God ziet jou en neemt je scherven over!

12 januari 2019
Delen via:

‘Gefeliciteerd!’ Verbouwereerd kijk ik naar de arts die me een hand geeft. ‘Ze heeft een paar maanden terug een miskraam gehad’ zo redt de verpleegkundige de ongemakkelijke stilte. Al merk ik dat ik ook moeite heb met het woord miskraam, zelf spreek ik over het verlies van ons zoontje, hoe klein hij ook was. De arts werpt een blik op de bloeduitslagen van mijn schildklier en vervolgt het gesprek: ‘ik zie dat je waardes voor dit moment goed zijn en dat ze ook tijdens de zwangerschap goed waren. Je mag nu weer terug naar de huisarts’. Ik sta rustig op en geef beiden netjes een hand, maar inwendig gebeurt er van alles. Er gieren allemaal emoties door mijn lijf en er schieten allerlei gedachtes door mijn hoofd:

Ik ben niet belangrijk, want ik word niet gezien en niet gehoord. Mijn verdriet mag er niet zijn.

Ik vecht tegen mijn tranen, maar als ik in de auto zit komen de eerste tranen en de verontwaardiging. Hoe kon ze dat zeggen? Hoe kun je zo’n domme fout maken door iemand die een kindje heeft verloren te feliciteren? Als we thuis zijn plof ik op de bank en zijn mijn tranen helemaal niet meer te stoppen. Tranen van verdriet om Noah, maar ook om het niet gezien en gehoord worden in mijn verdriet. Ik voel me alleen. Ik voel me leeg. Mijn spieren doen pijn. Mijn hoofd zit nog vol.

Dan zie ik het boek  ‘dansen in de regen’ van Marianne Grandia liggen en ik begin te lezen: ‘stormen in ons leven kunnen ons afmatten, leegzuigen, hoofdpijn geven, slapeloze nachten bezorgen en nog veel meer naars, maar wat ze niet kunnen, is ons scheiden van de liefde van Jezus.’

Vervolgens lees ik verder in het boek en lees een stukje over Dessert song en het overlijden van het zoontje van Jill McClohry, aanbiddingsleider en zangeres bij Hillsong. Zij heeft afscheid moeten nemen van hun zoontje na bijna 24 weken zwangerschap. Wat is zij dan een mooi voorbeeld voor mij, want juist in haar verdriet blijft ze zingen over en tot eer van God, mooi hoe zij zegt: ‘God prijzen en aanbidden is een keuze. Voor mij in ieder geval wel. Ik ben soms helemaal niet in de stemming om tot God te zingen, maar ik weet dat mijn omstandigheden in dit seizoen van mijn leven niets veranderen aan het feit dat God God is. (…)

Ik geloof echt dat wanneer je Hem erkent als God en Hem tot het middelpunt van je leven maakt, Hij steeds groter in jouw leven wordt en alle scherven overneemt.’

Bijzonder om net op een moment dat ik het echt even niet meer zie zitten en ik overmand wordt door mijn verdriet, om dan deze woorden te lezen, juist van een vrouw die weet wat ik op dit moment doormaak, die zelf ook een kindje heeft verloren. Dat raakt me en daarin zie ik echt Gods hand, die me juist vandaag deze woorden geeft. Ik voel me gezien door Hem. Gezien in mijn verdriet. Hij ziet me niet alleen, Hij wil zelfs ook mijn scherven overnemen. Daardoor is het verdriet niet ineens weg of ineens minder. Toch mag ik rust ervaren, omdat Hij bij me is.

Ik bid voor jou dat het je lukt om ondanks de stormen, het je lukt om Hem te blijven aanbidden.

Ook al ervaar je zelf niet altijd dat God dichtbij is, Hij is er wel. God ziet jou en wil jouw scherven overnemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *