Even het klooster in

8 januari 2019
Delen via:

Van de week zag ik voor het eerst Bad Habits, Holy Orders. Een van origine Engels televisieprogramma, dat vertaalt is naar een Nederlands concept. In deze serie worden er vijf jonge vrouwen in een klooster gezet om te kijken of ze daar zichzelf en rust kunnen vinden. De nonnen helpen de vrouwen om de stilte te waarderen, maar ze helpen ze ook om hun verantwoordelijkheden op te pakken.

Eigenlijk keek ik de serie een beetje gedachteloos. Ik had er niet zoveel van verwacht, het leek me een beetje een vreemd verhaal. Zomaar koud een klooster in, zonder enige hang naar spiritualiteit of geloof.

Er was echter één scene die me raakte. Grace, een van de vrouwen met een traumatisch verleden, werd tijdens de kerkdienst aangetrokken tot een andere vrouw. Zoals Grace zelf aangaf, had ze het idee dat ze met deze vrouw moest praten. Iets wat ze ook gedaan heeft. Het gesprek dat daarna werd opgenomen, zorgde ervoor dat ik hevig onder de indruk raakte van het geloofsvertrouwen van de vrouw die regelmatig de kerkdiensten bezocht.

Al snel vertelde de vrouw dat ook zij een traumatisch verleden had en dat haar broer en zus om die reden ook zelfmoord hadden gepleegd. Overlevende van de genocide in Rwanda, vertelde ze Grace (met een soortgelijk verhaal) dat ze haar kracht en rust in God had gevonden.

Wat me vooral raakte in dit fragment was dat Grace (die normaal gesproken in slaap viel tijdens de kerkdiensten) er opeens vast van overtuigd was geraakt dat ze met deze vrouw moest praten. En wat me dan nog meer verbaasde was dat deze vrouw wilde praten! Ze vertelde haar verleden, ze legde uit waarom ze geloofde en waar ze haar kracht vond. En Grace luisterde.

Ik vroeg mezelf opeens af wat ik gedaan zou hebben als Grace aan was komen lopen. Ik denk dat ik mijn schouders had opgehaald, had gehoopt dat ze weg zou gaan. Ik denk dat ik niet zomaar aan een wildvreemde, iemand die nooit in de kerk komt, had verteld dat mijn broer en zus zelfmoord hadden gepleegd. Ik denk al helemaal niet dat ik haar had verteld hoe en waarin ik geloofde. Maar die vrouw deed dat.

En toen dacht ik dat het toch wel goed was. Zo’n ontmoeting in stilte, ondanks dat je er geen zin in hebt. Misschien moet ik ook maar even het klooster in…

Reacties (1)

  • Judith schreef:

    Wat een mooi en puur blog. En wat knap dat je eerlijk durft toe te geven, dat je anders had gereageerd dan deze vrouw.
    Wat ik me wel af waarom?
    En een weekend/ weekje naar een klooster of op retraite kan ik je aanrader. Zins vorig jaar probeer ik het 2x per jaar te doen. En het helpt me om tot rust te komen en daarin me relatie met God te verdiepen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *