De bijenhouder van Aleppo: Interview met lezer Hussein

15 juni 2019
Delen via:

De bijenhouder van Aleppo is een indrukwekkend verhaal over een actueel thema waar weinig over verschenen is. Volgens velen is het een verhaal van internationale betekenis, dat gewoonweg verteld móét worden. Feline interviewt een trouwe lezer, Hussein Houssein, na het lezen van het boek.

Welke verwachtingen had je van het boek?

Nadat ik het online leesfragment had gelezen, wist ik meteen dat dit boek mij emotioneel af zou maken. Ik ben Libanees, en heb verhalen gehoord van Libanese hulpmedewerkers over vluchtelingen. Ik word er nog steeds enorm ziek van. Wat zij hebben meegemaakt is niet normaal. De werkelijkheid is nog een miljoen keer erger dan in het boek.

Hoe realistisch vind je het boek?

De normale dagelijkse handelingen die een moslimfamilie zou doen was zo goed beschreven dat het voor mij een heel realistisch beeld gaf. De schrijfster heeft het enorm overtuigend neergezet. De Syrische bijenhouder Mohamed zei tijdens een interview naar aanleiding van het boek dat hij niet verder kon lezen, omdat het voor hem te realistisch was. Hier herkende ik mij in. Ik kon alleen verder lezen omdat ik de vluchtelingensituatie niet uit de eerste hand heb meegemaakt. Ik werd in het verhaal gezogen, alsof er een film voor mijn ogen werd afgespeeld. Bovendien kwam door de personages in het boek echt naar boven dat Lefteri goed onderzoek heeft gedaan. Dat zie je aan bepaalde gezegdes die gebruikt worden door Syrische personages. Hun gedrag is heel goed geobserveerd. Die kleine dingen maken het boek echt.

Hoe belangrijk is het dat dit verhaal verteld wordt?

Erg belangrijk. Ik heb gemerkt dat de media dit soort verhalen negeren. Er wordt meer gefocust op de negatieve, enge mensen die soms tussen de vluchtelingen zitten, en minder op de moeilijkheden van de algehele meerderheid. Er zitten slechte mensen tussen de vluchtelingen, maar het argument dat de meesten van hen ‘gelukszoekers’ zijn is absoluut onwaar.  Het grootste deel van de vluchtelingen bestaat uit mensen die niets meer hebben.

In mijn buurt staat een vluchtelingenkamp. Toen werd aangekondigd dat dit vluchtelingenkamp gebouwd zou worden, werd er massaal geprotesteerd. De mensen hadden geen besef van de moeilijkheden die deze vluchtelingen ondergaan hebben. Dat ze eigenlijk niet hierheen wíllen komen, maar door omstandigheden weggerukt zijn van hun huis, naar een vreemd land. Naar een land met onbekende mensen en gewoontes, omdat ze willen ontsnappen aan de massamoord waar ze familieleden en vrienden aan verloren zijn.

De schrijfster merkte dat er niet naar haar werd geluisterd, wanneer zij praatte over deze problemen. De manier waarop ze het verhaal nu vertelt vind ik de juiste manier. Er is een bepaald moment  in het boek, waarop het hoofdpersonage Nuri weer hoop begint te krijgen. Zijn passie voor bijenhouden herleeft. Zijn hoop keert terug, terwijl hij eerst volledig was gebroken door wat hij had meegemaakt. Dat vond ik heel mooi. Christy Lefteri vraagt zo op een positieve manier aandacht voor het verhaal van de vluchteling. Ik zou zeker nog een keer iets van haar willen lezen.


De bijenhouder van Aleppo van Christy Lefteri is het hartverwarmende liefdesverhaal van bootvluchtelingen Nuri en Afra. Als ze alles hebben verloren wat hun lief is, vlucht bijenhouder Nuri samen met zijn vrouw Afra weg uit Aleppo. Op hun reis door een gebroken wereld worden ze niet alleen geconfronteerd met de schokkende realiteit van het vluchtelingenbestaan, maar ook met een onuitsprekelijk verdriet: het verlies van hun zoon Sami.  Het enige wat hen op de been houdt, is de wetenschap dat Nuri’s neef en zakenpartner Mustafa op hen wacht in Groot-Brittannië, waar hij opnieuw is begonnen met het houden van bijen. Want: ‘Waar bijen zijn, zijn bloemen, en waar bloemen zijn, is nieuw leven en hoop.’

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *