Changeling: niet “een waar verhaal”

9 november 2018
Delen via:

Van de film Changeling moet je houden. Het is een overgedramatiseerd verslag van Christine Collins, die haar zoon in maart 1928 als vermist opgeeft. Al snel krijgt ze een jongen terug van de politie, maar ze claimt dat het niet haar zoon is. In plaats daarvan heeft ze een willekeurige straatjongen teruggekregen. 

De politie, nu onder vuur vanwege de fout die ze hebben gemaakt, geven Christine aan bij de psychiatrische inrichting waar ze samen met de plaatselijke predikant verder probeert te vechten voor de terugkomst van haar echte zoon. 

Clint Eastwood was de producer voor deze film en ondanks dat het echt een mooi verhaal is, met mooi camerawerk en het onvermijdelijke moment waarop je eindelijk in tranen uitbarst, was er toch iets wat me in het verkeerde keelgat schoot.

Dat vreselijke “een waargebeurd verhaal” aan het begin. Niet “gebaseerd op”, niet “geïnspireerd door”, maar “een waargebeurd verhaal”. Je zou er hele theoretisch werken op na kunnen slaan, maar ik denk dat het gros van de mensen wel weet dat je zo’n verhaal niet één op één kan overnemen. En dat je dan zo’n gevoelig onderwerp vastlegt met dramatisch kleurgebruik, overdreven muziek en een wat neppe acteerstijl. Ik kan dat gewoon niet zo goed hebben. Wees er dan eerlijk over dat er grote stukken fictie inzitten, dat kan niet anders toch? 

Met andere woorden: The Changeling is leuk om te kijken, maar ook tenenkrommend om de hele film uit te zitten als het gaat om verhaallijn en filmstijl

Toch kijken? PAS OP: Er zitten gewelddadige scene’s of referenties naar geweld in de film. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *