De reis naar huis

29 december 2017
Delen via:

Ze liep nu al dagen, ze wist eigenlijk niet exact waar ze heen moest, ze volgde de weg die haar hart haar ingaf.  Ze twijfelde of ze de stem nou echt hoorde of dat ze het alleen maar vurig wenste dat ze geroepen werd. Dat er Iemand was die zo om haar gaf dat Hij haar stem zachtjes fluisterde.

”Kom naar huis” zei Hij, ”ik wacht op je”. Ze had de stem genegeerd, maar de stem werd steeds luider en haar hart steeds zwaarder.

“Kom nou, ik mis je zo, kom naar huis.”

“Ik heb niks meer te verliezen” had ze gedacht en ze had haar spullen gepakt. Alles wat ze in afgelopen jaren had verzameld stopte ze in tassen en koffers. Voordat ze ging keek ze nog even vluchtig in de spiegel, maar van wat ze daar zag schrok ze.  Haar haar hing vlas om haar smalle gezicht en haar ogen stonden dof. Ze zuchtte; wat is er van mij geworden? Waar zijn die stralende ogen en een hart vol dromen?”  Ze sloot de deur achter zich en fluisterde gespannen; oké, ik ga op weg naar huis, maar ik weet niet waar ik heen moet.”  Op dat moment voelde ze een zetje in haar rug en hoorde ze de stem weer die zei “toe maar, loop maar, Ik loop met je mee.”

En daar liep ze nu, haar rug vol bagage en achter zich aan slepend haar koffers.

Ze stond stil en verzuchtte “het is zo zwaar, ik kan niet meer!” ze zakte op de grond in elkaar en huilde “Ik heb teveel bij me, ik kan dit allemaal niet meer dragen, zo kom ik nooit thuis.”

“Stil mijn lieve kind, pak een koffer op, doe hem eens open en bekijk wat er uit kan, maak je reis wat lichter.”

Ze stond op, keek even naar al haar bagage en besloot toen de grootste koffer te openen.  Ze bekeek aandachtig wat erin zat; haar diepe verlangen om succesvol te zijn, haar zoektocht naar wie ze was in dit leven, haar verdriet om wat ze kwijt was geraakt in die zoektocht, maar ze zag nog meer, in de hoeken van de koffer lag haar trots, haar ego en wat diploma’s en certificaten die ze in het leven had behaald.  Wat had het voor zin gehad? Ze werd boos en pakte de koffer op. Ze smeet hem weg en schreeuwde hem achterna; zolang heb ik je meegedragen, zolang was je zo belangrijk voor me, maar ik kan het niet meer, ik kan het gewoon niet meer.” Haar tranen raakten de grond en lieten een spoor achter toen ze haar reis vervolgde.

Ze merkte dat het haar reis verlichtte, maar naarmate ze dichterbij haar bestemming kwam, knaagde er iets aan haar hart. Ze keek achter zich. Op dat moment knapte er iets in haar, waarom droeg ze dit allemaal met zich mee? Wie zei dat ze daartoe verplicht was? Waarom koos ze ervoor om het zichzelf zo zwaar te maken? Een voor een trok ze de tassen los, haar koffers ritste ze open en keerde alles om.  Er viel van alles uit; haar onrust, haar twijfel, haar ontrouw, haar boosheid, verdriet, onzekerheid, eenzaamheid, haar dromen die nooit uit leken te komen, haar tekortkomingen, schaamte, schuld en ongeloof. Een voor een vielen ze op de grond,  haar tranen bleven stromen, haar lichaam schokte van al deze gevoelens die ze nu losliet, die ze achter liet tijdens haar reis naar huis.

Ze veegde haar tranen weg, rechte haar rug en deed de enige tas die ze had bewaard over haar schouder. Deze tas was zo waardevol voor haar, die wilde ze niet achterlaten, in deze tas zat haar blijdschap, haar kinderen en haar man die ze zo liefhad.

Ze vervolgde haar weg. Terwijl ze af en toe naar achter keek voelde ze haar hart branden, haar energie nam toe, haar blijdschap was van haar gezicht af te lezen. Vluchtig keek ze naar haar spiegelbeeld onderweg in een winkelraam. Ze vertraagde haar pas en keek nog eens goed, kon het zijn?  Ze keek iemand anders in de ogen, deze ogen straalden, het laagje wat het licht altijd tegenhield was verdwenen. Was zij dat? Vlug keek ze om zich heen, er stond niemand. Ze moest het wel zijn.

Hoe langer ze keek, hoe meer ze vertrouwd raakte met dit nieuwe beeld van zichzelf. Deze ogen straalden  warmte uit, een zachtheid die ze in jaren niet meer had gezien werd nu weer zichtbaar.  Haar hart vulde zich met blijdschap.  Ze had deze vrouw zo gemist. “ Dank U, Heer.”

Haar voeten dansten over de weg, ze wilde rennen, sneller naar huis,  het huis wat ze zo gemist had. Ze had lange tijd gedacht dat ze er niet meer welkom zou zijn, dat ze teveel bagage had en daar geen plaats voor was.

Daar in de verte zag ze Iemand staan. Deze persoon stond daar, in het midden van de weg, met Zijn armen gestrekt. Ze hield haar pas in, en keek alleen maar. Durfde ze? Ze kwam dichterbij en werd stil, het was duidelijk dat deze Persoon lang had gewacht, maar Hij liet  het niet blijken.

Zijn ogen warm, liefdevol, zacht. Zijn armen open, uitnodigend, Zijn blik vol vertrouwen en ogen die zeiden “Kom maar, je bent thuis.”

“Kind, er is nog één tas die je uit moet pakken”, zei Hij plotseling.  Ze schrok en pakte voorzichtig de tas die ze dichtbij zich had gehouden. “Maar Heer, deze tas is zo belangrijk voor mij, die kan ik toch  nooit hier achterlaten?”

“Je hoeft hem niet achter te laten, je mag hem aan mij geven. Ik pas op deze tas, op je man, die je van Mij hebt gekregen, op je kinderen die Ik je toevertrouwd heb. Zij zijn van mij, ik pas op ze. Jij mag loslaten, je mag van ze houden, je mag ze bijstaan, maar de zorg is voor Mij. Jij mag van ze genieten, maar laat het zware werk aan Mij over.”

Ze dacht aan de reis die achter haar lag, waarin ze afstand had gedaan van alles wat haar zo lang in de greep had gehouden.  Op dat moment koos ze ervoor Hem te vertrouwen. Ze pakte de tas, gaf hem aan haar Vader. Ze boog haar hoofd, zuchtte en gaf zich over haar Zijn zorg en Zijn liefde.

Ze nam een stap naar voren, naar de uitgestrekte armen.  Hij stapte naar haar, nam haar in Zijn armen en fluisterde “Rust nu maar uit, je bent weer thuis.”

Eindelijk thuis van Henri Nouwen

Klassieker in een nieuwe uitvoering Henri Nouwen nodigt ons uit om Rembrandts meesterwerk, dat de parabel van de scheppende, onvoorwaardelijke en bevrijdende liefde van God op onnavolgbare wijze afbeeldt, op een nieuwe en directe manier te zien en te begrijpen.

U kunt dit boek voor €14,99 bestellen bij boekenwereld. U betaalt 1,95 aan verzendkosten.

Reacties (13)

  • Annemieke schreef:

    Wauw.. Deze blog, ik word stil. Zoveel last, zoveel te dragen, steeds meer, steeds zwaarder. Ik loop hoe langer hoe meer vast. Zit klem tussen alles wat me hier bezighoudt, met wat geweest is, met wat komen zou. Angt, radeloosheid, wanhoop… Deze blog – ik mag vertrouwen, loslaten en gaan. Met mijn Vader.
    Bedankt Christien, voor dit prachtige schrijven.

    • Christien Korf schreef:

      Beste Annemieke, ik ben dankbaar dat ik je ermee kon raken. Al deed eigenlijk je hemelse Vader dat..Die mij deze woorden gaf. Net als jij had ik bergen te verzetten..lasten te dragen,maar toen ontmoette ik Hem! En wordt het elke dag een beetje lichter:) dat is mijn wens voor jou! Be blessed to be a blessing.

  • J. Koeleman schreef:

    Zo herkenbaar….. dank je

  • Nelly schreef:

    Het is zo moeilijk, elke dag weer.
    Wordt er soms zo oe van en verdrietig.
    Ik weet soms niet hoe ik verder moet, maar ik wil proberen God te vertrouwen.
    Dank je wel voor je mooie worden.

  • Jac schreef:

    Wauw! Wat prachtig geschreven. Het raakt me diep en komt ook echt binnen.
    Zit zelf in een moeilijke periode met werk, privé en gezondheid. Tranen lopen over mijn wangen!

  • Saskia schreef:

    Met tranen in mn ogen gelezen. Wat mooi geschreven en zo herkenbaar, thuis komen bij de Vader. Dankjewel voor dit prachtige verhaal!!

  • Elly schreef:

    Mooi geschreven! Vooral die laatste tas loslaten sprak me aan. Dank je wel.
    Wat n mooi schilderij. Wie heeft het gemaakt?

  • Christien Korf schreef:

    Beste allemaal, dank voor jullie lieve en bemoedigende reacties op de blog!
    Het schilderij is van Charlie Mackesy en heet “the prodigal daughter ” er zijn kaarten of posters van te koop op internet;)
    Nogmaals dank..fijn dat ik met mijn woorden jullie hart mocht raken.
    Voor meer van dit soort blog van harte welkom op mijn facebookpage https://www.facebook.com/byChristien/

    Groetjes Christien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *