Let your light shine

18 november 2017
Delen via:

Het was één van die avonden waar ik zo van kan genieten. Loopschoenen aan, warme trui, muziekje in mijn oren en lopen maar. Bestemming: onbekend – al kom je in ons dorp niet heel ver. Lopen, simpelweg lopen en ondertussen mezelf dichter bij God voelen dan ooit. Muziek  spreekt, muziek heelt, muziek brengt je dichtbij waar je wil zijn, muziek laat emoties bovendrijven die je wellicht vergeten was, emoties die aandacht vragen. Muziek maakt ook blij, doet je dansen en soms springen.  Zo ook deze avond.

“There’s a crack in everything, that’s how the light gets in” – Leonard Cohen

Ik weet niet eens meer welk nummer ik luisterde, maar wat ik me ergens vaag nog kan herinneren is dat mijn voeten meer wilden. Ook mijn handen kriebelden en mijn mond- al hoorde ik hem niet door de koptelefoon, bewoog mee met de woorden die gezongen werden.  Ik werd blij, ik wilde rennen, huppelen, dansen en zingen.  Ik keek om me heen, het was donker,wie zou het zien dat ik even gek zou doen?  Ondertussen speelde het nummer verder en mijn armen wilden zich uitstrekken, dichter en dichter naar Hem,

het was alsof ik wandelde met mijn Vader.

Weer keek ik om me heen en was voor één van de weinige keren dankbaar voor de polder waarin niks gebeurt en waarin straten soms uitgestorven lijken.  Ik was alleen, in het donker, met een wens om te gaan zingen, huppelen als een klein kind en net als vroeger met mijn “so called microphone”- ook wel vuist genoemd, te playbacken. Je weet wel, net als je vroeger voor de spiegel deed met je haarborstel? Of ben ik daarin ook de enige? Anyway, iets hield me tegen. Wat als iemand me wel zag? Wat als ik uitgelachen zou worden?  Wat als? Ik keek om me heen, screende het gebied af en besloot dat de kust veilig was.

Belemmering

En daar ging ik- huppelend als een klein kind, armen gespreid en zingend als een valse kanarie vloog ik over het asfalt. (Nu je dit weet, moet je uiteraard niet ook s’avonds gaan wandelen, want dan kun je me nog wel eens tegenkomen en geloof mij; dat wil je niet meemaken. Rest my case.)

Toen ik eenmaal uit de ban was geklapt en me weer als een verantwoordelijke kalme volwassene ging gedragen die gewoon een fijne wandeling maakte dacht ik er over na;

Waarom voelde ik me zo belemmert? Waarom maak ik me druk over wat mensen ervan zouden vinden? En waarom was ik zo dankbaar dat het inmiddels na zonsondergang was en “men” je in het donker toch minder snel ziet? 

Had ik hetzelfde gedaan op klaarlichte dag? Probably not.

Leven in het donker maakt dat je op je hoede bent, wie ziet mij? Wie kijkt naar mij? Wie vindt iets van mij? In het donker leven maakt dat je dingen soms stiekem doet, hopend dat niemand het ziet, dat het niemand opvalt dat je even over je grenzen gaat. In het donker leven maakt eenzaam, waakzaam en alert.

In het licht wandelen daarentegen heeft ook niet alleen maar voordelen, voor leven in het licht heb je moed nodig en durf en een vrijheid beyond measure.  Wie durft te dansen in het licht? Te zingen als een valse kanarie? Wie durft zichzelf te zijn, wanneer iedereen je kan zien?

Scheurtjes

Hoewel ik dacht dat niemand me zag die avond, was er toch één Iemand die wel zag wat ik deed. Hij zag me in het donker, Hij kent me al 32 jaar, Hij kent me door en door, net zoals Hij jou door en door kent. Hij weet waarom ik op mijn hoede ben, Hij weet ook waarom jij op je hoede bent. Hij weet dat ik scheurtjes heb, Hij weet dat ik verre van perfect ben. Hij weet dat die scheurtjes in het donker zijn ontstaan.  Het is iemand die me tegemoet loopt in het donker, die lacht wanneer ik dans op muziek voor Hem, maar me ook stil laat staan en na laat denken over waarom ik soms in het donker meer vrijheid ervaar dan in het licht. Waarom ik dan meer durf, als niemand me ziet.

Hij vraagt me; zou je net zo dansen voor Me, wanneer het licht is?

En dan denk ik na; O help, ik zou het zo graag doen, maar in het licht ziet iedereen mij, wijst iedereen naar mij, heeft iedereen een oordeel over mij. Mijn scheurtjes zijn dan zo zichtbaar Heer.”

En dan antwoord Hij met; die scheurtjes zitten er niet zonder reden, jij ziet ze wellicht als scheurtjes, als imperfecties, als bewijs voor je gekke gedrag, maar die scheurtjes kan Ik juist gebruiken. Laat Mij erdoorheen schijnen! Laat Mij het goud zijn wat je scheurtjes opvult, wat je weer heel maakt. Laat mensen zien en horen dat Ik je zo mooi heel en van goud heb gemaakt.  En dan zullen mensen meer willen horen;hoe is het gebeurt? En Wie is diegene die dat zo prachtig mooi heeft hersteld?

En dan.. dan kun je eindelijk dansen in het Licht! Let your light shine and let Jesus shine trough you. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *