Hulpeloos

22 december 2021
Delen via:

We delen een dagboekgedeelte van Lynn Austin. Haar vliegreis naar Florida neemt een onverwachte wending, waardoor ze gewezen wordt op haar afhankelijkheid van God.

Mijn man en ik hadden genoten van twee weken vakantie op Sanibel Island in Florida: precies de vakantie die ik nodig had nadat ik een roman had afgerond en voordat ik bezig zou gaan met het voorbereidende onderzoek voor het volgende boek. In de lounge van de vertrekhal van het vliegveld dacht ik na over al het werk dat bij thuiskomst weer op me lag te wachten. Het vliegtuig dat ons weer naar huis zou brengen, arriveerde bij de gate, maar ons werd verteld dat we nog even moesten wachten met instappen omdat er eerst nog een mechanisch defect moest worden opgelost. Eén uur werd twee uur. Ik probeerde niet zenuwachtig te worden toen ik de monteurs zag ‘prutsen’ met iets op de vleugel van ons vliegtuig. En ik was erg opgelucht toen de luchtvaartmaatschappij ten slotte aankondigde dat we naar een andere gate moesten gaan, waar een volgend vliegtuig op ons stond te wachten.

Uiteindelijk stegen we op. Maar toen we nauwelijks een uur onderweg waren, keek ik uit het raam en zag ik dat ons vliegtuig met een enorme bocht omkeerde. De stewardessen, die net waren begonnen met het ronddelen van snacks en drankjes, duwden hun karretjes plotseling weer terug door het gangpad. Toen kwam de mededeling: ‘Dames en heren, de piloot heeft ons net laten weten dat we een noodlanding gaan maken vanwege technische problemen. Over ongeveer dertig minuten landen we op het vliegveld van Orlando in Florida.’

Niemand wil dit soort nieuws horen als hij meer dan drieduizend kilometer boven de grond vliegt! Toen de paniek toesloeg, realiseerde ik me dat ik volkomen hulpeloos was. Wat ik op dat moment ook deed, ik had geen controle meer over mijn leven of mijn toekomst. Het enige wat ik kon doen, was bidden. En natuurlijk deed ik dat. Vurig! En ik denk dat alle andere mensen hetzelfde deden, want het werd plotseling angstvallig stil in het vliegtuig. De daaropvolgende dertig minuten leken wel een eeuwigheid te duren.

Heel toevallig had ik het boek Be Still My Soul van Elisabeth Elliot meegenomen om dat tijdens de vlucht te lezen. Toen het defecte vliegtuig de afdaling naar Orlando had ingezet, kregen haar woorden een andere betekenis voor mij. ‘We moeten nederig naar Hem toe gaan. En daarbij erkennen dat we hulpeloos zijn en volkomen afhankelijk van Hem. (…) Als we ons leven aan Hem hebben gegeven, zijn we in staat om alles wat met ons gebeurt te aanvaarden alsof we het uit zijn hand ontvangen.’ We hebben een Verlosser die we kunnen vertrouwen, zegt Elliot. Wat ons ook overkomt en hoe het ons ook overkomt, we moeten het aanvaarden als de wil van onze liefdevolle God.

Meestal leef ik in de illusie dat ik in mijn leven de touwtjes in handen heb. Ik kan beslissen wanneer ik op vakantie ga en waarnaartoe; met welke luchtvaartmaatschappij ik vlieg; hoe mijn romans eindigen en over welk onderwerp mijn volgende boek gaat. Maar mijn hulpeloosheid in dat vliegtuig herinnerde me eraan dat mijn controle over mijn leven niet verder gaat dan dat. Uiteindelijk is mijn leven niet van mij, maar van God, die het heeft verlost door zijn Zoon. Als ik mijn leven aan Hem heb gegeven, heeft Hij de touwtjes in handen, niet ik. En ik ben zelf ook niet in staat om mijn ziel te redden. Als we zouden neerstorten en ik daarbij zou omkomen, zou geen van mijn ‘goede daden’ ook maar iets uitwerken.

Natuurlijk zijn we veilig geland, anders zou jij dit boek nu niet lezen. We werden uit het kapotte vliegtuig gehaald en een uur later op een derde vliegtuig gezet. Ik geef eerlijk toe dat mijn knieën knikten toen ik aan boord ging. Het misselijk makende gevoel in mijn maag, alsof alles vanbinnen kolkte, werd steeds erger. ‘Driemaal is scheepsrecht,’ zei onze stewardess toen we gingen zitten. Opnieuw zou ik tweeënhalf uur kwetsbaar en hulpeloos zijn, duizenden kilometers boven de grond. En toch ben ik op de een of andere manier dankbaar voor deze herinnering aan Gods macht en mijn hulpeloosheid. Het jaar dat nu voor me ligt, zal me zeker weer veel kansen en uitdagingen bieden waarover ik zelf geen controle heb. Er zullen vast nog veel meer momenten komen waarop ik in paniek raak en me bang en hulpeloos voel. Maar Elisabeth Elliot zegt: ‘Je kunt er heel bewust voor kiezen om er elk moment van je leven op te vertrouwen dat God trouw is.’

Dit gedeelte is overgenomen uit ‘Altijd in Gods hand’ door Lynn Austin.


‘Altijd in Gods hand’ van Lynn Austin is een prachtig boek vol levenswijsheid. Want hoe rijk is je leven als je het volledig in de handen van God kunt leggen?

Dat is wat schrijfster Lynn Austin je wil laten beleven met dit bemoedigende boek. In 40 korte hoofdstukken vertelt ze over haar eigen ervaringen met Gods eindeloze trouw en de bijzondere uitwerking daarvan in haar eigen leven en dat van anderen. Tussendoor geeft ze tips over o.a. stille tijd, creativiteit en jezelf weer opladen.

Deze luxe uitgave is een must have voor alle fans van Lynn Austin. Het perfecte cadeau voor je dochter, je moeder of je schoonmoeder.

Lynn Austin wordt geroemd om haar historische en bijbels-historische romans, waarvan er in Nederland inmiddels meer dan 450.000 exemplaren verkocht zijn. Eerder schreef ze ook het lovend ontvangen verslag van haar reis door Israël, ‘Lopen op het water’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *