Bidden als wierook

13 december 2018
Delen via:

Vorige week zaterdag had ik de mogelijkheid om bij de inwijding van de bisschop van Roermond te zijn. Het is een lang verhaal hoe ik daar gekomen ben, maar ik vond het bijzonder mooi om bij een Rooms-Katholieke dienst te zijn. En wel om deze reden: de wierook.

Het was koud en ik moest vroeg mijn bed uit om mijn broer van het station te halen. Toen we richting Roermond reden veranderde de lucht langzaam van zwart naar fel oranje. En voor het eerst dit jaar had ik het gevoel dat het winter was. Zo’n mooie winter. Met trillingen in de lucht, of zoals het in American Beauty wordt beschreven: electriciteit in de wind.

Op weg naar de St. Christoffel kathedraal kwamen we een hoop geestelijken tegen. Mijn broer legde uit wie wat was en wat hun functie was. Ik knikte afwezig. Mijn enige doel was om zo snel mogelijk de kerk in te komen, want mijn vingertoppen begonnen te tintelen en mijn jas hield de wind niet meer tegen. 

Toen we eenmaal in de kathedraal zaten en mij de laatste instructies werden toegefluisterd over hoe je nu precies moet handelen in een katholieke dienst keek ik omhoog en ik zag dat de hele kerk volhing met rook. Je moet het gezien hebben om te weten hoe dat voelt. Zo’n oude kerk, door en door koud, en dan als je omhoog kijkt naar het schemerige plafond zie je niets dan rook. Nooit had ik zoiets moois gezien in mijn hele leven. 

De hele dienst bleef de wierook branden en de geur ging in mijn trui en jas zitten. De hele dienst bleef er een rookgordijn bovenin de kerk hangen. Belicht door geel licht en omringd door schitterende glas-in-lood ramen. Een grote wolk vol geur die zich langzaam als de nevel in alle hoekjes en gaatjes van de kerk drong. Ik bleef maar kijken en vroeg me af wat het nut van wierook was.

Achteraf werd mij verteld dat wierook werd gebruikt als symbool voor het gebed. Het gaat omhoog! Het dringt overal in door en komt in alle hoeken. En voor het eerst in mijn leven realiseerde ik me dat als het gebed dan moest worden gevangen in een symbool dat het wel wierook moest zijn. Onze gebeden stijgen op naar God en ons gebedsleven zou in elk hoekje en gaatje van ons leven te vinden moeten zijn. Onze medemensen zouden het moeten kunnen ruiken dat we zonder ophouden bidden: zowel voor hen als voor ons. Wierook voor het leven. Wierook voor God. Dat is wat het gebed is als we het goed gebruiken. Ik zeg niet dat we Rooms moeten worden, maar ik ben er wel van overtuigd dat als we bidden, we moeten bidden als wierook. 

Ik denk dat je het gezien moet hebben. Die nevel die van laag bij de grond omhoog stijgt. Dat rookgordijn dat je de adem beneemt. Ik denk dat je het gevoeld moet hebben. De kracht van het gebed. Ik vond het onvoorstelbaar mooi: het gebed als electriciteit in de lucht. Zonder te stoppen omhoog gezonden. Zonder te twijfelen het vuur aan blijven wakkeren. Ons gebed als wierook voor God. Dankbaarheid doordringt in onze levensstijl. Bidden als wierook. 

Je hoeft het niet met me eens te zijn. Het kan zijn dat je de vergelijking maar dubieus vindt, maar ik hoop dat God het me wil leren: bidden als wierook. 


Door een noodlottig ongeval met hun buggy verliezen Ora Jay en Irene Eash hun twee dochters. Ze zoeken en vinden troost in de Bijbel en hoop op eeuwig leven. Maar de Amish geloofsleer verwerpt de gedachte aan genade en verlossing. Dat leidt tot een moeilijke beslissing: afscheid van familie, kerk, cultuur en levensstijl. Een heel nieuw leven begint…   

Reacties (4)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *