Verplegen in een zee van rode papavers

17 november 2018
Delen via:


Afgelopen zondag was het exact 100 jaar geleden dat de beslissende wapenstilstand in de Eerste Wereldoorlog, ook wel de grote oorlog genoemd, werd afgesproken. Het was een verschrikkelijke oorlog waarbij mensen met bosjes stierven. Op de slagvelden groeiden rode papavers, de enige bloemen die door de sterk vervuilde grond op konden komen. Maar wat als je als vrouw in de eerste wereldoorlog aan het front moest dienen? Was dat wel te doen?

Over Rode papaver:

Als de man van Anna na een hevig conflict naar het front vertrekt om aan de Grote Oorlog deel te nemen, reist ze hem achterna om hem te zoeken. In korte tijd raakt ze zelf betrokken bij de oorlog: ze komt als verpleegster in een van de fronthospitalen terecht, waar ze elke dag geconfronteerd wordt met lijden en verwoesting.

Terwijl ze haar uiterste best doet om te helpen waar ze kan, blijft ze zoeken naar haar echtgenoot, te midden van de puinhopen. Maar niets kan haar voorbereiden op wat er werkelijk met hem is gebeurd.

Hoe kan Anna hoop houden als ze alles verliest en er niets meer is wat het lijkt?

Dit verhaal is gebaseerd op de waargebeurde geschiedenis van Elsie en Mairie, twee verpleegsters in de eerste wereldoorlog die vele mensenlevens hebben gered. 

Meer informatie

Over de auteur:

Els Florijn (1982) publiceerde eerder Laatste nacht (2002), Schaduw van de wolf (2005), Het meisje dat verdween (2010) en Onze Vader (2013). Het meisje dat verdween (15.000 verkocht!) won in 2011 de Publieksprijs voor het Christelijke Boek en werd bovendien opgenomen in de CLO 15, de canon van de christelijke literatuur. Website van Els Florijn

Luister hier de podcast van De eerste Zin (EO) met Els Florijn over schrijven en Rode Papaver.




Betekenis van de titel Rode Papaver:

De rode papaver, ook wel bekend als de klaproos, wordt al sinds de Oudheid in verband gebracht met de dood. Door de slaapverwekkende opiaten die sommige papavers bevatten, stond de plant bij Grieken en Romeinen symbool voor een eeuwigdurende slaap. Veel graven uit de Oudheid zijn dan ook voorzien van een afbeelding van de klaproos. Pas in de twintigste eeuw werd de bloem een symbool voor de gevallen soldaten in de Eerste Wereldoorlog.

Op 2 mei 1915 was de Canadese chirurg John McCrea getuige van de begrafenis van zijn vriend, luitenant Alexis Helmer. Helmer was één van de meer dan 70.000 geallieerde slachtoffers van de Tweede Slag om Ieper, de eerste veldslag waarbij het Duitse leger gifgas inzette. Het viel McCrea tijdens de ceremonie op dat de graven van de gevallen soldaten voornamelijk begroeid waren met rode papavers. Dit inspireerde hem tot het schrijven van ‘In Flanders Fields’, een wereldberoemd geworden gedicht over de oorlog en de dood. Een Amerikaanse stichting voor oorlogsveteranen was de eerste organisatie die de klaproos officieel als haar symbool koos.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *