#MvdHR – Annabels jurk

16 februari 2018
Delen via:

Speciaal voor de Maand van de Historische Roman schreef Dineke Epping het korte verhaal ‘Annabels jurk’!

Bijna was de jurk klaar.

Annabels blik ging van de paspop waarop de zachtgroene creatie met het fijne bloemetjespatroon hing naar de grote spiegel waarin ze zichzelf helemaal kon bekijken. Nog altijd kon ze zich maar moeilijk voorstellen dat zij straks in zo’n prachtige japon kennis zou maken met mensen die ze jarenlang boven haar stand had geacht. Nog altijd was ze verbijsterd over die grote verandering in haar lot. Er was veel over haar gesproken, had Alistair verteld. In de chique salons en aan de grote dinertafels waren alle roddels en speculaties over haar gegaan. Hij leek zich geen zorgen te maken. Annabel kon niet ontkennen dat zij daar zelf minder goed in slaagde. Zou de elite haar wel willen verwelkomen? Zou ze visitekaartjes en uitnodigingen voor bals van andere dames ontvangen?

Annabel streek met haar klamme handen over de ruwe katoenen rok die ze nu nog droeg. Het was alsof ze een volledige gedaantewisseling zou ondergaan. Een lelijk eendje dat een elegante zwaan werd. Alistair zou zijn charmante glimlach tonen en beweren dat ze nooit werkelijk een lelijk eendje was geweest. Helaas wist Annabel wel beter.

‘Daar bent u, juffrouw!’ Het dienstmeisje dat haar was toegewezen, kwam met een brede lach de kamer binnen. Haar ogen glinsterden alsof ze samen een geheimpje deelden. Dat was ook wel een beetje zo.

‘Ik weet niet of ik hier wel klaar voor ben,’ murmelde Annabel. Haar maag trok samen.

‘Natuurlijk bent u dat.’

Het meisje – haar naam schoot Annabel ineens weer te binnen: Molly – kwam achter haar staan en keek ook in de spiegel. ‘Voor de gelegenheid ga ik uw haar opsteken volgens de nieuwste mode. Ik vlecht er een lint doorheen en laat hier bij uw oren een paar krulletjes los hangen. Maar nu zullen we eerst de jurk voor een laatste keer passen, zodat die helemaal afgewerkt kan worden.’

Molly was erg bedreven en ervaren in het kleden van jongedames. Hoewel Annabel er beslist niet aan gewend was in haar ondergoed voor een andere vrouw te staan, voelde ze zich snel op haar gemak bij het dienstmeisje. Voor het eerst droeg ze nu een japon die aan de achterzijde sloot, met kleine paarlen knoopjes, zodat ze die niet zonder hulp kon aantrekken. Dat was alleen voor echte dames weggelegd.

Toen ze even later in de spiegel keek, stokte haar adem. Ze had zich nooit zo’n lichte kleur en zulke fijne katoen kunnen veroorloven en was verheugd over de kleine bloemetjes waarmee de stof was bedrukt. Heel anders dan het ruwe weefsel in grauwgrijze of bruine tinten – altijd effen – dat ze kortgeleden nog had gedragen. Deze japon viel zacht en soepel  om haar lichaam. Bovenaan was de halslijn afgezet met fijn gehaakt, wit kant. Onder haar boezem werd de zachtgroene stof samengetrokken met een glanzend satijnlint om haar slanke figuur te benadrukken. Aan de onderzijde was een strook kant zichtbaar dat aan de onderrok was genaaid.

Annabel slikte ontroerd.

Het lelijke eendje was inderdaad een prachtige zwaan geworden. Alistair zou vol bewondering zijn, dat wist ze zeker. ‘U gaat de show stelen, juffrouw,’ zei Molly tevreden. ‘De rok moet nog iets korter om u niet over de zoom te laten struikelen. Maar als dat klaar is, zullen alle heren u oogverblindend vinden.’

Haar angst keerde terug.

Wilde ze wel dat de heren haar zoveel aandacht schonken? En hoe zat het met de dames? Zouden die niet liever wensen dat ze een lelijk eendje was gebleven? Voorzichtig raakte ze de korte pofmouwtjes aan. Ze dacht aan de trots in Alistairs ogen. Hoe anderen haar beschouwden deed er immers helemaal niet toe. Annabel glimlachte naar haar spiegelbeeld. Er was geen reden meer om te verbergen dat ze tot een zwaan was uitgegroeid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *