Wat de toekomst brengen moge,

1 januari 2019
Delen via:

Wat de toekomst brengen moge,
Mij geleidt des Heren hand;
moedig sla ik dus de ogen
naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen;
Vader, wat Gij doet is goed!
Leer mij slechts het heden dragen
met een rustig, kalme moed!

Wat een vertrouwen in Onze Vader spreken we hier, zingen we hier uit! En met dat vertrouwen wil ik ook dit nieuwe jaar in gaan!

Rust, als wens voor dit nieuw jaar

Afgelopen twee jaar waren roerige jaren waarin veel gebeurde en er een bepaald pad werd uitgelegd. In de laatste maanden van het jaar sprak ik regelmatig de wens uit dat wat mij betreft, het in het nieuwe jaar wel even wat rustig mocht beginnen. Even een periode van enkel en alleen de basis. Dat ik ‘de gewone gang van zaken’ mag volgen en daarin misschien ook wel verder fysiek herstel mag vinden. ‘Gewoon’ mijn vrijwilligerswerk, thuishulp, fysio-oefeningen, voorzang in de kerk, stem/ademtherapie en misschien wel weer een keer een project meezingen. En misschien dan ook wat meer energie om met vriendinnen af te spreken die ik nu al tijden niet gezien heb!

Zijn Weg, niet de mijne

Maar dan denk ik terug aan het laatste interview dat ik dit jaar had bij Family7. Een getuigenis over mijn leven en de gesprekken die daarop volgden. Wat zal daaruit groeien? En de contacten die vanuit Melodies from the Heart gelegd worden, wat zal daar nog uit tevoorschijn komen? Ook voel ik in mijzelf andere gedachtes krioelen, naast die wens om een periode van rust: Want er wordt een nieuw koor opgericht. Zak ik dan toch weer een poging wagen? Ondanks eerder mislukte pogingen omdat ik enthousiaster was dan dat ik het fysieke en mentale kunnen had om het vol te houden?

In vertrouwen

Ik lees weer Psalm 91 en lees ook het kleine kaartje dat erbij zit, waarop de preek, ooit over deze psalm gegeven, kort samengevat stond: Wanneer je jouw leven in Gods hand legt en je ten diepste op Hem vertrouwt, kan zelfs het grootste kwaad je niet raken. Het diepste duister zal je niet kapot kunnen maken. Want: Ten diepste, ten diepste ben je veilig in Hem! Wat je ook overkomen mag!

Niets kan jou roven uit Zijn Hand

Kijkend naar mijn leven kan ik alleen maar dankbaar AMEN zeggen; zo is het! Het grootste kwaad heeft me uiteindelijk niet kapot kunnen maken. Uit het diepste duister heeft God afgelopen jaren iets prachtigs gegeven en nu wordt het vroegere kwaad, en de overwinning daarop, gebruikt om anderen te bemoedigen.

In vertrouwen leg ik ook dit nieuwe jaar in Zijn Handen, wat er ook op m’n pad zal komen:
‘Heer, Uw wil, niet de mijne. En wat de toekomst ook brengen mag, Uw Hand leidt mij!’

Hoe ben jij dit nieuwe jaar ingestapt?
Verwachtend? Twijfelend? Angstig? Uitziend naar? Vol vertrouwen? …?

( Een prachtige blog van vorige jaar, die natuurlijk ook nu nog van toepassing is. Zo vlak voor het nieuwe jaar. Een nieuwe begin, met weer veel nieuwe avonturen. )


Rode papaver van Els Florijn is een historische roman over de moed van twee verpleegsters in de Eerste Wereldoorlog, gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *