Vrede

20 februari 2019
Delen via:

Wanneer ik vanmorgen de woorden uit Johannes 14:27 lees waar beschreven staat: “Ik laat jullie Mijn vrede na; Mijn vrede geef Ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Laat u hart niet in beroering raken en niet bevreesd worden”, dan vraag ik mij stilletjes af, of er ooit een dag zal komen waarop ik deze vrede zelf zal ervaren.

Vrede van God, een blijvende vrede die mijn hart niet in beroering brengt en die mij geen vrees (= angst) aanjaagt. Ik ben o zo vaak vreesachtig, bang en onzeker over wat mij wellicht te wachten staat. De stel dat-en de wat moet ik dan vragen, brengen mijn hart meer dan eens in beroering. Een duidelijk bewijs dat ik deze diepe vrede waar Johannes over schrijft nog niet in bezit heb. Maar hoe kan ik deze vrede wel in bezit krijgen, vraag ik mij onderwijl af. Wat moet ik doen, of misschien wel nalaten om deel te hebben aan deze vrede, die alle verstand te boven gaat en mijn hart en gedachten in Christus Jezus bewaart (Filippenzen 4:7). Ik laat mijn onrust nog veel te gemakkelijk de overhand nemen.

Voor iedereen

Mijn hart is voortdurend van slag, “een op hol geslagen kudde” die zich bij het minste of geringste laat opjagen. Waarom sta ik dit steeds weer toe? Waarom bied ik niet voldoende weerstand? Ik ben zo snel onrustig, vertwijfeld en onzeker. Waarom twijfel ik zo vaak aan Gods bedoeling met mijn en ons leven samen? Waarom heb ik zo weinig vertrouwen in Hem, juist op de momenten waarop ik Zijn vertrouwen het allermeest nodig heb. Het moet toch mogelijk zijn om in vrede, vertrouwen en vreugde te leven ondanks moeite, zorgen en teleurstellingen die ieder mens te verduren krijgt. Als anderen in mijn omgeving ondanks tegenslagen toch vredig door het leven kunnen gaan, dan moet ik dit toch eveneens kunnen. Gods vrede is toch voor een ieder die Hem lief heeft, ja méér lief heeft dan al het andere in de wereld. Wat de wereld ons biedt, is tijdelijke vrede, die na verloop van tijd leidt tot onrust, onlust en ontevredenheid.

Net als Maria

Maar wat God ons aanbiedt is blijvende vrede, vreugde en hoop voor de toekomst. De enige manier om iets van deze vrede te ervaren, is door dichtbij Hem te leven. Elke dag in Zijn nabijheid te vertoeven, net als Maria knielend aan Zijn voeten. Maria koos voor het beste deel. Zij koos voor vrede i.p.v. gejaagdheid. Zij liet haar hart niet in beroering brengen en daardoor maakte zij zich in tegenstelling tot haar zus Martha, geen enkele zorgen over de taken die nog gedaan moesten worden. Ik hoop en bid dat ik gaandeweg net als Maria mag worden. Het zal in het begin ongetwijfeld onrust en spanning met zich meebrengen, ik weet immers dat de duivel geen enkele kans onbenut laat en mijn hart binnen no time in beroering brengt, waardoor ik volledig uit balans ben.

Gebed

Maar ik bid dat ik juist dan sterk mag zijn, dankzij Christus die mij kracht geeft en mij met Zijn alles omvattende liefde, onvoorwaardelijk en overal terzijde staat. Zijn vrede is alles wat ik nodig heb. Zijn vrede duurt een leven lang. Zijn vrede is alles en zoveel meer dan ik verdien. Dank u Heer, voor dit kostbare geschenk wat U aanbiedt aan een ieder die in U gelooft.

 

Vrede krijg je niet cadeau,

vrede moet je verdienen,

vrede is hard werken aan jezelf,

daar alleen kan échte vrede beginnen.


De dames van Ivy Cottage is het tweede deel in de Ivy Hill-serie van Julie Klassen over het gelijknamige lieflijke dorpje in Engeland. De historische romans van Julie Klassen spelen zich af in de Regency-periode, net als de kostuumdrama’s van Jane Austen. De dames van Ivy Cottage is het vervolg op De herberg van Ivy Hill, maar kan ook goed los gelezen worden.

 

 

 

Reacties (2)

  • Elze mara schreef:

    Wat een mooi en bemoedigend stuk. In gejaagdheid ervaar ik het als moeilijk om écht stil te staan en dan vervolgens nog diepe vrede te ervaren. Veelal komt eerder de angst boven dan de vrede. De vrede ervaren gaat zeker niet vanzelf, een groeiend proces misschien.
    Ik begrijp in het laatste gedichtje de zin ‘vrede moet je verdienen’ niet. De vrede van God waarover het stukje gaat, krijgen we voor niets, genadig?! Hoopvol is het te weten dat God in ons woont en daarmee ook Zijn vrede in ons is..

  • Gloria schreef:

    Het gedichtje op het eind maakt de eerdere, mooie en ware, woorden weer ongedaan, lijkt het… 😟 Of ligt dat aan mij? Vrede krijg je idd dicht aan Jezus’ voeten.. Niet door het te verdienen en hard te werken…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *