Mijn eigen familiediner

17 oktober 2017
Delen via:

Ken je dat programma Familie diner van de EO? Bert van Leeuwen probeert families die geen contact meer met elkaar hebben weer samen te brengen. Vaak hebben ze ruzie gehad en is er zo lang niet meer met elkaar gesproken dat de drempel te hoog werd.

Als ik de  verhalen van deze families hoorde, dacht ik altijd, maar dat ken ik niet hoor, zo’n familie heb ik niet . Eigenlijk niet stilstaand bij het feit dat ook mijn familie zo’n verhaal met zich meedraagt. Waarom? Omdat het allemaal zo gewoon aanvoelt.

Vorige week raakte mij dit na ruim 15 jaar.  Twee weken geleden kregen wij te horen dat mijn oma gevallen was en door al slechte gezondheid zou komen te overlijden. Het ging enorm snel en die avond is ze inderdaad overleden. Een heel gek moment want opeens is oma is niet meer.  Moet je je dan normaal gesproken niet heel erg verdrietig voelen? Ik voelde eigenlijk niks.

Mijn oma en ik hadden eigenlijk niet zo’n goede band, heel hard gezegd had ik niet zo’n leuke oma.

Mag je dit eigenlijk wel zeggen over iemand die net overleden is? Op dat moment was dat mijn gevoel. Was ze dan helemaal geen goede oma? Nee dat denk ik niet. Voor mijn zus was ze een lieve oma. Voor mijn neefjes denk ik ook wel. Maar wij hadden geen klik. Van kleins af aan was deze er al niet. Een raar gevoel nu ze er niet meer is en je eigenlijk alle mooie herinneringen over de overledene deelt.

Op 26 januari was de crematie. Het was sober, precies zoals mijn oma had gewild. Met alleen de kinderen, kleinkinderen en haar broer. Ik zag dat mijn neefjes en zus verdriet hadden, maar ik voelde niks. Ondanks dit alles werd die dag toch heel bijzonder en een dag om nooit te vergeten.

Mijn neefjes zag ik na ruim 15 jaar weer terug. In mijn hoofd waren ze nog die kleuter en peuter waar ik als 14 jarige veel op paste. Maar nu waren het grote jongens, van 23 en 25. En mijn andere neef was opeens 31 jaar en had een vriendin. Je vraagt je af waar de tijd blijft. Mijn oom, die eigenlijk zoals ik mij altijd heb herinnerd weer eens een biertje te veel op had, was ook geen spat veranderd. Een beetje ouder, maar niet heel veel wijzer.

We kwamen samen in de flat van mijn oma en mochten er allemaal iets uit zoeken waar de waarde aan hechten.

Iets van oma wat we graag wilden bewaren. Iedereen had zo zijn eigen dingetjes die ze graag wilde hebben. Mijn zus een prachtig schilderij van de winkel die ooit van mijn opa was en mijn neefje wilde de receptenmappen van oma, want zij hield zo enorm veel van koken. Maar wat moest ik mee naar huis nemen? Wat wilde ik als herinnering aan mijn oma? Ik kon geen enkel voorwerp bedenken. Eerlijk gezegd gingen alleen de minder leuke herinneringen door mijn hoofd heen die dag.

Een week na de crematie bleek ik onverwachts toch iets heel waardevols van oma te hebben gekregen. Familie! Familie, die ik heel lang heb moeten missen. Die ik door omstandigheden al jaren lang niet meer had gezien! En juist op deze dag sloten we elkaar weer in de armen, om nooit meer los te laten. Ik heb opeens weer 3 neven! Bedankt oma, voor dit geschenk en samen, als familie, denken we terug aan de leuke dingen die er wel waren.

Het was mijn eigen familiediner in de flat van oma!

Liefs!


In Lucht in je gezin laat stiltetrainer Mirjam van der Vegt (StiltedagboekKoester je hart) zien dat stilte en kinderen geen onmogelijke combinatie is. Het gezin is bij uitstek de plek waar je de innerlijke rust leert beoefenen. Samen op ontdekkingstocht, ontspannen, Gods kracht beleven, groeien en delen, waarbij ouder en kind van elkaar leren.

 

 

Reacties (1)

  • Jannie Koeleman schreef:

    Door halfbroers uit de familie gezet dus sinds 34 jaar al helemaal geen familie contacten meer. Ik zou graag weer familie hebben. Ik heb ze theoretisch nog wel maar waar ze zijn….??? geen flauw idee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *