Troost in Zijn vaderarmen

21 november 2017
Delen via:

Wat voel ik me verdrietig als ik denk aan ons kleine kindje, die maar 15 weken oud mocht worden. Ik had me zo verheugd op dat eerste moment zo vlak na de bevalling, om ons kindje in mijn armen te sluiten, en te mogen zorgen voor ons kleine wondertje. Het moeilijkst vond ik het moment dat ik het moest vertellen aan mijn dochters. Hoe vertel ik nu dat ons kindje weer is overleden?

Terwijl ik dacht dat het zo goed ging…

Mijn man had vrij genomen van zijn werk en samen haalden we de meiden op van school. Dat gebeurt niet zo vaak. Ze vonden het dan ook helemaal geweldig dat we hen samen op kwamen halen. Eenmaal thuis gingen we samen iets drinken. Toen we samen op de bank zaten vertelde ik het mijn oudste dochter: ‘Mama moet je wat vertellen, je weet dat ik vanmorgen naar de baby dokter ben geweest he? Toen mama daar was kon mama helaas het hartje niet meer horen kloppen en ook dit kindje is bij de Heere God.’ Ik zag dat ze niet wist wat ze moest zeggen, maar zag wel haar tranen. We hebben dan ook samen gehuild. Samen. Gewoon zijn. Samen huilen. Een knuffel en je aan elkaar vastklampen.

Een arm om je heen zegt dan meer dan 1000 woorden.

Toch kan er ook veel troost uitgaan van bemoedigende en meelevende woorden. Wat voel ik me dankbaar voor al die meelevende woorden van de mensen om ons heen. Woorden van troost. Woorden van bemoediging. Maar ook de woorden van mijn oudste dochter geven mij troost: ‘als Jezus straks terug komt, zijn we een groot gezin mam’.

Waar ik vooral ook dankbaar voor ben, zijn Zijn vaderarmen. Ik mag echt ervaren dat Hij met Zijn vaderarmen om ons en mij heen is. Ik kan me geen betere plek bedenken waar ik verdrietig kan zijn. Samen met mijn kinderen huilen in Zijn vaderarmen. En te weten dat ons kleine kindje ook in de hemel in Zijn vaderarmen mag liggen, daar gaat zoveel troost van uit. Waar ook troost van uit gaat is het besef dat eens als Jezus terugkomt, dat ik dan al onze kinderen in de armen mag sluiten, wat zie ik daar naar uit!

 

Troost

Ik vind troost in Zijn vaderarmen
Huilen mag ik bij Hem
Ik vind troost in Zijn vaderarmen
Huilen mag ik bij Hem.

Ik luister naar Zijn stem:

Kom maar,
Kom maar
Kom maar bij Mij
Bij Mij mag je schuilen,
Kom maar,
Kom maar bij Mij
Bij Mij mag je huilen.

 En eens zal het zo zijn
dat we leven in een stad
waar geen pijn en geen verdriet is.

 Tot aan die dag
mag je leven dicht bij Mij
ben Ik altijd aan je zij.


Troost van Hella van der Wijst bevat zo’n twintig ervaringsverhalen van mensen die geliefden verloren. Daarnaast geven rouwdeskundigen en wetenschappers vanuit unieke invalshoeken inzichten in de wondere wereld van verdriet en troost.

 

 

 

Reacties (1)

  • J.koeleman schreef:

    Wat herkenbaar. In juli moest onze dochter bevallen van een dood kindje. ( 20 weken) Het was hun eerste kindje. Wat was dat moeilijk en verdrietig voor ons als grootouders maar vooral voor hen. Gelukkig kennen zij ook God als trooster.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *