Bestemming bereikt

28 juni 2018
Delen via:

Vandaag zat er bij de post een verrassing voor mij. Een gratis treinkaartje voor één dag onbeperkt reizen.. maar er zat ook begeleidend schrijven bij met de volgende tekst:

 

Mijn dochter,

Zorg dat je over twee dagen om 09:00 uur bij het centraal station klaar staat – Ik wacht op je.

Je Vader

Mijn gedachten gaan gelijk alle kanten op. Eén dag met mijn Vader doorbrengen, super fijn. Kan ik Hem eindelijk alles voorleggen wat mij bezig houdt en al mijn zorgen met Hem delen. En wie weet, heeft Hij wel direct antwoorden voor mij. Maar tegelijkertijd voel ik ook paniek opkomen, spanning over wat komen gaat en deze onrust dreigt alle blijde en hoopvolle verwachtingen te verdrijven…

Wat moet ik doen? Zal ik überhaupt wel gaan of kan ik beter thuis blijven en de uitnodiging negeren?

Twee dagen sta ik voortdurend in 2-strijd maar dan breekt dé dag aan. Voor dag en dauw ben ik mijn bed al uit, vol verwachting over wat komen gaat. Uit voorzorg maak ik ook nog even een lunchpakket klaar, je weet nooit. Toch…? Diep van binnen hoor ik ‘een stemmetje’ die zegt: ‘Maak je geen zorgen over wat je zult eten of drinken of hoe je je kleden zult, want het is God zelf die in al je behoeften voorziet’, – maar deze negeer ik… Wanneer ik op de fiets zit, fantaseer ik over, hoe mijn dag wellicht zal verlopen en welke mooie plaatsen we gaan bezoeken. Het zal ongetwijfeld een bijzondere en onvergetelijke city-trip worden. Eén die z’n weerga niet kent.

Wanneer ik iets vóór negenen bij het station arriveer, ligt deze er stil en verlaten bij. Hmm, denk ik dat is wel vreemd. Hoe kan dit nu?! Heb ik de uitnodiging soms niet goed gelezen en is het een andere dag of denk ik argwanend, zou het een fopcadeau zijn geweest? Maar néé, dat zal toch niet… Na ruim een kwartier, sta ik nog altijd alleen op het perron en begin ik er langzamerhand over te denken om terug te gaan naar huis. Maar dan ineens hoor ik heel zacht ‘een stem’ die zegt: “Zie je Mij niet”…? Ik weet gelijk dat dit Gods stem is, die spreekt en ik antwoord direct: “Nee, ik zie U inderdaad niet Heer”. “Kijk eens goed” zegt diezelfde stem: “open je ogen en kijk om je heen”. Voor de 2e keer kijk ik om mij heen, maar weer zie ik niets. Ontmoedigd en teleurgesteld staar ik in de verte. Niets ziend en behoorlijk gefrustreerd.

Waarom doet God dit?

Maar voordat ik mij hier verder over kan opwinden, hoor ik opnieuw Zijn stem. “Heb je Mij inmiddels al opgemerkt?” Ik antwoord enigszins boos: “Nee, nóg niet Heer en ik betwijfel of U er wel bent, ik zie U niet hoever ik ook kijk, en hoe hard ik mijn best ook doe”. Maar dan komt Zijn antwoord: “Dat klopt Mijn kind, want jij staart je blind. Je staart almaar in de verte, dé toekomst en Ik, Ik ben hier, in hét hier en nu. Daarom kun je Mij niet zien. Wanneer jij jezelf zo blind blijft staren, zal je Mij ook nooit kunnen zien. Dat is namelijk jou probleem, elke dag(reis) weer, je richt je op de toekomst, in plaats van te genieten van elk kostbaar moment, ja van elke dag, die Ik je schenk”. Beschaamd hoor ik Zijn woorden aan en denk onderwijl hoe “waar” ze zijn. Ik sta veel te weinig stil bij hét moment en daardoor ontgaan mij zoveel mooie en waardevolle dingen. Wat ik in de afgelopen drukke en hectische tijd allemaal misgelopen heb….

Zoveel tickets die ik heb laten liggen! Tickets die mij wellicht naar de mooiste bestemmingen hadden gebracht. Bestemmingen waar ik nu enkel naar kan gissen. Al peinzend, herinner ik mij verschillende momenten waarop Hij (achteraf bekeken) mij uitnodigde om mét Hem de dag door te brengen. Vanaf het opstaan tot aan het slapen gaan, maar ik sloeg Zijn uitnodiging af, bang als ik was. Maar niet alleen bang, ook koppig en eigenzinnig. Ik dacht dat mijn dagreis, en mijn zelfgekozen bestemming(en) mij verder zouden brengen. Confronterend om dan nu (pas) in te zien dat ik steeds weer het verkeerde ticket gebruikt en ingezet heb.

En nu sta ik hier op het station, mét een ticket in mijn handen en ik besef dat ik vandaag de meest waardevolle reis heb gemaakt, namelijk de reis naar mijn binnenste. Ik ben op een plek aangekomen, die ikzelf nooit gekozen zou hebben, maar dat is ook zo mooi. Bij God hoef je niet zelf te kiezen, want Hij kiest voor jou en mij. Ja zelfs, al vóórdat wij voor Hem gekozen hebben. Hij weet welke reis voor jou en mij het beste is. En weet je wat zo bijzonder is, het kost ons géén enkele cent, want Hij heeft onze tickets reeds betaald. Wij hoeven deze alleen maar in ontvangst te nemen en bij Zijn fluitsignaal in de juiste trein te stappen en ons te laten meevoeren naar de mooiste bestemmingen die er zijn. Ja, tot aan de Hemelpoort, hét Eindstation waar Hij op ons wacht en ons het gouden ticket aanreikt en zegt:

“Bestemming bereikt”.

Reacties (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *