Een depressie is geen gebroken been

26 juli 2018
Delen via:

Ann Voskamp schreef in 2013 over hoe haar moeder leed aan een psychische stoornis, en hoe eenzaam het hele gezin daardoor werd. Ze doet daarom tot op de dag van vandaag een dringende oproep aan ons om er te zijn voor wie geestelijk pijn lijdt.

‘Mensen met pijn van binnen behandel je niet minder dan mensen met pijn van buiten. Die behandel je meer. Wees bereid wonden te wassen. Wonden die we niet begrijpen, wonden die blijven door etteren, wonden die maar niet dicht willen – wend je hoofd er niet voor af.’

‘Een psychische ziekte maakt je niet schuldig. Je hoeft je niet te schamen dat je hart en hoofd gebroken zijn.’

Ik weet uit eigen ervaring de afgrond van een depressie. Ik weet hoe eenzaam dat maakt. Ik heb zelf ervaren hoe je kunt stikken in het zwijgen. Ik ken ook de machteloosheid van de naaste omgeving, hun zorgen en hun angst.

Het heeft bij mij te lang geduurd voor ik aan anderen durfde te vertellen dat ik soms depressief ben. Ik schaam(de) me ontzettend. En anderen dichtbij laten komen – dat durf(de) ik niet goed. Nog steeds is dat eng. Maar het moet. Niet alleen voor mij, maar misschien ook voor jou.


Hoe kijk jij naar jezelf? Wat zie je als je in de spiegel kijkt? Hoe kijkt God eigenlijk naar jou? Wat ziet Hij als je voor Hem staat? En hoe leer je door Zijn ogen naar jezelf te kijken? Waar zoek jij je identiteit in, en wat is de waarheid over jou? De boodschap die Marianne Grandia uitdraagt in haar romans en spreekbeurten nu voor het eerst in een handzaam en praktisch boekje.

Dit boek kunt u bestellen voor €12,99.

 

 

 


Want ik ben bij lange na de enige niet die worstelt met depressies. Ik ben zeker ook de enige niet aan wie je aan de buitenkant niet dat het niet goed gaat. Laten zien hoe het echt met je gaat (laat staan: daar over praten) – dat is ontzettend moeilijk. Omdat je je toch al kwetsbaar voelt. Omdat je jezelf helemaal niet meer begrijpt.

Omdat je je zelf veroordeelt.

Toch wil ik je aanmoedigen open te zijn over hoe je je voelt.  Zodat een ander een stukje met je mee kan lopen, op de zware weg die depressie heet. En je eenzaamheid misschien een klein stukje wordt opgeheven.

Ik gun het je zo.

in plaats van voor anderen haal, denk ik dat het goed moet komen. Ik hou jullie op de hoogte.


In Laat je zien! deelt Rachel Hollis een welverdiende schop onder je kont uit: verstop je niet langer achter de leugens over jezelf! Je bent vaak zelf de enige die erin gelooft, dus daar kun je nog beter vandaag dan morgen mee stoppen. Je hoeft niet eerst af te vallen, succesvoller te worden of een man te vinden om een leuk mens te zijn. Laat je zien!

 

 

 

 

 

Reacties (2)

  • femmy mol schreef:

    ik weet wat het is een depressie ik ervaar ook de nadelen ervan het onbegrip
    ik vind het erg mooi geschreven het staat er zoals het is

  • Anne schreef:

    Ik zit er momenteel midden in ..heel moeilijk.soms denk ik dat je beter een been kan breken .dat zien mensen .een depressie is stil verdriet .maar God helpt mij erdoor heen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *