Zussenliefde

23 februari 2019
Delen via:

Marjolein (redacteur van Puurvandaag.nl) en Cocky (schrijfster van “Lieve zus een dikke kus” gaan met elkaar in gesprek over het thema zussen en aan de hand van twee prachtige romans over zussen.

De boeken

In ‘Twee zussen, een donorhart en een bucketlist’ van Lindsay Harrel reizen de zusjes Megan en Crystal de wereld rond aan de hand van de bucketlist van Amanda, het overleden meisje aan wie Megan haar nieuwe hart te danken heeft.

 

 

 

 

 

 

 

“Het lied van zussen” van Louise Allan is een roman over muziek, moederschap en dromen, en de onverbrekelijke band tussen zussen. De gelukkige kindertijd van Nora en haar zusje Ida eindigt abrupt als hun vader overlijdt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Marjolein: Het thema zussen, daar heb jij wel wat mee. Je schreef het boekje “Lieve zus een dikke kus“ Zelf heb je 3 zussen en een broer.  Daarom ben ik benieuwd naar wat jij vond van twee boeken die recent uitkwamen. “ Twee zussen en een donor hart” en “Het lied van Zussen”

Twee zussen en een donor hart:

Marjolein: Wat sprak jou aan in het verhaal van de twee zussen?

Cocky: Dit boek ontroerde me, omdat je twee zussen volgt die eigenlijk heel erg naar elkaar hunkeren, elkaar weer opnieuw willen leren kennen, maar allebei hun eigen schuld- en angstgevoelens in de weg hebben zitten. Er waren ook veel momenten dat ik gewoon hard heb gelachen om dit boek, het is herkenbaar. Dit is echt een boek dat je met een lach en een traan kunt lezen en waar je uiteindelijk een warm gevoel aan overhoudt.

Marjolein: Wat ik herkende aan de relatie tussen de twee zussen, wat de onuitgesproken gevoelens. Waardoor erbij de ander een heel ander beeld is ontstaan. Ook ik en mijn zus hebben zo’n periode ervaren.

Herkende je bepaalde aspecten in de relatie tussen de twee zussen?

Cocky: Je kunt als zussen soms jaloers zijn op elkaar, terwijl je weet dat de anderen ook weer jaloers zijn op jou. Op eigenschappen die je hebt (is puur genetisch, maar dat doet er op zo’n moment niet toe), op kansen die je krijgt, op mensen die je wel of niet ontmoet… Wat ik merk is dat je, naarmate je ouder wordt, die rivaliteit verdwijnt en je het elkaar echt uit het diepst van je hart gunt. Dat jij blij wordt als je zus blij wordt. Dat je een band voelt, al ben je niet samen.

Maar ik moet je eerlijk zeggen dat tussen mijn zussen en mij eigenlijk niets onuitgesproken blijft. Misschien zouden we daar wel wat meer van kunnen gebruiken, haha…

Maar weet je dat het juist verbindt als je samen je pijn deelt? Als je samen ‘vecht’ tegen pijn en verdriet?

Marjolein: In dit verhaal is Megan ernstig ziek, voor een lange periode. Je ziet dat dan het hele gezin draait om Megan. Crystal die dan ook midden in de puberteit zit cijfert zich zelf weg.  Een lastige situatie, die je in zo’n heftige tijd bijna niet kan voorkomen. Wat zou je deze zussen adviseren?

Cocky: Weet je, ik denk dat niet alles te voorkomen is. Elk gezin is een systeem op zichzelf. Hoe zoiets als een ernstig zieke zus je gezin beïnvloedt, hangt natuurlijk heel erg af van je gezin. Maar wat ik vooral wel zou doen, is met elkaar blijven praten. De ziekte van Megan was óók een probleem van Crystal. Maar zij dacht: ach, mijn ouders en Megan hebben al zoveel ellende, ik los dat van mezelf wel op. Met als gevolg dat het leek alsof ze afstand creërde, terwijl ze het juist uit liefde deed.

Dat zie ik mensen nog steeds wel eens doen. Afstand houden, omdat ze de ander niet willen belasten. Maar weet je dat het juist verbindt als je samen je pijn deelt? Als je samen ‘vecht’ tegen pijn en verdriet?

Wat advies betreft zou ik vooral de ouders bovenstaand advies hebben gegeven. Een puber is toch vooral op zoek naar zijn eigen identiteit, het zijn juist de ouders die hun kinderen moeten blijven zien. En gelukkig is een gezin meestal wel flexibel genoeg om de aandacht soms wat te verdelen en af te staan, maar het helpt al zo ontzettend dat je daar eerlijk over mag zijn!

 

Het lied van Zussen

Marjolein: Wat sprak jou aan in dit verhaal?

Cocky: Dit was niet per se een boek met een feel good einde. Sterker nog: ik vroeg me af waarom er toch zoveel onrecht in de wereld is! Het zette bij mij iets in beweging. Hoe verstrekkend onze keuzes kunnen zijn, hoe verschillend we kunnen zijn, hoe onbegrijpend we kunnen zijn richting anderen.

Marjolein: Inderdaad een heftig verhaal. Waarin twee zussen opgroeien zonder hun ouders. Beide ouders verloren. Ze zijn op elkaar aangewezen. Kon je uit dit verhaal opmaken dat de band tussen de zussen veel sterker was dan “normaal”?

Cocky: Als je samen zo’n heftig verleden meemaakt, is het inderdaad zo dat je band sterk wordt. Dat is ook wat je bij deze zussen ziet.

Marjolein: Die sterkte band wordt aardig op de proef gesteld, als bij beide zussen hun dromen niet uitkomen. Hoe heeft de schrijfster dit beschreven?

Cocky: Je wordt het verhaal ingezogen. Ergens voel je wel wat eraan gaat komen, maar toch overvalt het je als het gebeurt. Je ontwikkelt sympathie voor de zorgende zus, maar je voelt ook de woede van de andere zus mee. En tot het einde hoop je dat het misschien ergens toch nog helemaal goed komt.

Marjolein: Herken je dit vanuit je eigen leven? Dromen die niet uitkwamen of andere teleurstellingen. Hoe gingen jullie als zussen hier mee om?

Cocky: Wat de band met mijn zussen zo sterk maakt, is dat we deze tijd, dit moment in onze levens, samen beleven. Niemand van ons kan in de toekomst kijken. We hebben verdrietige tijden gedeeld, momenten dat ik de pijn en teleurstelling van mijn zussen het liefst weg zou willen nemen. Maar dat hoeft niet. Dat we er voor elkaar zijn is nu genoeg. En dat is heel veelbetekenend voor de weg die voor ons ligt – welke kant hij ook uitgaat.

Marjolein: In een recensie over dit boek vond ik de omschrijving  “tegenstellingen als liefhebben en haten, verwijdering en toenadering, onvrede en vrede komen voor in dit boek”

Herken je deze tegenstellingen in je band met je zussen?

Cocky: Gelukkig niet zo heftig. Mijn zussen en ik zijn heel open tegenover elkaar. Maar we kunnen keihard ruziemaken en tien minuten later gezellig gaan winkelen. Dat heeft ons allemaal wel geholpen met het idee dat we onvoorwaardelijk worden liefgehad. Een ruzie is niet leuk, maar het scherpt de boel weer aan. Hoewel dit soms best iets minder heftig had gekund ;-).

Marjolein: Beide zijn we ook gezegend met zussen. Wat vind je het meest waardevolle aan het hebben van zussen?

Cocky: Dat we soms de tranen van het lachen over onze wangen hebben rollen na het huilen van het verdriet. Dat we ons nooit sterker of anders voor hoeven te doen dan we zijn. Dat we elkaar begrijpen en soms ook helemaal niet, maar dat dat niets uitmaakt. Dat we het fijn vinden om elkaar te zien.

Marjolein: Wat prachtige om te horen en wat fijn dat je zo zussen met elkaar kunt zijn. Kunnen jullie het altijd goed met elkaar vinden?

Cocky: Hm, meestal wel. Maar misschien zien mijn zussen dat heel anders ;-). Ik denk het niet hoor. Onze band is de laatste jaren zoveel mooier, sterker en echter geworden. Ook als we het ergens niet over eens zijn is het gewoon goed.

Marjolein: Toen mijn zus op jonge leeftijd een vriendje kreeg ontstond er een grote kloof tussen haar en mij. Ze trouwde jong en ging uit huis.  De kloof bleef en we begrepen elkaar vaak niet.  Pas toen ik een vriendje kreeg werd deze kloof kleiner en werd onze band weer een beetje sterker.

Hebben jullie wel eens een periode minder goed contact gehad? Hoe hebben jullie dit opgelost?

Cocky: Ja natuurlijk, dat is het leven! Soms moeten we elkaar bewust opzoeken, even tijd maken voor elkaar. En wat zo heerlijk is: dat geeft niet. Die ruimte is er juist tussen ons. We zijn blij als we elkaar zien, maar niet boos ofzo als we elkaar eens minder vaak zien. Je moet de ander geen eisen opleggen, dat werkt juist averechts.

Marjolein: Heb je een advies voor zussen die door zo’n periode gaan? Of is het iets wat er gewoon bijhoort?

Cocky: Ik denk dat het er vooral gewoon bij hoort. Maar merk je dat je onverschillig wordt richting elkaar, maak dan bewust tijd voor elkaar.

Marjolein: Kan je alles zeggen tegen je zussen? Of zijn er ook dingen die je niet deelt?

Cocky: Ik zou alles met ze kunnen delen, echt waar. We lachen elkaar uit en weten dat we allemaal gewoon normaal en tegelijk knotsgek zijn. Maar echt alles met ze delen is helaas niet mogelijk. Maar met mijn ene zus neigt het er zo nu en dan wel naar ;-).

En met al mijn zussen kan ik heel hard lachen. Die humor verbindt ons. Net als onze muziek. Gaaf wel hè ;-).

Marjolein: Ik ben gezegend met 1 zus. Daar moet ik het mee doen 😉 samen moeten we werken aan een goede zussenband want we hebben alleen elkaar.

Jij heb drie zussen, heb je ook meer met de ene zus dan met de ander?

Cocky: Je hebt met al je zussen een andere chemie. Mieke en ik begrijpen elkaar met een half woord. We denken hetzelfde, dat is ontzettend gaaf. Met Rineke merk ik dat we allebei iets heel creatiefs in elkaar naar boven halen, daar genieten we allebei ontzettend van. Zij maakt muziek, ik schrijf (én praat). En hoewel Christine 12 jaar jonger is dan ik, ervaar ik ook met haar een sterke zussenband. Ze zit in een andere levensfase, maar ook onze hersenprocessen zijn zo’n beetje hetzelfde voorgeprogrammeerd. En met al mijn zussen kan ik heel hard lachen. Die humor verbindt ons. Net als onze muziek. Gaaf wel hè ;-).

Marjolein: Heel gaaf en ook heel bijzonder. Bijzonder ook om te zien dat jullie met elkaar zingen en daar zo met elkaar van kunnen genieten. Het is echt iets wat jullie samen doen, jullie dingetje. Nog mooier is het dat jullie dat weer met andere delen!

In jouw boekje “Lieve zus, dikke kus” staat achter in een leuke testje over wat voor zus je bent. Bij mij kwam er uit dat ik de moederkloekzus ben 😉

Welke type zus ben jij? En hoe is dat verdeeld bij je andere zussen?

Cocky: Rineke is de weet-van-aanpakkenzus, in combinatie met de moederkloekzus. Mieke is heel erg van het aanpakken, maar ook zij is een moederkloekzus. Chris en ik zijn meer de verantwoordelijkheidsgoeroezussen. Wij zijn wat meer van het mijmeren en kletsen.

Marjolein: Mooi om te zien dat elke zus zo een eigen rol heeft binnen het gezin. Dankjewel voor het gesprek over twee prachtige boeken en jouw zussen!

Cocky Drost

Cocky Drost-de Wit (1981) studeerde psychologie en heeft een praktijk voor relatiecoaching. Ze heeft
drie zussen en één broer. Samen met haar zussen vormt ze Vocal Group Filiae.
Ze is getrouwd en moeder van vier kinderen Ze schreef de boeken: Lieve zus, Ik wil heel dicht bij je zijn en Lang leve de liefde.

 

 

 

    

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *