Help! Mijn moeder is boos

15 juni 2018
Delen via:

Het is een aantal jaar geleden. Met een schok leg ik mijn telefoon op tafel. Mijn moeder is net ontploft en ik ben gekrompen tot net boven de tafelrand. 47 jaar oud. Het duurt even voordat ik weer normaal kan ademen. Dit was zo heftig en intens. Ik dacht dat ik een zelfstandig volwassen vrouw was, maar het tegendeel is net gebleken. Ik ben nog een klein meisje, wat zoekend kijkt naar haar moeder, tast naar de stemming en koortsachtig bedenkt of ik degene ben die de boosheid heb veroorzaakt.

Ik kom uit een gezellig en creatief meidengezin. Mijn moeder verzon leuke fietstochten en uitstapjes naar molens, musea, strand en natuurgebieden. Met sinterklaas maakte mijn moeder van oud speelgoed, weer nieuwe dingen. We speelden veel, hadden veel fantasie en leefden van het ene spel naar het andere.  We verzonnen een pannenkoekenfeest in de tuin, we maakten een rommelmarktkraam voor ons huis, we klommen in bomen en tot de dakrand in de steeg. Alles kon! Zomervakanties werden fietsend gedaan, tenten mee. Dagen leefden we als nomaden op het strand. Een meidengezin waarin werd gespeeld en gekibbeld, waar we creatief waren en allemaal klitte om onze moeder. We vochten om haar aandacht. Plaatje was perfect.

En toen ging alles mis.

Door een verhuizing werden wij een stuurloos gezin. Mijn moeder probeerde alles bij elkaar te houden, maar het lukte niet meer. Ze had zó haar best gedaan, maar iedereen ging haar eigen kant op en de eenheid was verbroken.

Jaren later

Perfect plaatje

Ik ben een volwassen vrouw, door heel wat levenservaring heen ben ik wijzer geworden. De relatie met mijn moeder is stabiel. Ze zijn oud geworden, mijn vader en moeder. Ik ben in de bloei van mijn leven. Alles loopt op rolletjes, ik heb gevochten om mijn leven op de rit te krijgen en het is gelukt. Plaatje is perfect. Kijkend naar het leven van mijn ouders gunde ik hen dat ook. Rust in hun leven. Waarbij ze zouden kunnen genieten van hun ‘oude-dag’. Dus, ik regelde van alles. Doorstomend pakte ik dit op en organiseerde ik dat. Het zou allemaal goed komen.

Tot dat ene telefoontje.

Oude patronen

Oude patronen komen weer boven. Het gezin zoals we waren vroeger komt weer scherp naar voren. Ja, we waren een gezellig chaotisch gezin met leuke activiteiten en creativiteit. Het was slechts een schilletje. Daaronder zat zoveel pijn, zoveel boosheid. Emoties die niet mochten of konden worden geuit. En ik, als hoog-sensitief kind, had het eigenlijk wel in de gaten. Maar ik kon het destijds niet benoemen, wist niet beter. Door de boosheid van mijn moeder kwam dit weer naar boven en werd ik, volwassen vrouw, weer het kind van mijn moeder.

Gevechten

En toch is dit een doorbraak geweest naar hoe ik naar haar kijk.  Want nadat dit allemaal is uitgesproken heb ik pas echt ontdekt dat ik een zelfstandig volwassen vrouw ben. Ik ben los van mijn moeder en daardoor kan ik goed naar haar kijken. Ik zie een hele dappere vrouw. De gevechten in haar leven doorkruist zij soms met het zwaard, soms met humor; met een lach en een traan.

Ik ben niet verantwoordelijk voor het geluk van mijn moeder. Ik hoef niet voor haar te zorgen, geen keuzes voor haar te maken, van alles voor haar te regelen. Ze kan dit zelf. Als klein kind keek ik zoekend naar mijn moeder of ze wel gelukkig was. Zij heeft struggles in haar leven, maar ik ben daar niet verantwoordelijk voor. Wel gun ik haar haar boosheid die af en toe naar buiten moet komen zodat ze alles weer onder controle heeft.

Uiteindelijk houden we van elkaar. Mijn zussen, mijn ouders, we zijn en blijven verbonden met elkaar. Ieder heeft zijn eigen gevecht in het leven. We zien het van elkaar, we ondersteunen elkaar. Maar het klitten is er vanaf.

De leuke uitstapjes blijven we doen, zolang het kan! Creatief zullen we blijven en waarschijnlijk chaotisch ook ;-).

Deze blog is geschreven door Hannah

Reacties (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *