Marianne Grandia vertelt over ‘De Pruimenboom’

26 oktober 2017
Delen via:

Nog niet zo lang geleden verscheen bij Voorhoeve De Pruimenboom, een vertaald debuut van Ellen Marie Wiseman, die zich voor het verhaal heeft laten inspireren door de kindertijd van haar Duitse moeder. Zowel de titel als het prachtige omslag triggerde mij op het boek op te pakken en toen ik er eenmaal in begonnen was, kon ik bijna niet meer stoppen.

Het verhaal begint in 1938. De hoofdpersoon, Christine is verliefd op de Joodse Isaac, en ze droomt haar toekomst dromen zoals een zeventienjarige dat nog heerlijk onbevangen kan doen.

Maar dan schudt de realiteit van het leven in een land vol nazi-terreur, armoede en honger haar wakker.

De Pruimenboom was zeker niet het de eerste oorlogsroman die ik las heb, maar wist me dermate te boeien dat ik het boek in een paar dagen tijd heb uitgelezen. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik het verhaal in de laatste hoofdstukken wel erg ‘snel’ vond gaan, maar ik ben er nog niet uit of dat dit inderdaad zo is en het dus aan de auteur lag, of dat ik gewoon nog veel meer, langer en verder had willen lezen dan die laatste pagina, en het dus aan mij ligt.

Dagmar van PUUR! Vandaag stelde me een paar vragen over deze roman, die ik met plezier wil beantwoorden.

Wat heeft dit boek met je gedaan tijdens het lezen?

Het heeft me een inkijk gegeven in het leven van een Duits gezin uit de middenklasse, dat weinig van Hitlers regime moest hebben en in meerdere opzichten zelf ook slachtoffer werd van de strijd.

Welke situatie in het boek heeft veel indruk op je gemaakt?

Lastige vraag. Het was niet zozeer een situatie op zich, maar het geheel dat me bezighield en me steeds de vraag voorhield hoe ik me in Christines situatie staande gehouden zou hebben.

Wat is je bijgebleven nu je het boek hebt gelezen?

De opmerking van Christines vader:

De oorlog maakt overtreders van sommigen, criminelen van anderen en slachtoffers van iedereen.

Waarom (en aan wie?) raad je dit boek aan?

Aan iedereen die van lezen houdt en ook aan hen die niet van lezen houden. Het is een goed geschreven, toegankelijk verhaal dat je bovendien uitnodigt om verder te kijken dan je (misschien) gewend bent.

Over het boek

Duitsland, 1938. De zeventienjarige Christine Bölz ontvangt een uitnodiging voor een feest bij de Bauermanns, een welgestelde Joodse familie. Niemand kan zich op dat moment een voorstelling maken van de verschrikkingen die hen wachten. Het leven lacht Christine toe en ze weet dat er buiten het Duitse dorpje waar ze is opgegroeid een hele wereld op haar wacht. Een wereld die ze al heeft leren kennen door muziek en boeken, maar vooral door de verhalen van Isaac Bauermann, de zoon van de familie voor wie ze werkt. Ze droomt van een mooie toekomst met hem. Maar de dromen van Christine en Isaac worden wreed verstoord door de opkomst van het regime van Hitler. Een nieuwe wet verbiedt Christine voor Joden te werken, en om een relatie met een Jood te hebben. In haar verzet haalt ze zich de woede van de Gestapo op de hals. En dan slaat het noodlot toe: Christine en Isaac worden naar hetzelfde concentratiekamp afgevoerd. Kan hun liefde het ultieme kwaad overwinnen?


Voor de liefhebbers van Jenna Blum en Sarah McCoy: De pruimenboom van Ellen Marie Wiseman is een meesterlijk geschreven verhaal over de veerkracht van mensen en liefde die alles doorstaat, tegen de achtergrond van de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *