Het leven is een doos bonbons

2 juli 2018
Delen via:

‘Het leven is als een doos bonbons. Je weet nooit wat je krijgt.’ We kijken de film Forrest Gump met onze oudste twee kinderen, een van de ontroerendste en mooiste films die ik ooit gezien heb. Het was een heel andere ervaring om hem nu niet met leeftijdgenoten, maar met mijn kinderen te kijken. Ineens viel me op hoeveel er eigenlijk gescholden werd, hoe rauw en heftig de emoties van de personages eigenlijk waren en dat er eigenlijk best veel seks in voorkomt. Scenes met het laatste erin hebben we doorgespoeld, maar de rest hebben we ze toch laten zien, want, zo realiseerden we ons: worden ze op school en in de media eigenlijk niet volop met dit soort dingen geconfronteerd?

Afschermen

Een van mijn kinderen zit in een christelijke Whatsappgroep waarin veel persoonlijke dingen worden verteld. Zo kwam ze in aanraking met kinderen die aangerand zijn, zichzelf snijden of net als zij een broertje of zusje verloren. Ik schrok me wild toen ik erover hoorde en mijn eerste neiging was om haar ervan af te schermen. Maar nu ben ik eigenlijk vooral dankbaar dat mijn kind deze dingen aan mij vertelt en leer ik haar om ermee naar God te gaan en te bidden om onderscheidingsvermogen waar ze wel en niet op moet reageren.

En nu keken we dus Forrest Gump en eigenlijk bleek het een geweldige film in het licht van waar mijn kinderen mee te maken krijgen.

Accepteren

Neem bijvoorbeeld luitenant Dan. Verbitterd en gehandicapt is hij uit de Vietnamoorlog gekomen. Forrest Gump, die de mensen accepteert zoals ze zijn en er gewoon ís, accepteert ook luitenant Dan, verblikt of verbloost niet bij al zijn grove uitspraken of door zijn alcoholisme. Uiteindelijk zien we luitenant Dan God uitdagen, en als een moderne Jakob de hele nacht vechten om vervolgens zonder dat letterlijk zo te zeggen, in de ogen van Forrest Gump ‘vrede te sluiten met God’.

Vlucht

En Jenny, de BFF van Forrest, voortdurend op de vlucht voor de spoken van het verleden. Zij vindt na  jaren van seks, drugs en rock ’n roll, rust in het huis van Gump, maar weet uiteindelijk niet beter dan hem met haar lichaam te bedanken en opnieuw op de vlucht te slaan. Pas als haar einde nadert, komt ze haar verleden onder ogen en stelt ze orde op zaken in haar leven. En al die tijd blijft Forrest van haar houden, op haar wachten en als ze bij hem is, zorgt hij voor haar.

Redden

Het leven bezien vanuit Forrest Gump is een verademing. Hij vraagt zich nauwelijks af waarom de dingen gaan zoals ze gaan of waarom de mensen doen zoals ze doen. Hij aanvaardt wat er gebeurt en hij accepteert de mensen zoals ze zijn. Daarbij doet hij gewoon wat op zijn pad komt. Als soldaat in de Vietnamoorlog redt hij de ene soldaat na de ander, niet vanuit een of andere heldendrang, maar omdat hij, op zoek naar zijn vriend Bubba, stuit op andere gewonden die hij toch moeilijk kan laten liggen. Dus neemt hij ze, hoppa, over de schouder mee naar een veilige plek en rent weer terug om Bubba te zoeken.

Als zijn moeder gaat sterven, legt ze uit dat dat nou eenmaal bij het leven hoort, dat het nou eenmaal haar tijd is en Forrest accepteert het. Niet dat hij geen verdriet heeft, niet dat hij haar niet mist. Hij houdt haar in ere door te blijven verwijzen naar wat zij altijd zei.

Zoals dat het leven net een doos bonbons is, je weet nooit wat je krijgt.


In Laat je zien! deelt Rachel Hollis een welverdiende schop onder je kont uit: verstop je niet langer achter de leugens over jezelf! Je bent vaak zelf de enige die erin gelooft, dus daar kun je nog beter vandaag dan morgen mee stoppen. Je hoeft niet eerst af te vallen, succesvoller te worden of een man te vinden om een leuk mens te zijn. Laat je zien!

 

 

 

 

 

Reacties (1)

  • Cobie schreef:

    My grown kids laugh at how I love the movie Forrest Gump. Such powerful messages of love, forgiveness, acceptance, common sense and trust. Thanks for this!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *