Wat ik van de film ‘The Mountain Between Us’ vind

6 november 2017
Delen via:

Negen jaar geleden nam 20th Century Fox een optie op de filmrechten van Over bergen heen. Zes jaar lang gebeurde er niets. Opeens begon er langzaamaan informatie binnen te druppelen. Er werd een script geschreven. Toen herschreven. Nogmaals herschreven. Er werd een regisseur aangesteld. Toen de acteurs. En toen startte het filmen. En een paar weken geleden was het zover en kwam The Mountain Between Us onder andere uit in de VS en Europa.

Veranderingen

Al die tijd had ik er niets mee te maken. Geen overleg, geen invloed en geen inspraak: het verkopen van intellectueel eigendom is vergelijkbaar met het verkopen van een huis.

Hoe ik me hierover voel? Ik was, en ben, en zal dankbaar en verbaasd blijven dat een studio als FOX mijn boek op het witte doek wilde brengen. Ondanks het feit dat sommige dingen aan het verhaal veranderd zijn, was het de meest surrealistische en leukste ervaring ooit om in de zaal te zitten en de beelden, die in mijn hoofd en hart begonnen, op het scherm te zien. Voor de duidelijkheid,

ik vind de film cinematografisch prachtig, ook nadat ik hem al meerdere keren heb gezien.

Zou ik – als ik enige invloed had gehad – dingen anders hebben gedaan? Natuurlijk. Had ik gehoopt dat ze dichter bij mijn verhaal waren gebleven? Zeker. Stond de seksscène in mijn boek? Nee. Houd ik nog steeds van mijn eigen einde van het verhaal? Meer dan je denkt.

Al die namen die aan het einde van de film naar boven rollen, al die mensen die eraan hebben meegewerkt; ik heb veel voor hen gebeden. Ook vandaag nog. Ik ben nooit boos geweest dat ze mijn verhaal niet gevolgd hebben. Het is hun film en als ik heel eerlijk ben, als ik het boek niet gelezen had, zou ik intens van de film genoten hebben. Op één scène na, waarbij ik me concentreer op mijn popcorn.

Ongenoegen

Veel van jullie hebben een diep ongenoegen over mij uitgedrukt. Sommige mensen beweerden dat ik mezelf verkocht had aan de duivel. Als schrijver is het geweldig om toegewijde lezers te hebben die uren doorbrengen met mijn woorden, erom lachen en huilen en iedereen vertellen dat ze mijn verhaal kennen. Laat mij nu de rollen omdraaien en jou een vraag stellen: als het je pijn deed toen je erachter kwam dat de film naar jouw verwachtingen niet overeenkwam met het boek – denk je dan dat ik anders reageerde? Mag ik je een geheim vertellen? Toen ik de laatste scène van The Mountain Between Us schreef, huilde ik als een klein kind. Verhalen zijn als kinderen, je draagt ze overal met je mee, voor altijd.

Het is niet belangrijk of ik mijn zin krijg of zelfs dat de films overeenkomen met de boeken. Ik hoop dat ze dat doen, maar het is belangrijk om te beseffen dat The Mountain Between Us al acht jaar uit was voordat de film gemaakt werd. Het had nergens op een bestsellerlijst gestaan. Toen kwam de film uit en het boek verscheen op de New York Times bestsellerlijst, afgelopen week stond het op nummer 8. Alleen al in de afgelopen maand zijn meer mensen met het boek in aanraking gekomen dan in alle afgelopen jaren. Gisteren kreeg ik zelfs een email van iemand die een ander alfabet gebruikt dan ik. Veel van die mensen lezen nu ook mijn andere verhalen. Jezus zegt ons:

Wanneer ik van de aarde omhooggeheven word, zal ik iedereen naar mij toe halen.
(Johannes 12:32)

Ik bid dat mijn verhalen dat mogen doen en de films ook.

In mei 2018 zal mijn dertiende roman, Send Down the Rain, verschijnen. Het is het verhaal van een 62-jarige Vietnamveteraan die al 45 jaar lang een geheim bewaart, totdat iets buiten zijn wil om hem uit zijn schuilplaats dwingt. Hij worstelt met de vraag of hij zijn geheim prijs moet geven. Als hij het vertelt, zal er iemand sterven. Als hij het niet vertelt, zal iemand anders sterven. Het is een goed verhaal en ik denk niet dat ik ooit iets beters heb geschreven. Misschien zullen, door de film, nieuwe lezers die nog nooit van Charles Martin gehoord hebben dit verhaal lezen.

Toen Jezus de vrouw bij de put ontmoette en haar over haar leven vertelde, rende ze terug naar het dorp en ze zei: ‘Dit zullen jullie niet geloven.’ Maar dat deden ze wel – en veel mensen kwamen tot geloof door die vrouw. Dat is een onconventionele manier van geloofsverspreiding. Zou jij of ik zo’n onheilige woordvoerder gekozen hebben? De onderscheidende en karakteristieke natuur van Jezus is dat hij wandelt in vergeving. Zo wil ik ook zijn. Hij zei ook dat de liefde in deze laatste dagen zal bekoelen. Zo wil ik niet zijn.

Voor alle mensen die zo diep in mijn verhalen geloven: blijf volhouden. Ik heb nog veel boeken op de plank en nog meer verhalen in mijn hart. We zullen er komen, alles is nog niet verloren, Aslan is in beweging. En wie weet, als we als een gek bidden, als we liefhebben, zelfs wanneer het pijn doet, als we vergeven zoals Jezus, misschien zal Hij ons dan gebruiken als ‘onheilige’ woordvoerders om mensen tot Hem te laten komen.

 

Reacties (2)

  • Paul Rademaker schreef:

    Mooi stuk, kan ik me helemaal in vinden, alleen Jezus Christus is in beweging en Aslan niet.

  • Carmen schreef:

    ’n Geweldig mooi gemaakte en spectaculaire film. Dit interview is een waardevolle bijdrage over de achtergrond en het ontstaan van boek en film!
    ‘…dat alles zal meewerken ten goede…’ Rom.8:28

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *