Zelf bad ik weinig. Ik werd gek van alle hulpverleningsgesprekken. Gelukkig had ik nog een uitlaatklep: hardlopen. Net genoeg om  een beetje stress kwijt te raken.

Op een zachte dag in november, liep ik weer eens buiten. De weilanden waren nog groen, maar veel bomen  verkleurd.  Sommigen goudrood, anderen gelig bruin. Bij een appelboompje lagen tientallen appeltjes op de grond te rotten. ‘Zonde zeg, waarom raapt niemand ze op?’ dacht ik geergerd.

Toen ik even later naar de lucht keek, zag ik wat bijzonders. Twee vliegtuigstrepen vormden een enorm wit kruis dat fel afstak tegen de blauwe lucht. Wilde God me iets duidelijk maken?  Al stortte mijn wereldje in; Zijn trouw werd uitgebeeld boven m’n hoofd. Dat kruis in de lucht, zelfs die rottende appeltjes; niets was er voor niets. Geen antwoord op al mijn vragen, wel een duidelijk: ‘Ik ben erbij!’

En daar kon ik het voorlopig weer mee doen.

 

Reacties (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *