Wel kleingeld geven dan?

5 oktober 2018
Delen via:


Enkele jaren geleden hielp ik een vriendin met het schoonmaken van een bedrijfspand. Ik werd uitbetaald in een ijsje en de eer om haar nieuwste favoriete nummer te mogen luisteren. Dat was een ding toen ik jong was. Nieuwe ontdekkingen op muziekgebied werden angstvallig voor je gehouden en je liet vooral niet merken dat je niet alleen naar opwekking en hymns luisterde. 

Ik herinner me nog exact wat ik voelde toen ik haar favoriete nummer hoorde. Streets of London van Ralph McTell (sommige mensen houden meer van GUUS MEEUWIS :-)!!) . Letterlijk ging de tekst door mijn botten heen. Het deed pijn om te luisteren. Het deed pijn om te zien. Aan alle kanten deed het pijn, maar het was overweldigend mooi.

Het nummer vertelt wat er gebeurt op de straten van Londen. De armoede die daar leeft en de mensen die daar elke dag zonder blikken of blozen voorbij lopen. Hele levens die verwaarloost worden. Vele zielen die we maar laten creperen. En wij blijven maar zeggen dat we het zo moeilijk hebben.

Streets of London: Ralph McTell
Twee daklozen slapen in Parijs op het kruispunt

Ik heb gelezen dat dit eigenlijk over de straten van Parijs gaat. Afgelopen week had ik een week vakantie en laat ik nou net in Parijs geweest zijn. Ik stond bij de boekhandel The Shakespeare Company ( serieus een bezoekje waard!) en er kwam een dakloze man naast mij staan. Eén voet zonder schoen en een andere voet met een schoen van plastic en plakband. Ik rook ellende.



Als tie maar niet tegen mij begint te praten…

Dat deed hij dus wel. Mooi dan, dacht ik. Heb ik weer. Zit ik weer mooi mee. En ik ben al blut. Negeren maar, dacht ik. Doen alsof je geen Engels praat. Intelligent naar de lucht staren. Je kunt dit. 

Bleek dat hij alleen om de tijd vroeg. Ik had onmiddellijk spijt van mijn afwijzende houding en ik kon eerlijk gezegd wel janken. Ik ben de laatste die zal zeggen dat ik de meest vriendelijke persoon op aarde ben (ik kom zelfs niet in de buurt), maar dit was toch wel heel tragisch. Hij vroeg alleen maar om de tijd en ik had hem al minstens vijf minuten geprobeerd te negeren omdat ik geen geld kwijt wilde zijn. En. Misschien ook omdat ik hem niet vertrouwde? Of omdat hij er minder goed uitzag? 

Niet christelijk. En daarmee heb ik genoeg gezegd.

Dus. Volgende keer toch maar lachen en kleingeld kwijt zijn, mochten ze dat willen. 

Zie je daar die oude man
graaiend in een vuilnisbak
zoekend naar iets bruikbaars
voor in zijn oude plastic zak
net iets teveel meegemaakt
waardoor hij dakloos is geraakt
praat in zichzelf
over hoe het vroeger was

En dan zeg jij
dat je eenzaam bent
omdat het even tegen zit
loop even met me door de stad
en kijk wat er gebeurt op straat
dan zul je zien
dat het met jou zo slecht niet gaat

Zie je daar dat meisje
ze is net zeventien
heeft nu al zo`n tien jaar
haar ouders niet gezien
muurtje om zich heen gebouwd
omdat ze niemand meer vertrouwt
vraag je haar wat liefde is
dan noemt ze jou een prijs

Zie je daar die oude vrouw
die rustig voor de regen schuilt
deze bui is minder
dan de tranen die ze heeft gehuild
die vroeger een gezin bezat
maar later klap op klap gehad
nu sjouwt ze haar verleden
in een zelfgemaakte tas

Zie je daar die jongeman
hij is bijna al zijn tanden kwijt
hij beet zich stuk
op het vergif van deze tijd
elk uur een marteling
altijd zoekend naar één ding
kruipt eens per dag door het oog van de naald

Reacties (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *