Ik ga op reis

23 oktober 2017
Delen via:

Mijn hoofdpersonen reizen. Bij Op de vleugels van de wind kan het je, dankzij het schip op de voorkant, bijna niet ontgaan dat de personages de oceaan oversteken om een nieuw leven te beginnen. In mijn nieuwe roman Thuis op Dunleigh Hall wordt de Amerikaanse Caroline door haar moeder meegenomen naar het uitgaansseizoen in Londen. Hoewel ik niet beschrijf dat ze onderweg zijn, is het toch een hele reis.

Door die reislustigheid zou je bijna gaan denken dat ikzelf ook iedere vakantie sta te springen om met een stevige rugzak naar een of andere exotische bestemming te vertrekken. Maar nee. Eigenlijk reis ik helemaal niet zo graag.

Plannen

Als ik wél op stap ga, ben ik in elk geval geen zware reiziger. Van tevoren bedenk ik heel goed wat er echt mee moet aan bagage. Maar misschien zit daar juist wel de crux: ik kom niet graag voor verrassingen te staan. Liever houd ik zelf de touwtjes strak in handen. Wat dat betreft lijk ik niet op mijn hoofdpersonen. In Op de vleugels van de wind wagen Jim en Scotty de Grote Oversteek zonder er al te veel over na te denken. En Katie ontdekt pas in Amerika dat ze eigenlijk nauwelijks een plan heeft (dat zou mij nooit overkomen!).

Caroline is in Thuis op Dunleigh Hall afhankelijk van de plannen die haar moeder heeft verzonnen en daar heeft ze niet alle vertrouwen in.

Vertrouwen

Ik beweer niets nieuws als ik zeg dat ons leven ook een soort reis is. En ik vrees dat ik daarbij soms wel een beetje in dezelfde valkuil stap (enkele mensen lachen nu heel hard om ‘een beetje’). Ook nu wil ik weten waar ik aan toe ben, wat zich voorbij de bocht bevindt. Ik heb graag de zaakjes onder controle, maar we weten allemaal wel hoe onmogelijk dat is.

Tegelijkertijd probeer ik te vertrouwen op Gods belofte in de Bijbel dat Hij met mij meegaat en mij niet in de steek laat. Hij stond naast mij toen angst en onzekerheid de boventoon voerden, maar ook tijdens de vreugdevolle mijlpalen. Hij helpt mij ondanks mijn aarzeling nieuwe paden in te slaan. Na een stressvolle periode gaf Hij mij de inspiratie en moed om aan een nieuw verhaal te beginnen.

Loslaten

Inmiddels ligt Thuis op Dunleigh Hall in de boekwinkels en kan ik dankbaar terugkijken op deze etappe van de reis. En vóóruit? Ga ik me nu druk maken om mooie en minder mooie recensies, of een plaats in de boekentoptien? Misschien wordt het tijd dat ik leer loslaten wat ik niet kan beïnvloeden en dat aan God overlaat.

Dat ik vooral ga genieten van het uitzicht op de plek waar ik nu ben. In het vertrouwen dat Hij er elk moment bij is.

Of je Thuis op Dunleigh Hall nu gaat lezen op een prachtige, tropische locatie of knus op je eigen bank nu buiten de bladeren van de bomen waaien, ik hoop dat jij gaat genieten van de reis die Caroline maakt in de hoop dat ze een echt thuis zal vinden.

Geschreven door Dineke Epping

Reacties (2)

  • eliza schreef:

    Het is een prachtig boek. Kon moeilijk stoppen met lezen.
    Het pakt je al in het begin. Geweldig!

  • Ann s schreef:

    Ik heb je beide boeken gelezen en er erg van genoten!
    Je staat nu op mijn lijstje van favoriete schrijfsters, je volgende boek komt ook zeker in mijn boekenkast!
    Dankjewel voor de prachtige boeken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *