Leven in hoop

15 september 2018
Delen via:

 

 

 

Angst is een bijzonder gevoel een niet altijd te verklaren gevoel en het kan je zomaar overvallen. Zo overvalt angst mij de laatste tijd regelmatig. Hoe kan ik mijn gedachten zo aanpassen dat ik kan leren leven in hoop?

Wat kan jij missen

Een tijdje geleden mocht ik tijdens een schrijfcursus nadenken over de
vraag; ‘wat kan je missen?’ Ik benaderde deze vraag direct via de materiële kant. Ik moest denken aan mijn telefoon, waar ik dacht wel lichtelijke verslaafd aan te zijn, nou ja misschien gewoon heel erg verslaafd. Ik dacht aan mijn boeken en mijn vele knutselspullen. Dit zijn de dingen die ik altijd maar lastig vind om weg te doen tijdens mijn zeldzame declutter (mooi woord voor spullen wegdoen) momenten.

Toch als ik verder nadacht over deze vraag en deze spullen dacht ik; als het echt moet kan ik ook best zonder deze spullen, zelf zonder mijn zo geliefde, mooie, met geel hoesje gepimpte telefoon. Want wat telt er echt in het leven. Waar gaat het om? Wat is er echt belangrijk?

Wat is er echt belangrijk?

Mijn kinderen en mijn man, mijn dierbaren om me heen. Nee die kan ik echt niet missen. Als ik hun af zou moeten staan of als ik hen zou verliezen, zou mijn hart verscheuren. De zin van mijn leven, mijn reden te bestaan zal stoppen. Wow dat klinkt wel heftig hè. Ik word gegrepen door angst bij deze gedachten.

Mijn man is mijn maatje. Mijn allesie, zoals we vaak tegen elkaar zeggen. 

Hij is de enige persoon die ik altijd om me heen kan en wil hebben. De enige met wie ik echt alles wil doen. De enige die heel dichtbij mij kan komen. Mijn kinderen, geschenken van God. Voor en met hen door een diep dal gegaan, maar er zo sterk uitgekomen. Zoveel liefde voor hen, voor wie ze zijn, voor hoe ze voelen, ruiken en klinken. Hun geluiden; zingen, praten, giechelen, ook al zijn ze soms te hard en te veel, voor altijd wil ik ze horen.

Ik moet ook aan mijn ouders denken die er altijd zijn en altijd waren. Die me steunden toen er niemand was. Die zoveel liefde hebben gegeven, soms misschien te veel 😉  De gedachte hen te verliezen maakt me bang. Een paniek komt over mijn heen. Toch weet ik dat die tijd ooit komt. Snel probeer ik deze gedachte weg te drukken.

De angst om een dierbare te verliezen verstikt mij soms. Bij het geluid van een ambulance, bij een onverwachts telefoontje, heel even een paar seconde slaat mijn hart over en vliegen er gedachten door mijn hoofd, er is toch niks gebeurd?

Heftig nieuws

Laatst raakte het nieuws mij van een jonge vader van vier kinderen, overleden door een ongeluk tijdens de vakantie. Vreselijk! Mijn gedachten gaan uit naar zijn gezin, zijn vrouw. (Ik heb deze jonge vader nog gekend). Mijn gedachten vullen zich ook met angst voor mijn eigen gezin, wij gingen nog op vakantie op het moment dat ik dit nieuws hoorde.

Bij het horen van verhalen over een omgekomen of ernstig ziek kindje,
gaan mijn gedachten een eigen leven leiden. Zou dat ons overkomen? Is een van mijn kinderen nu al ziek? Hebben ze op dit moment kanker terwijl wij het niet doorhebben? Mijn hoofd slaat soms op hol en heel snel probeer ik alles weg te drukken en een halt toe te roepen.

Omdenken

Heeft het zin? Is er enig nut om deze gedachten toe te laten? Ja het kan ons overkomen, waarom niet? Het overkomt veel gezinnen. Maar het hoeft ons ook niet te overkomen.

Leven in deze angstige gedachten houden mij weg van het genieten van het leven. Van elke ontwikkeling en nieuwe stappen van mijn kinderen zorgt voor een grijze wolk over alle ervaringen en moment die we als gezin met elkaar beleven.

Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug.

Deze zin speelt zich terwijl ik dit schrijf steeds weer opnieuw in mijn hoofd af. Want dit is wat we met onze angst mogen doen. Wat ik met mijn angst mag doen. We mogen het aan God geven. Steeds weer als ze bij ons binnensluipen, mogen we zeggen STOP niet verder. Weg ermee!

Leren leven in hoop

God geeft rust en kracht om te mogen genieten van alle mooie momenten. Bewust te leven zonder die grijze wolk. Gaat dit vanzelf? Nee dat zeker niet. Dit vraagt veel oefening, veel tranen en steeds weer opnieuw proberen.

Gelukkig is God geduldig en mag je steeds weer bij Hem komen. Mag je steeds weer diezelfde kracht vragen. Mag je steeds weer diezelfde last bij hem achter laten. Ook al neem je het toch weer stiekem mee. Hij zal je niet veroordelen, hij zal je niet afwijzen als het niet lukt.

Wees niet bevreesd, want Ik ben met u, wees niet verschrikt, want ik
ben Uw God. Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun ik u , die
gerechtigheid werkt. Jesaja 41:10

Dit geldt de eerste keer, maar dit geldt nog steeds als je voor de 1000ste keer bij Hem komt met jouw angst.

Geef Hem nu je angst. Je krijgt er HOOP voor terug.

Liefs,
Marjolein





Hoe was je dag? Wat was niet leuk vandaag? Waar dank je God voor vandaag? Schrijven kan helpen bij het onthouden van mooie herinneringen. Dit PUUR!-invulboek van Marjolein Feenstra staat vol met leuke vragen over je dagelijks leven en geeft je de gelegenheid om lijstjes te maken, foto’s te plakken en even stil te staan.

Reacties (4)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *