Verdriet om haar Zoon

31 maart 2019
Delen via:

Daar hangt Hij, vastgespijkerd aan het kruis, tussen twee misdadigers in. Zijn hoofd, handen en voeten besmeurd met bloed, beroofd van bijna al Zijn krachten, Zijn stem enkel nog een fluistering. En juist op dit cruciale moment, tussen leven en dood in, heft Jezus nog éénmaal Zijn hoofd op, kijkt Zijn moeder in de ogen en zegt: “Vrouw, zie, uw zoon en daarna zegt Hij tegen de discipel (Johannes); Zie, uw moeder. En vanaf dat moment nam de discipel haar in zijn huis”.

Wat een hartverscheurend moment zal dit geweest zijn. Voor ons mensen nagenoeg niet te bevatten. Zelfs op het moment waarop de dood Hem roept, is Hij vol ontferming over de ander. Hij wil er zeker van zijn dat Zijn moeder, in goede handen achterblijft. Hieruit blijkt maar weer hoe ver Zijn liefde reikt! Een voorbeeld voor ons t.o.v. onze naasten.

Wat zal er door Maria heen gegaan zijn? Overmand door verdriet vanwege het lijden van haar Zoon, niks te kunnen doen om Hem uit Zijn lijden te verlossen. Ongetwijfeld zullen de woorden van Simeon (Lukas 2:35) in haar gedachten op gekomen zijn, waarin Simeon zegt: “Ook door uw ziel, zal eentweesnijdend zwaard gaan”, toen heeft zijn deze woorden hoogstwaarschijnlijk niet begrepen maar nu vielen alle puzzelstukjes op zijn plaats. Zou ze zich afgevraagd hebben, waarom haar Zoon zichzelf niet redde, wetend dat Hij hiertoe in staat was.

We lezen er niks over, geen onvertogen woord, kwam er over haar lippen. Iets wat bij mij helaas maar al te vaak gebeurd. In mijn machteloosheid en verdriet komen er uit mijn mond, niet de meest vriendelijke woorden, integendeel zelfs. Maria is hierin een voorbeeld voor ons vandaag de dag. Soms is het beter te zwijgen, dan te spreken. En Maria brengt dit hier in praktijk. Innerlijk verscheurd van verdriet maar ze verdroeg het, uit liefde voor haar Kind.

Hoe zou ze naar huis zijn gegaan? Ik denk dat ze in eerste instantie misschien niet eens naar huis wilde gaan, maar dichtbij haar Zoon wilde blijven. Zijn gelaatstrekken nog éénmaal in zich opnemend om ze zo voor altijd in haar herinnering mee te dragen, dichtbij haar hart. Zo begrijpelijk en o zo menselijk! Hoe kan je als moeder je Kind in de steek laten, dat is bijna onverdraaglijk. Maar dan zie ik Johannes naast haar staan, een arm om haar schouders geslagen, bewogen met haar verdriet en ik hoor hem zachtjes zeggen: “Kom moeder, ga met mij mee, ik zal voor je zorgen, laten we van hier gaan”.

Ik zie de tweestrijd in de ogen van Maria, blijven of meegaan. Maar ze draait zich langzaam om, en laat zich door haar aangenomen zoon meenemen naar haar nieuwe (t)huis in het besef dat dit de laatste wens was van haar Zoon, voordat Hij de woorden uitsprak: “Het is volbracht”. Hij dacht aan haar in Zijn genade en dankzij deze genade, die toen en nu nog altijd dezelfde is, is er voor ons zondige en gebroken mensen, eveneens een open deur die de toegang verleend tot onze nieuwe Thuishaven, onze laatste rustplaats. De plaats waar Hij ons met open armen staat op te wachten en zegt: “Welkom thuis Mijn kind, vanaf nu neem Ik de zorg van jou over”. Het is volbracht!

 

 

PUUR! Boekentip

In ‘De kruisweg’ van Agnes Hoffschulte volgen we Jezus op zijn weg naar het kruis. 14 keer staan we stil bij een statie van zijn lijdensweg.  Agnes Hoffschulte schreef bij deze staties pastorale teksten die geschikt zijn voor gesprekken met ernstig zieke en stervende mensen. Sobere, fijngevoelige teksten die de kwetsbaarheid van het eindige leven zoekend onder woorden brengen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *