Ervaring gezocht

6 november 2018
Delen via:

Voor mijn nieuwe boek ‘Leeg Nest’ (verschijnt bij KokBoekencentrum) ben ik op zoek naar ervaringen van andere ouders bij het uitvliegen van je kind(eren). Herken je hier iets in en wil je er een paar zinnen over delen? Dan hoor ik graag van je! Je mag onder deze post reageren, of een e-mail sturen aan info@elsvandervlist.nl

  • Hoe gaf je het uit huis gaan van je kinderen praktisch vorm? Bijvoorbeeld helpen met verhuizen, wat doe je met de achtergebleven kamer in je huis?
  • Hoe ervaar je het als je kind heel vroeg of heel laat uit huis gaat?
  • Naast blijdschap en trots kunnen ouders verdriet en zelfs rouw ervaren als het huis leger wordt. Hoe voelde dat voor jou en hoe ga je hiermee om?
  • Als je alleen achterblijft: als alleenstaande ouder woon je ineens alleen op het moment dat je kinderen uitvliegen. Hoe heb je dit ervaren? Heb je eventueel adviezen voor anderen?
  • De verandering in de relatie met je partner: dan ben je weer samen, zonder de dynamiek van kinderen. Welke voor- en nadelen hebben jullie hiervan ervaren? Wat hebben jullie gedaan om een nieuw evenwicht te vinden?
  • Als het lege nest ongeveer samenvalt met echtscheiding; wil je hier iets over vertellen, waarom en hoe, en wat dit dubbele afscheid teweeg heeft gebracht in je/jullie leven?
  • Hoe is het als je vanuit het ouderlijk huis gaat trouwen? Of op kamers gaat en wel of juist niet regelmatig bij jou/jullie komt slapen?

Je reactie kan gebruikt worden, voorzien van je voornaam. Alvast bedankt, ik zie uit naar je reactie!

Els van der Vlist

Reacties (5)

  • Fina van de Pol-Drent schreef:

    Ik ben moeder van 5 dochters. 3 van hen gingen op hun 18e uit huis vanwege studie. We hebben 1 geholpen bij het zoeken en vinden van een kamer en het aanschaffen van alles wat nodig was, van theedoeken tot een bed. Bij alle 3 hebben we geholpen met de verhuizing. Alle 3 zijn daarna voor korte of langere tijd ook nog een tijdje thuis geweest in verband met ziekte of huisvestingsproblemen. Ze zijn na het uit huis gaan gemiddeld nog 4x verhuisd naar een andere stad of andere kamer. Bij verhuizingen helpen we altijd mee.
    De andere kinderen zijn rond hun 21e verjaardag op kamers gegaan. Beiden zaten toen niet meer op school. Wij hebben gezegd, als je 21 wordt ga je op kamers, ‘dan is het hotel gesloten’. Dus we hebben geen kinderen die lang thuis wonen Beide wonen in dezelfde stad als wijzelf en zijn ook direct hun kamer thuis kwijtgeraakt. We hebben voor hun nog wel een bed.
    De studenten hebben wel heel lang thuis hun kamer aangehouden, inmiddels worden die kamers leger .
    We hebben er 2 ingepikt. Een dient als kledingkast en van de andere hebben we een kamer voor logerende vriendjes van gemaakt.
    Er is dus nog 1 kamer voor 2 dochters en 1 kamer met 3 bedden voor 3 dochters.
    Ik heb geen problemen gehad met het uit huis gaan van de kinderen, ook niet met de eerste of de laatste.
    We hebben met aĺle 5 goed contact. We zien de kinderen die ver wonen gemiddeld 1x per 2 a 3 weken en de kinderen die dichtbij wonen ongeveer 1 a 2 keer per week.
    Door de week hebben wij als partners meer tijd gekregen voor elkaar en voor onze eigen vrienden en bezigheden. De weekenden plannen we niet veel samen omdat er bijna elk weekend wel een kind is, met of zonder aanhang en onze dochters gebruiken de weekenden ook om elkaar in ons huis te ontmoeten.

  • Lieneke schreef:

    Toen onze oudste de deur uitging, miste ik haar best wel, ze heeft altijd veel te vertellen en ik heb veel te vragen… Omdat ze veel thuiskwam in het begin was er een wenproces.Toen onze tweede verhuisde, was hij net 18. Omdat de plek waar hij zat niet optimaal was, en hij nog niet veel mensen kende, gaf ons dat zorgen en we hadden veel appcontact. Ook hij kwam veel thuis, elk weekend en elke vakantie. Toen hij verhuisde en lid werd van de studentenvereniging, kwam hij steeds minder vaak thuis, een natuurlijk verloop. We hadden daarna nog één zoon thuis en we waren bang dat het heel ongezellig voor hem zou zijn. Dat viel erg mee, we hebben het prima met z’n drieen, hij vertelt veel en is gezellig aanwezig. Mijn man en ik gaan samen regelmatig weg, ook voor een paar nachtjes. De eesrte week van onze zomervakantie waren we ook alleen, dat was best even wennen, maar ook prima, je hoeft ook maar met twee meningen rekening te houden! Dat er daarna nog een paar aanschoven was heel leuk. Pas gingen we met het hele gezin + schoondochter een paar dagen weg, dat is dan ook weer heel gezellig. Wat ik wel jammer vind is dat ze er zelden met z’n allen zijn, daarom is zo’n korte vakantie met elkaar wel erg leuk… Wij zien het ondertussen best voor ons, dat er niemand meer thuis zou zijn, het zal dan best ff wennen zijn, maar we zien ook genoeg pluspunten! Wel een steeds leger wordend nest, geen syndroom!

  • Marian Weststrate / nu Nieuw Zeeland schreef:

    Leeg, nest. Tja maar ook geweldig om te zien dat onze kleintjes opgroeiden tot zelfstandige mooie mensen. Het lege nest was ons doel toen we ze kregen. Onze kinderen zijn het resultaat van onze liefde voor elkaar. Straks weer samen verder. God heeft ons een reis belooft die niet ophoudt als de kinderen het huis uit zijn. Leeg nest, uitdaging voor onze volgende route. Hoe vaak hoor je geen ouders zeggen,’ het kan nu niet, de kinderen vragen al onze aandacht?’ Inderdaad, dus hoe ze op te voeden tot krachtige zelfstandige, lieve mensen? Wij hebben er veel over gelezen en vaak ook raad gevraagd aan mensen, waarvan je zag dat ze het ‘goed deden’. Luisteren naar opvoed tapes en tips en het toepassen. Ze konden alles vragen, alles bespreken. Onze dochter was een papa kind en daar moest ik dus als moeder , ruimte aan geven, zij en hij, dat communiceerde gewoon beter. En nog steeds! Ze is nu al 37 jaar! Soms wilde ik dat ook wel, maar ja. Ik vind ook dat ik een grandioze kerel getrouwd heb, dus logisch dat dat goed valt bij onze kinderen. En waar we al die jaren naartoe hebben gewerkt was zeker ook om van elkaar te blijven genieten, te bouwen aan onze liefde en relatie. Hoe? Elk jaar , gingen we in ieder geval een weekje samen weg, zonder de kinderen. Die tijd was voor ons, om te genieten van elkaar, te praten over de opvoeding, de toekomst en stelden we onze plannen bij. Toen ze klein waren geen probleem, opa en oma pasten graag op en zij genoten prima zonder ons. Maar in de jonge tienerjaren werd dat lastiger, omdat ze juist toen ons zo nodig hadden. Ze redden het prima, konden koken enzovoort. Maar de studie ging door, toetsen waren daar. Bij vrienden slapen was toch anders. Op een keer zei onze dochter: “Ik vind het niet leuk dat jullie weggaan, maar ik ben wel heel blij dat jullie bij elkaar blijven, want er zijn zoveel vrienden die gescheiden ouders hebben.” En zo was het. Uiteraard is het een groot cadeau dat ze allebei zelf de keus gemaakt hebben om God te volgen. Loslaten was en is het thema door onze opvoeding heen geweest en nog. Grandioos toen ze de man/vrouw van hun hart vonden en we hebben genoten van elke voorbereiding voor hun trouwen. Supertrots stonden we daar! Onze mooie mensen met hun mooie wederhelft. We hebben hun eerste schoentjes ‘ verbronst’ en symbolisch aan hen gegeven op de trouwdag. Loslaten was onze speech. Zelf verder lopen. En dat doen ze nog steeds. Ze staan naast ons en we dragen elkaar. Net zoals zij hebben wij keuzes te maken die niet altijd makkelijk zijn. Loslaten is een daad van je hart. Wij hoeven niet meer alles te weten, we hopen van harte dat wij niet degene zijn die ze raad geven. Daar hebben ze elkaar en de gemeente voor . maar zeker ook wijze mensen, die helaas niet geloven. We hebben ze gekregen en weer weggeven. Ze komen mensen tegen die om ze heen staan en waar zij omheen staan, binnen en buiten de kerk. We realiseren ons dat ons plaatje mooi is, maar dat gebeurd ook niet zo maar van hoepla. Dat is een ander verhaal. We zijn geen haar beter dan wie dan ook. Het is heel bijzonder zo.

    NB. Dit is maar een greep uit een leeg nest. Uiteraard kennen we ook de lege gevoelens

  • Gerrie schreef:

    Onze dochter ging na haar studie het huis uit, toen had ze werk en een inkomen, zij was er erg aan toe om een eigen huisje te hebben.
    Gelukkig ging ze maar op 5 minuten afstand lopen wonen dus kwam ze regelmatig even aanwippen. Natuurlijk hebben we geholpen met het opknappen van het huisje/ studio en de verhuizing, ook alle keren daarna hebben we geholpen ( 3x ) .
    Onze zoon ging best laat het huis uit, hij ging samen wonen met zijn vriendin en daar hadden we wel moeite mee.
    Maar de laatste jaren voelde ik mij wel ” hotel mama ” veel rommel , veel wasgoed doordat hij 5 x per week trainde en sportwedstrijden had .
    Dus stiekem was ik wel opgelucht toen hij het huis uit ging.
    Het is ook weer fijn om samen te zijn en weer tijd voor elkaar te hebben.
    Omdat beide kinderen dichtbij wonen hebben we veel contact en komen ze vaak even langs .
    Ook staan ze voor ons klaar als het nodig is.
    Onze dochter is inmiddels getrouwd.

  • Els van der Vlist schreef:

    Dank voor jullie reacties, goeie inspiratie! Meer is nog steeds welkom 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *