Heb je dit ook aan je man verteld?

19 september 2018
Delen via:

‘Heb je dit ook aan je man verteld?’ Niet voor het eerst stelde hij deze vraag en ik besefte dat het antwoord ‘nee’ was. Ik kwam al een tijdje eens in de twee weken bij dit echtpaar langs om te kunnen praten over wat er allemaal aan de hand was in mijn leven en in mijn gezin. En steeds kwam weer zo’n vraag: ‘Wat vindt je man ervan?’ ‘Wat zei je man toen je het vertelde?’ En elke keer had ik daar geen antwoord op. Langzaam maar zeker drong tot me door dat ik het nooit aan mijn man verteld had. Dat ik al heel lang geleden gestopt was met thuis te vertellen wat ik werkelijk dacht, wat ik echt voelde. Ik had niet het gevoel dat dat kon.

Ik ploeterde in mijn eentje met de last van ons gezin op mijn schouders. Dat dat veel te zwaar voor me was, was me allang duidelijk, maar de dingen waren zo gegroeid. Ik was verantwoordelijk voor ons gezin, ons huwelijk, al onze sociale contacten. Ik had geen vrienden meer met wie we als stel optrokken. Want we trokken niet als stel op. Al mijn vriendinnen die samen met hun man wilden komen, ben ik in de loop van de tijd kwijt geraakt. Ik hield nog maar een paar vriendinnen over met wie ik apart afsprak.

Ik had er nooit bij stilgestaan dat het anders kon, en dat ik het graag anders wílde. Dat een andere manier van communiceren mogelijk was en dat ik dat veel liever had. Het duurde nog vele jaren voordat we die nieuwe manier geleerd hadden, maar sinds een jaar of vijf hebben mijn man en ik een goed huwelijk. We leren steeds meer om als een stel te functioneren in plaats van als twee co-existerende individuen die toevallig getrouwd zijn.

Ons huwelijk is niet zonder meningsverschillen en conflictjes, maar we ervaren wel veel meer verbondenheid met elkaar dan eerst. We hebben vertrouwen in elkaar, we delen wat we denken en trekken steeds beter samen op, hoewel dat nog altijd hard werken is. Maar een huwelijk ís gewoon hard werken. Er staat niet voor niets in Hooglied: ‘laat ons de kleine vosjes vangen’. Ik las ooit ergens dat die vosjes verwijzen naar de kleine ergernissen. Die kunnen namelijk uitlopen tot metershoge muren tussen mij en mijn man, tussen jou en jouw partner.

Afgelopen weken sprak ik op verschillende plekken met vrouwen die ook al langere tijd getrouwd waren en realiseerde ik me opnieuw hoe belangrijk gesprekken over wat we echt denken en voelen eigenlijk wel niet zijn. Deze vrouwen vertelden me over dingen die gezegd waren, door henzelf of door hun man. En ik hoorde hoe die woorden gevolgen hadden gehad in de keuzes die ze hadden gemaakt. Die woorden waren uitgegroeid tot angst om te veranderen. Tot patronen, gewoontes die moeilijk te doorbreken waren. Die woorden zorgden ervoor dat ze het gevoel hadden dat verandering onmogelijk was geworden.

Toen ik doorvroeg, net als het echtpaar bij mij had gedaan, bleek dat ook zij hun gevoelens en gedachten niet met hun man hadden gedeeld. Dat ze dat niet durfden. En nu wisten ze dus niet zeker of die woorden van hun man die zoveel impact op hen hebben gehad, destijds in woede of wanhoop waren gezegd. Ze wisten niet of hun man op dit moment nog steeds hetzelfde dacht. Dat hadden ze niet gevraagd. Dat gesprek durfden ze ook nu nauwelijks aan. Net als ik vroeger en ik vind dat trouwens nu nog steeds best lastig. Want je stelt je kwetsbaar op, je voelt je een zeurpiet en het is moeilijk om de juiste woorden te vinden die precies zeggen wat je nou bedoelt.

Ik schreef er al eerder over, hoe je in je communicatie kunt denken dat je een waterpistooltje in handen hebt waarmee je plagerig en speels wat loopt te schieten, terwijl je eigenlijk een mitrailleur in handen hebt: je woorden dringen direct door in het hart van je geliefde en kunnen daardoor ofwel enorm zegenen ofwel enorm verwonden.

Dat werkt dus ook de andere kant op. Jij kunt je leven veranderd hebben, of bepaalde wensen en verlangens afgelegd hebben, op basis van de woorden die jouw partner een keer heeft uitgesproken. Misschien wel vele jaren geleden. Die woorden zijn een eigen leven gaan leiden en jij hebt ernaar gehandeld, terwijl je partner misschien wel helemaal niet in de gaten heeft dat jij zijn woorden zó serieus hebt genomen. Hij bedoelde er misschien wel helemaal niets mee, of uitte enkel wat frustratie van dat moment, terwijl hij voor het overgrote deel helemaal achter je staat.

Wat ik heb moeten leren, is checken, checken en dubbelchecken. Als ik merk dat woorden van mijn man in mijn hoofd blijven klinken en ik me er door afgewezen voel (en dat voel ik me nogal snel), dan ga ik naar hem toe en zeg: ‘hey lieverd, kunnen we even praten? Jij zei gisteren dit en nu heb ik het gevoel dat …’ Negen van de tien keer blijkt dat ik hem verkeerd begrepen heb. En doordat het nu open op tafel ligt, krijgt hij de kans om te leren het net wat anders te formuleren en ik leer er meer en meer op te vertrouwen dat hij echt van me houdt, waardoor ik kan leren niet meteen alles negatief op te vatten. En mijn man doet hetzelfde. Hij vertelt het me nu vaker als hem iets wat ik heb gezegd blijft achtervolgen of een vervelend gevoel gegeven heeft. En dan krijg ik de kans om sorry te zeggen en kan ik leren om het anders te zeggen. En dat leren kost tijd. Als je veertig jaar iets op een bepaalde manier gezegd hebt, of alles wat gezegd wordt, negatief hebt opgevat, dan duurt het wel even voordat je anders doet. Maar alleen al doordat ik weet dat hij eraan werkt, en doordat hij weet dat ik eraan werk, groeien we naar elkaar toe en zijn we milder geworden.

Wat ben ik blij dat die man mij een paar jaar geleden steeds weer vroeg hoe mijn man ergens over dacht. Ik leerde vertellen wat ik meemaak, denk, voel, zonder iets terug te verwachten. Gewoon mee te delen wat ik dacht en voelde, wat ik moeilijk vond, wat ik zwaar vond. En wat had dat een groot effect. Mijn man deed niet altijd iets met wat ik zei en dat hoefde ook niet. Maar nu hij wist wat ik dacht, leerde hij mij wel beter kennen en hij begon ook meer te vertellen van wat hij meemaakte, dacht en voelde. In de loop van de tijd begon ons huwelijk te veranderen. Daarom stel ik jou nu deze vraag: datgene, waar jij nu mee loopt te tobben, heb je dat ook aan je man of je vrouw verteld?

Reacties (6)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *