Op dat moment voelde de hemel dichtbij #7

26 april 2017
Delen via:

Ze kreeg bijna niets mee van wat er om haar heen gebeurde. Alleen de ernstige gezichten, daar kon ze niet om heen.  Het bloed was als een stortvloed uit haar gevloeid. Iedereen bleef praten , zij deed vrolijk mee.  “Het komt wel goed “, zei ze tegen haar man naast het bed. Hij leek daar niet zo zeker van.

Die nacht lag hij voor het eerst met de telefoon naast zijn bed. Weken lag ze al in het ziekenhuis.  Dit was wel een zeer ernstig moment. Dat drong echter heel veel later tot haar door. Ze was te zwak om zich er druk over te maken. Zakjes vol chemo hadden haar ziek, zwak en misselijk gemaakt. Altijd had de humor gewonnen. En het vertrouwen in God. Nu leek het anders te gaan. Het leek alsof de duivel zelf haar hoogstpersoonlijk op de hielen zat. Een wirwar van gedachten kwam en ging. Het maakte haar onrustig en bang. In het heetst van de strijd bad ze tot God. Of Hij wilde zorgen dat ze vertrokken. Die angstaanjagende beelden en gedachten.

Rust

Terwijl het ene zakje na het andere zakje bloed langzaam haar lichaam binnen druppelde, begon de rust in haar neer te dalen. Als in een droom zag ze “witte meneren” om haar bed staan. Het waren geen artsen. Zich ineens bewust van wat ze had gebeden kwam ze tot de conclusie dat het engelen moesten zijn. Er daalde een diepe dankbaarheid in haar hart.

Altijd had ze het zweverig gevonden, mensen die engelen hadden gezien. Het is ook een  mysterie. Ze besloot het voor zichzelf te houden. Als een kostbaar geschenk, nooit eerder gekregen. Tot nu toe ook nooit meer op die manier ervaren. God weet wanneer je iets of iemand nodig hebt.

Engelen

Vele jaren later denkt ze af en toe aan dit moment terug. Wanneer het leven zorgen geeft of verdriet. Of wanneer ze denkt alles wel alleen te kunnen. Niets zo wonderlijk als Gods liefde en trouw. Soms zingt ze dan het liedje van vroeger:”Trouw waken Gods engelen “. Haarscherp ziet ze ze dan weer staan. De “witte meneren”. Als een beschermende burcht om haar heen. Een dierbaar moment, want op dat moment voelde de hemel dichtbij!

Deze blog is geschreven door Jantje Oosterhof voor de schrijfwedstrijd van april.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *