‘Ik ben niet geschikt voor dit leven’

5 april 2019
Delen via:
“Ik voelde alleen maar zwartheid, leegte en hopeloosheid. Een eindeloze donkere tunnel, waar geen licht doorheen komt,” vertelt Elise Brouwer (32). Eind 2013 raakte ze in een depressie.

Elise: “Ik worstelde heel erg met een fysiek probleem: hyperhidrosis. Dat betekent dat je overmatig zweet. Ik had altijd grote zweetplekken onder mijn armen, die ik verstopte met dikke lagen kleding of met donkere kleding. Ik schaamde mij hier enorm voor. Elke seconde van de dag moest ik eraan denken. Ik zat er zo erg mee, dat ik dacht: misschien moet ik maar gewoon stoppen met leven, want dit gaat gewoon niet meer zo. Toen deze gedachte bij me opkwam, wist ik dat ik hier iets mee moest doen en ben ik na een huisartsbezoek in therapie gegaan.

Onverwerkte emoties

Met mijn moeder heb ik gebeld over de hyperhidrosis. Terwijl mijn ouders en ik normaal gesproken niet over onze gevoelens praten. Toen ik dat voor het eerst deed, volgden er veel gesprekken over mijn jeugd. Er ging een soort van beerput open. Als kind heb ik bijvoorbeeld een aantal zelfmoorden meegemaakt van docenten en daar kon ik vroeger niet over praten. Ik had ze weggestopt. Ik was dus al vrij somber door die hyperhidrosis en toen kwamen al die onverwerkte emoties uit mijn jeugd er ook nog bij. Alles bij elkaar maakte het erg zwaar.

‘We hoeven het alleen vol te houden tot de volgende minuut’

In het begin bleef ik gewoon doorgaan met mijn werk als docent. Wonderlijk genoeg. Het was ook een afleiding, op mijn werk hoefde ik in ieder geval niet aan die ellende te denken. Door de depressie ging ik steeds slechter slapen. Op een gegeven moment sliep ik bijna niet meer en werkte ik nog wel heel hard. Ik stortte in op mijn werk en dacht: ik moet nu naar huis. Uiteindelijk heb ik een jaar thuis gezeten. Soms kwam ik de dagen echt van minuut tot minuut door. Ik voerde dan een soort intern gesprek met mezelf: ‘We hoeven het alleen vol te houden tot de volgende minuut.’ Het is puur overleven. Je bent met niks anders bezig dan de tijd doorkomen en hopen dat het de volgende dag een klein beetje beter gaat.

De gedachte dat ik me eigenlijk niet zo mocht voelen, kwam ook wel eens boven, want er zijn mensen die geen huis en geen eten hebben. Gelukkig reageerden bijna alle mensen in mijn omgeving begripvol en erg ondersteunend. Al kreeg ik soms ook goed bedoelde adviezen, zoals: ‘Ga lekker even op vakantie, dan voel je je daarna wel weer beter’ of de vraag: ‘Heb je de stijgende lijn alweer te pakken?’ Dat vond ik heel confronterend. Dan voelde het alsof het altijd maar beter moest gaan, terwijl ik heel lang geen stijgende lijn had. Ik wist wel dat het goed bedoeld was, alleen legde het extra druk op me.

Lees verder op Eva

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *