Ik kon geen ruzie maken met mijn moeder

22 juni 2018
Delen via:

Ik doe mijn best en ik probeer mij echt een conflict met mijn moeder te herinneren. Maar eigenlijk weet ik wel dat het niet gaat lukken. Ik had geen conflicten met mijn moeder. Al van jongs af aan voelde ik dat ze dat niet trok, dus ik was lief voor mijn moeder. Ik vroeg niet veel.

Geen dure cadeaus op mijn verjaardag bijvoorbeeld. Die kreeg ik wel, want dat kon best. Maar vooral vroeg ik niet te veel aandacht. Uren speelde ik toen ik klein was met Lego en Playmobil zonder iemand lastig te vallen. Op woensdagmiddag mocht er af en toe een rustig vriendinnetje bij me spelen. Gelukkig was dat ook mijn beste vriendinnetje. Met mooi weer speelde ik buiten, zodat mijn moeder binnen kon schoonmaken. Als puber was ik niet moeilijk. Ik was gewoon het ideale kind en we keken met verbazing naar andere gezinnen waar zoveel gedoe was. Mijn zus en ik mochten bijna alles. Dat was niet moeilijk, want we vroegen ook geen lastige dingen.

Dankjewel

Irritaties kwamen er wel toen ik nog wat ouder was, zo rond mijn 20e. Altijd het conflict uit de weg gaan en rekening houden met mijn moeder kostte onbewust een hoop energie. Doodmoe was ik ervan, maar nog steeds had ik niet de gaten wat de oorzaak was. ‘Mama kon er toch niets aan doen’ was ons motto, dus we cijferden onszelf weg. Zelfs toen ik al getrouwd was ging het welzijn van mijn moeder soms boven mijn gezin. Tot haar dood toe heb ik ieder conflict vermeden. Op haar sterfbed bedankte ze me, omdat ik zo goed voor haar heb gezorgd. Ik weet dat mijn moeder niet anders kon. Ze hield echt wel van me. Dat ze zo was had ook een oorzaak. Zoals mijn jeugd mij heeft beïnvloed, heeft ook haar jeugd invloed op haar gehad. Daarom ben ik ook niet boos. Maar soms voel ik me nog zo alleen.

Houden van, ondanks een conflict

Wat had ik graag een moeder gehad met wie ik het conflict kon aangaan! Ik snak naar de ervaring van een knetterende ruzie met een moeder en dan te voelen dat ze toch van me houdt. Ik wil het alsnog gruwelijk met haar oneens zijn en een dialoog met haar voeren, maar dat kan niet meer.

Inmiddels ben ik bijna 44 en heel soms probeer ik het over te doen. Soms oefen ik onbewust met andere vrouwen, andere ‘moeders’. Meestal zijn ze wat ouder dan ik. Lief maar sterk en gezond. Niet labiel, zoals mijn moeder. Heel af en toe probeer ik dan een klein conflictje. Ik maak een stomme opmerking en vraag me dan af of de ander wel van me blijft houden. Als ik een andere mening heb over een situatie vraag ik me af of ze me nog lief vinden.

Wat ik heb geleerd

Uiteindelijk heb ik veel geleerd. Niet van het conflict met mijn moeder. Maar ik leerde wat de gevolgen zijn van het vermijden van conflicten. Gelukkig begreep ik net op tijd, vóór mijn eigen kinderen tiener waren dat een conflict met je moeder heel gezond is. Pubers mogen lastig zijn en voor zichzelf kiezen. Natuurlijk vind ik conflicten niet fijn, maar ik ben blij als ik merk dat mijn kinderen boos durven zijn. Dat ze niet te veel rekening houden met mij. En bij ieder conflict blijf ik heel veel van ze houden!

Deze blog is geschreven Heleen

Reacties (1)

  • Pubermoeder schreef:

    Waarschijnlijk had je nu schuldgevoelens gehad als je wel een conflict met je moeder had gehad! Wees blij met het feit dat je moeder je dankbaar was!
    Ik denk dat je meer met het gevoel zit dat je niet helemaal jezelf kon zijn?
    Sterkte met het verwerken van moeilijke dingen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *