Lijden

5 april 2018
Delen via:

Is er ruimte voor lijden in jouw leven? De altijd perfecte plaatjes van social media geven de indruk dat je leven perfect moet zijn. Moeilijke gesprekken gaan we liever uit de weg en verdriet houden we voor onszelf. Misschien laat je eigen verdriet niet zien, omdat je bang bent dat de ander het ook moeilijk heeft. Geen wonder dat menig jongere (en oudere) vastloopt in moeilijke situaties.

In het kader van Pasen sprak Ad van Nieuwpoort bij Nieuws & Co over het thema ‘lijden’. Ad van Nieuwpoort is dominee, theoloog en schrijver en schuift regelmatig aan bij radio NPO1 om vanuit zijn achtergrond het nieuws te duiden. Hoe hij over het thema sprak, raakte mij en triggerde mij om meer over dit thema na te denken. We leven in een tijd waarin lijden geen plaats meer heeft. Het is belangrijk om ‘snel weer aan het werk te gaan’ of ‘sterk te zijn’.

Eigen ervaring

Op mijn middelbare school was bij het vak Toerusting en Vorming een van de onderwerpen ‘lijden’. Ik vond dat toen vreemd, maar er werden verschillende lessen aan gewijd. Waarom is er lijden? Wat betekent lijden? Wat betekent lijden voor een christen? En wat heb je zelf aan lijden ervaren? Ik vond (en vind) dat grote en moeilijke vragen. We moesten als opdracht een verhaal schrijven waarin lijden naar voren kwam dat gebaseerd was op eigen ervaring. Toen ik dat jaren later terug las, schrok ik van de intensiteit aan emoties die op papier waren gezet door mijn 16-jarige ik. Blijkbaar had het onderwerp iets losgemaakt.

 De fascinatie voor het lijden van een ander is groot.

Lijden klinkt als iets heftigs en groots en rondom Pasen wordt het geassocieerd met de lijdensweg van Jezus. De verhalen van de lijdensweg zijn alom bekend. Ook in seculier Nederland, hoewel de betekenis vaak achterblijft. De fascinatie voor het lijden van een ander is groot. Daarmee kunnen we ons eigen lijden bagatelliseren. We trekken ons op aan het feit dat het ‘altijd erger kan’. Maar waarom geven we ons verdriet niet meer ruimte? Is dat uiteindelijk niet een gezondere manier en houden we het zo niet langer vol?

Debat

Ook in het debat over euthanasie en voltooid leven wordt het begrip lijden veelvuldig gebruikt. Lichamelijk lijden versus psychisch lijden en alle gradaties die daarin aanwezig zijn. Ook in dat debat wordt duidelijk dat lijden iets is wat we niet willen. Als het genoeg is, is het genoeg. Daar beslissen we graag zelf over. Dat we niet graag lijden is op zich niet zo vreemd. Bij voorkeur heeft iedereen een leven waarin geen tegenslag voorkomt en dat enkel voorspoed kent. Dat dit niet de werkelijkheid is, zal voor niemand een verrassing zijn. Waarom gaan we dan toch zo slecht om met lijden dat onlosmakelijk aan het leven verbonden is?

Tijd

We hoeven lijden niet op te hemelen en/of op te zoeken. Maar als het ons overkomt, gunnen we onszelf dan ook de tijd? Ook in de kerk staan we liever stil bij de opstanding dan bij het lijden van Christus. We staan liever stil bij de verlossing die het lijden van Christus brengt, dan bij het lijden zelf. Is het niet voor niets dat het verhaal van Job in de Bijbel staat? Job zijn leven stond in het teken van lijden. Hij onderging het, schreeuwde het uit van pijn en verdriet, maar hij bleef God trouw. Zijn vrouw, zijn vrienden; niemand begreep hem.

Ruimte geven aan verdriet is een manier om het een plaats te geven.

Omringd worden door vrienden en familie die je daarin bij kunnen staan, is onmisbaar. Bovenal is God onmisbaar. Ook voor God hoeven we onze vragen, pijn en verdriet niet te verbergen. Datzelfde geldt overigens voor onze blijdschap, vreugde en dankbaarheid. We hoeven ons binnenste niet te verbergen, die kent God toch al. We mogen het best uitschreeuwen naar God als we iets niet begrijpen. We mogen God de oren van zijn hoofd vragen. We mogen met God ons lijden delen. Hij ging ons voor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *