Wisselende stemmingen

3 januari 2018
Delen via:

Ik ben mijn leven lang al een gevoelig type. Von Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt noemde mijn moeder dat vroeger. Tegenwoordig heet het hoog-sensitief. Doe daar ook nog wat hormoonschommelingen bij en voilà: het recept voor een hoop wisselende stemmingen.

Pas had ik weer zo’n dag. Ik had prima geslapen en toch zat ik al moe aan het ontbijt. Onderweg naar school met de kids werd ik bijna omver gereden door twee langsrazende politieauto’s. Die bleken op weg te zijn naar een moeder met drie kinderen,

die zojuist beroofd was van haar tas!

Thuis begon ik netjes met het maken van een schema; dat was me aangeraden. Uur na uur plande ik in. Het leek een mooie afwisseling van inspannende en ontspannende activiteiten.

Als eerste zou ik onze slaapkamers op zolder schoonmaken. Dat moest lukken. Terwijl ik nuttig bezig was, ging er alweer van alles door m’n hoofd.

Wat een stofnesten, wat een werk eigenlijk… Het lijkt wel of er hier in geen maanden schoongemaakt is! Straks eindigen we nog in zo’n tv-programma over mensen die van hun huis één grote bende maken!

Gaandeweg werd mijn gepieker ernstiger; de helm uit Efeziërs 6 werkte vandaag niet. Ik vond mezelf niet alleen een waardeloze huisvrouw, ik was ook nog een slechte moeder en mijn christen-zijn stelde ook niet veel voor!

Terwijl ik mijn doekje uitwrong boven de emmer, drupte er een traan naast op de grond. Kom op, dacht ik boos, niet zo kinderachtig.

Ik heb toch genoeg om dankbaar voor te zijn?!

Dat hielp weinig om me beter te voelen en ik ging maar naar beneden voor de lunch. Volgens mijn schema mocht dat van 12.15 tot 12.45, maar mijn boterhammetjes met pindakaas en hagelslag smaakten helemaal niet. Doelloos staarde ik naar buiten. De lucht was grijs en het dreigde te gaan regenen.

Geert, die geen vlieg kwaad deed, moest het vervolgens ontgelden. ‘Zet die softe muziek nou eens uit!’ snauwde ik. ‘Hoezo, het is gewoon Groot Nieuws Radio!’ zei hij verbaasd.
Dat maakte me niets uit. Ik mopperde over mijn schema en begon driftig de stofzuiger uit de kast te trekken.

‘Gaat het een beetje?’ vroeg Geert. ‘Volgens mij heb je zin om zelf in die kast te kruipen.’ Toen kon ik mezelf niet meer flink houden en barstte in tranen uit. Hij trok me naar zich toe en ik stribbelde niet eens tegen.

Wetenschappelijk gezien schijnt huilen niet te helpen, maar mij luchtte het aardig op!

Ineens zag ik onze poes buiten. Die zat ons met een scheve kop doordringend aan te kijken, met een blik van: Doe die achterdeur eens open! Jullie zien me toch? En voor de eerste keer die dag kon ik ergens om lachen…..
Later brak de zon letterlijk weer door, en mijn depressie waaide over.

En zo gaat dat dus wel vaker. Zulke dagen kosten me ladingen energie. Ik verzin van alles om ermee om te gaan; theedrinken, de was netjes ophangen, mijn dochtertje voorlezen, wandelen… Een kastje opruimen – ook heel therapeutisch – maar dan moet ik niet te moe zijn, anders wordt de chaos alleen maar groter.

Ik wou dat ik niet zo gevoelig was, dat ik niet zo heen en weer geslingerd werd, dat ik stabiel en standvastig mijn programma af kon werken. Ik weet dat de Heer mij prima vindt, dat ik goed ben zoals ik ben. Maar toch….

Als jij dit herkent en nog tips hebt – ik hoor ze graag! Of… moet ik mezelf maar gewoon eens accepteren zoals ik ben?

Wat depressie met je doet – van Arie-Jan de Lely

Depressie dreigt in het Westen volksziekte nummer één te worden. Inmiddels slikt al bijna een miljoen Nederlanders antidepressiva en zijn de uitgaven voor de geestelijke gezondheidszorg explosief gestegen. Dit nieuwe deel in de populaire serie `Wat met je doet geeft in begrijpelijke taal grondige informatie over de actuele inzichten in depressie. Tegelijk besteedt het in een vijftal diepte-interviews veel aandacht aan het persoonlijke verhaal en aan wat het betekent om depressief te zijn. Omdat depressie grote impact heeft op relaties, staat de auteur ook stil bij de nabije omgeving. Bovendien bespreekt hij aan de hand van de huidige wetenschappelijke kennis diepgaand het verband tussen geloof en depressie (Maakt depressie ongelovig? Maakt geloof depressief?) en tussen geloof en suïcide (Beschermt geloof tegen suïcide? Is suïcide zonde?).

U kunt dit boek voor €9,99 bestellen bij boekenwereld. U betaalt 1,95 aan verzendkosten.

Reacties (5)

  • Cariene schreef:

    Herken me helemaal in je blog! Hooggevoelig, gevoelig voor depressie, zeer gevoelig voor overprikkeling en overbelasting, maar zo ziet God mij niet! En daarom probeer ik deze momenten of dagen te accepteren, mezelf te omarmen. Zoals Matthijn Buwalda zo mooi zingt: “Ligt je lat weer veel te hoog, loop er dan lachend onderdoor, wie heeft gezegd dat je er over moet?!”

  • Jo schreef:

    Herkenbaar..

  • Anja schreef:

    Ik ga niet zeggen dat je jezelf “gewoon maar eens moet accepteren”, want dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Probeer milder naar jezelf te kijken en tegen jezelf te zeggen dat zo’n dag die je nu beschrijft, als zo’n dag er is dat je dan zegt: oké, dit is blijkbaar zo’n dag? Dat mag best hoor…. morgen kijken we dan wel weer wat er dan komt. Ik ben dit voor mijzelf ook aan het toepassen; en nee dat lukt nog niet zo goed maar ik ben het aan het leren en wie weet ….ooit gaat het me wellicht iets gemakkelijker af…met Gods hulp. Succes! en dank voor je openheid en het delen van deze blog.

  • Crista schreef:

    Helaas ken ik dit ook maar dan met een andere oorzaak.
    Tips: wees lief voor jezelf zoals je ook lief voor een ander zou zijn.
    Gemakkelijk nee maar je hebt een lieve man dat scheelt een eind.
    Sterkte.

  • Renata schreef:

    Bedankt voor wat je geschreven hebt.
    Ik ken dit ook, iets anders, want ik heb volgens de therapeuten een angst en paniekstoornis en door mijn verleden hechtingsproblematiek. Als ik weinig angst heb ben ik heel anders en minder gevoelig. En ik hou eigenlijk alleen van degene niet van de degene die angst heeft. Ik ben ook stapje voor stapje aan het leren, van mijzelf te houden ondanks de angsten het verdriet en de pijn. Ik weet dat God van mij houdt zoals ik ben, maar na 26 jaar een leven met angst is dat soms zo moeilijk te pakken. Ik blijf Hem aanroepen en ik blijf Hem volgen, ook door de dalen. Gelukkig heb ik ook af en toe een goed moment en soms een heel tijdje achter elkaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *