Open bloeien

22 april 2019
Delen via:

In mijn voortuin is een proces gaande in de natuur die mijn geestelijk leven perfect vertolkt.

De afgelopen weken was ik er wel maar was ik er ook niet. Ik zal het uitleggen. Ik leefde mijn leventje en deed de dingen die ik moest doen: eten, drinken, werken (voor zover mogelijk), slapen, véél slapen, visite ontvangen en op visite gaan. Ik maakte trouw mijn dagelijkse wandelingetje want dat is goed voor mijn gezondheid én psyche volgens de doctoren en aangezien ik herstellende ben van borstkanker, luister ik goed naar mijn artsen. Ik las mijn Bijbel, voerde gesprekken, lachte en huilde op zijn tijd. Zo ging het eigenlijk al een paar weken.

Raakte me niet

Ik deed de dingen wel, maar het raakte me niet. Niets kwam eigenlijk écht binnen. Ik liep buiten en de zon scheen op mijn huid en in mijn gezicht, de vogels zongen vrolijk om me heen, de natuur kwam tot leven. Alleen ik had het idee dat ik achter een deur stond van matglas. Ik zag de dingen wazig en kon er niet bij.

Het enige wat ik kon doen en bleef doen was doorgaan op mijn weg zonder het te willen en soms had ik zelfs zoiets van: waarom doe ik dit nog, waar leidt dit toe. Tegelijk voelde ik me daar schuldig over, want ik wist met mijn verstand: we leven hier op aarde tot Gods eer en dát moet voldoende zijn. Ook dit en deze gedachte bleven alleen in het verstandelijke.

Een ander lied

Als ik de vogels hoorde zingen kwam alleen maar de tekst in mijn hoofd van het lied van:

Seasons in the sun en dan de zin: “Goodby my friend it’s hard to die, when all the birds are singing in the sky” dat zorgde er wel voor dat ik telkens vroeg aan de Heere of Hij mij een ander lied wilde geven in mijn hoofd en hart. Deze zin bracht onrust en zorgde er voor dat ik me af ging vragen of de kanker weer terug was in mijn lichaam. En op andere momenten dacht ik dan: gaat er iemand in mijn omgeving (onverwachts) sterven? Al met al een deprimerend lied. Vandaar mijn gebed om een ander lied.

Dankbaar

Nu ben ik een paar weken verder en ineens gisteren was het wéér heerlijk weer en ik zat in de tuin en hoorde de vogels. Deze keer hóórde ik ze Gods lof zingen en méns wat stroomde mijn hart over. Dankbaar fluisterde ik: Heere U hebt mijn stem gehoord, U ging door en hield me vast. Ik heb het weken niet gevoeld en niet ervaren….dank U dat ik het nu weer mag ervaren.

Bloeien

De tulpen in mijn voortuin zaten helemaal in de knop en nu na weken zijn ze helemaal open…. Elke dag liep ik er langs en stonden ze te staan: te wachten tot God de Schepper ze opende en liet bloeien… dagenlang zag ik geen veranderen en ineens: Kijk! Helemaal open gebloeid.

Zó werkt Gods Geest. Nee, het viel niet mee in die weken dat ik –net als de tulpen- “dicht” zat en het er op leek aan de buitenkant of er geen leven meer in zat. Nu zing ik net als alles om me heen: alles wat ademt heeft, love de Heere!


PUUR boekentip

Kristen Heitzmann schetst met de historische roman ‘Bruid van de bergen’ een intens en onverwacht liefdesverhaal tegen het prachtige decor van Colorado’s overweldigende natuur.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *