Presentator Checkpoint “Rachel Rosier” over ‘Laat je zien’

23 augustus 2019
Delen via:

27 augustus komt het boek ‘Laat je zien’ van Rachel Hollis uit.

In ‘Laat je zien!’ deelt Rachel Hollis een welverdiende schop onder je kont uit: verstop je niet langer achter de leugens over jezelf! Je bent vaak zelf de enige die erin gelooft, dus daar kun je nog beter vandaag dan morgen mee stoppen. Met eerlijke zelfspot en reflectie behandelt Rachel in elk hoofdstuk van deze speed read een veelvoorkomende leugen en geeft ze drie scherpe, praktische tips. Je hoeft niet eerst af te vallen, succesvoller te worden of een man te vinden om een leuk mens te zijn. Laat je zien!

Rachel Rosier, presentator van Checkpoint schreef een aanbeveling voor dit boek.

Post-its

Toen ik een jaar of zestien was en ik eenzaam en alleen thuis zat -mijn ouders waren een weekendje weg- kreeg ik het wonderschone idee om mijn huis vol te hangen met post-its beschreven met gezellige feitjes over mezelf.

‘Je bent dik’ hing aan de koelkastdeur, ‘Je bent hartstikke dom’ hing aan trapleuning. ‘Je hebt een dikke reet’ lag op de bank, ‘Niemand mag jou’ vond ik onder de tandenborstel en nog een heel aantal briefjes vol met dit soort futiliteiten hing ik op helemaal tot aan mijn bed. Zodat ik ook voordat ik ging slapen er aan herinnerd zou worden dat ik een waardeloos stuk vreten was. Ik kan niet ontkennen dat ik als puber een dramatisch gevoel voor zelfkastijding had maar de kans is groot dat jij, lieve lezer, iets van deze ongezonde neiging herkent. Hoe ik dit zo zeker weet?

Ten eerste; dit boek dat je in je handen hebt van Rachel Hollis is een New York Times bestseller. Er zijn dus duizenden meiden die dit boek hebben gekocht omdat ze zich herkennen in de beschrijving van deze kaft namelijk dat er bepaalde gedachtepatronen of leugens in je hoofd kunnen ontstaan die het onmogelijk maken om te geloven dat ook jij in staat bent om een succesvol bedrijf op te richten of een boek te schrijven of in je eentje een wereldreis te maken.

Ten tweede, zei het een iets minder overtuigend argument: Ik heb mijn bewering net gecheckt bij mijn vriendinnetje die nu tegenover mij online vacatures zit te bekijken. Een prachtige en super sportieve chick die een paar weken geleden Cumme Laude – ik moest de correcte spelling van dit woord googlen-  haar master Business Management heeft afgerond en daarvoor Summa Cumme Laude haar Bachelor diploma Theologie heeft gehaald. Haar lachende reactie: ‘Ik heb eens voor de spiegel gestaan en tegen mezelf geschreeuwd: ‘Jij. Kleine. Dikke. Vette. Trol! Niemand wil jou. Het wordt nooit meer wat met jou.’Het klopt wel dat mijn vriendin klein is maar verder zie ik de gelijkenis met een vette trol heel moeilijk.

Wij vrouwen

Ik heb mijn mini-onderzoek ook uitgebreid naar mijn man – hij wil niet met zijn naam in dit stuk. Hij zegt zich eerder het tegenovergestelde te kunnen voorstellen: Dat hij onder zijn tandenborstel een A4 plakt met daarop de tekst dat hij het mooiste en glanzendste borsthaar van de wereld heeft en dat hij voor de spiegel tegen zichzelf zou willen zeggen dat de wereld op hem wacht– en als dat niet zo is, dat dit aan de wereld ligt. Kunnen we voorzichtig concluderen dat vooral vrouwen zich hierin zullen herkennen?

Ook als je minder theatraal bent in gesteld dan mijn vriendin en ik? Misschien weet je niet eens dat je jezelf dit soort leugens vertelt, maar is het een soort aangenomen waarheid die met een lach en zonder erbij na te denken op de vrijdagmiddagborrel van je tong af rolt. ‘Meedoen aan het korfbaltoernooi? Niets voor mij! Ik ben totaal niet sportief, ik kan nog geen kikker van de kant slaan’. ‘Of: Nee hoor, ik ben de grootste chaoot ooit, mij moet je echt geen teamleider maken.’

Een echo

Misschien zijn jouw leugens een echo van een kritische stem uit het verleden? Je vader die altijd terloopse opmerkingen maakte over je gewicht, je leraar uit groep 7 die jou ooit vertelde dat het toch nooit iets zou worden met jou. Of misschien zijn die fluisteringen van mislukking je eigen stem? Wij mensen zijn geprogrammeerd om overal iets van te vinden. Of het nou het weer is, het postpartum lichaam van Doutzen Kroes, het salaris van Matthijs van Nieuwkerk of jijzelf. Wat is de gezette standaard waarnaast jij het verliest?

Je beste vriendin die het wel lukt elke dag naar de sportschool te gaan en er fantastisch uitziet? Je kleine zusje die nu al meer geld verdient dan jij? De Social Influencer die een gezin met een bloeiende carrière kan combineren en er ook nog eens on fleek uitziet. Of kies je simpelweg een route van zelfmedelijden omdat dit ergens ook het meest fijn voelt?

Als ik nu kijk naar die momenten waarin ik mezelf leugens vertel besef ik mij dat dit ook vaak een vorm van zelfredding is. Hoe meer ik mezelf met woorden verwond, hoe nederiger ik word. En nederigheid is goed, toch? Sterf aan jezelf staat er in de Bijbel en dat is eigenlijk precies wat ik denk te doen.  

Hoe harder ik roep dat ik waardeloos ben in schrijven, niet het lichaam heb om ooit een triatlon te lopen, hoe nederiger, hoe eerlijker, hoe…. langer ik kan zwelgen in zelfmedelijden. En zelfmedelijden zorgt dat ik niet de confrontatie met mijn echte angsten aan hoeft te gaan. Het levert tijdwinst op. In plaats van pro-actief te zijn en actie te ondernemen blijf ik in mijn eigen kleine, veilige wereldje van ‘ik kan het toch allemaal niet’ vol zelfkritiek en afgunstig naar andere meiden bij wie het succes ogenschijnlijk als gebraden kippen in hun mond vliegt.

Laat het niet gebeuren

Lieve lezer, ik moet denken aan een quote van een van mijn favoriete schrijvers: There is something new inside of you that fear wants to contain. Don’t let it. Laat dat niet gebeuren. Rachel Hollis is eerlijk en grappig en bizar en er valt zoveel te leren van haar kwetsbaarheid.

Ik heb al jaren het plan om een Jeugdboek te schrijven en ik ben er al twee jaar zoet mee. Ik herkende ook die angst. Angst dat ik het niet kon, schrijven. Dat ik er te dom voor was. Het klinkt misschien gek, maar lezen dat Rachel Hollis ooit precies dezelfde leugen geloofde gaf mij veel moed.

Dit boek is niet voor watjes. De regie nemen over je eigen leven is niet makkelijk, het ontknopen van je eigen ongezonde gedachtenpatronen vergt moed. Maar het goede nieuws is dat het niets met aangeboren talent te maken heeft maar alles met keuze. God heeft jou uniek heeft gemaakt, met een unieke bestemming die je niet hoeft te verbergen onder de meningen en verwachtingen van anderen of jezelf.

Het hoeft niet allemaal, het hoeft niet perfect, maar het moet wel vandaag.

Dus; in de woorden van Rachel: Girl, wash your face! En veel plezier met lezen!

Rachel (Die andere)

laat je zien

Kan je niet wachten? Reserveer het boek alvast 

 

Reacties (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *