Vrouwen onder elkaar

25 maart 2018
Delen via:

Petra vindt in Italië een hoop méér dan lekker eten en mooie stadjes. Ze ontdekt dat je terreur kunt bestrijden met dynamiet en dat als je licht zoekt, je een vuur moet ontsteken.

Ik wil jullie vandaag iets vertellen over een groep vrouwen. Dit gaat over een groep vrouwen die elkaar vrijdag nog niet kende en die elkaar zaterdag al onderbroeken en dagcrème leende. Dit gaat over een groep vrouwen waarin de verschillen zo groot zijn als tussen Italië en Nederland, die elkaar willen kennen voorbij het eerste gezicht. Dit gaat over een groep vrouwen die als geheel en individueel mijn hart heeft gestolen. Dit gaat over een groep prachtige vrouwen.

95 procent
Het Puglia-weekend onder leiding van Jelly Knoll en Grace Rivellino is halverwege en de sfeer is heel open. Dat begon al tijdens de voorstelronde en het werd nog extra duidelijk tijdens de eerste coachingsessie die Grace gisteren verzorgde. Ze vertelde daar over hoe je brein in elkaar zit: dat is in de loop van je leven zo gevormd dat 95 procent ervan bestaat uit automatische gedragingen. Dingen zoals ademen, maar ook hoe je in bepaalde situaties reageert. Al die automatische gedragingen hebben een duidelijk nut. Je springt opzij als je dreigt te worden aangereden, je slaat een arm om iemand heen als ze het moeilijk heeft. Maar je automatische gedragingen kunnen je ook in de weg zitten. Het stukje van je brein waar je intellect en je vrije wil huizen, vormt slechts ongeveer 5 procent van het geheel. Als je iets wilt veranderen, kun je dus wel die bewuste keuze maken, maar stuit je niet zelden op wat Grace noemt de wall of terror. Deze muur, deze blokkade, zijn al je eigen gedachten over wie je zelf bent en hoe het leven werkt.

Een wall of terror ga je te lijf met dynamiet

Grace zelf wilde coach worden, na een mislukte horecamissie (een droom was het voor haar nooit, maar ze spéélde dat ze een horecavrouw was – haar eigen woorden). Dat ze coach wilde worden, was meer dan zomaar willen. Ze voelde dat ze iets te brengen had, ze voelde het vlammetje in haar branden, ze voelde dat ze dit moest doen. Toen stuitte ze op haar wall of terror. Want moest zij niet voor haar gezin zorgen in plaats van een zo waanzinnige droom na te streven? Moest zij niet even normaal doen?

Dynamiet
Het feit dat ze hier is, bewijst van niet. Hoewel ze me gisteren toevertrouwde dat ze een week geleden nog met de gedachte speelde om niet te gaan, is ze hier. Alhoewel, echt spelen deed ze natuurlijk niet met die gedachte. Ze blies hem omver met het vuur dat haar vlammetje inmiddels was geworden. Een wall of terror bvrreek je niet af met een vaag plannetje. Een wall of terror ga je te lijf met dynamiet.

Als je je sleutels kwijtraakt in het donker, ga dan niet zoeken in het licht

En dat dynamiet moet je zelf zien te ontsteken. Het was mooi hoe Grace omschreef wat er vaak gebeurt als we iets willen, of niet meer willen. Wanneer we bedacht hebben dat we bijvoorbeeld willen afvallen, kopen we een boek en gaan we lijnen. Dat werkt wel, maar het is geen echte verandering. In het 95 procent-deel van je brein ben je alsnog tien kilo te zwaar en zodra je stopt met lijnen, zul je dat weer worden. Grace vergelijkt dat met als je je sleutels kwijtraakt in het donker. Dan ineens zie je verderop een lamp branden. Het brandt buiten, het is een lantaarnpaal. Ah! Dan ga je daar maar eens zoeken, want daar kun je tenminste iets zien. Maar vind je daar je sleutels? Uiteraard niet. Die liggen binnen, in het donker. Het is dus zaak vanbinnen dat licht, dat vuur te laten ontbranden.

Overspoeld door emoties
De eerste nacht had ik de pech dat ik in een bed lag met mieren, de tweede nacht dat mijn tas bij de vorige verblijfplaats is achtergebleven. Ik heb dus maar weinig bij me nu. Toen ik dat hoorde, hield ik me tegenover de anderen eerst nog groot. Ik vind van mezelf dat ik humor heb en dat ik sterk in het leven sta. Dat is over het algemeen ook zo. Ik ben nu alleen al zo lange tijd het vuur levend aan het houden waarmee ik mijn wall of terror aan het platbranden ben, en dat kost me zoveel inspanning, dat ik gisteren tijdens de sessie met Grace al werd overspoeld door emoties. En nu mijn tas zoek was, gebeurde me dat opnieuw. Ik had geen tandenborstel. Ik had geen onderbroeken. Ik had geen laptopstekker.

Ik voelde me totaal niet goed, maar het was wel degelijk goed

De eerste keer na mijn scheiding dat ik uit mijn overlevingsmodus werd gekatapulteerd en in een poel van tranen belandde, zeiden mijn ouders en goede vriendinnen naderhand: “Wat goed dat dit is gebeurd.” Ik voelde me op dat moment totaal niet goed, maar ik begrijp nu wel wat ze bedoelden. Het is inmiddels namelijk vaker gebeurd. Ook hier, nu, geloof ik dat het een reden heeft. Dat geloven de andere vrouwen ook.

Precies wat ik nodig had
Na het inchecken en een hazenslaapje in dit hotel ging ik naar beneden om te werken op de computer in de lobby, nu ik mijn laptop niet kon gebruiken. (Ik schrijf dit stukje trouwens inderdaad op die computer in de lobby.) Onderweg kwam ik twee andere vrouwen tegen die deelnemen aan het weekend. Zij zaten aan de bar wijn te drinken. Ze vroegen of ik dat met ze mee wilde doen. Ik dacht: ja, dat lijkt me een beter idee. Tijdens dat wijn drinken hadden we het erover hoe bijzonder deze groep is. Dat iedereen een verhaal heeft en dat de sfeer zo open is. Daar kan ik nog aan toevoegen hoe bijzonder ik het vind dat deze vrouwen, die elkaar pas sinds vrijdag kennen, voor elkaar klaarstaan en om elkaar geven. Ik had niet veel nodig omdat mijn tas er niet was – alleen een tandenborstel, een onderbroek, een slaapshirt, een beetje dagcrème en een arm om me heen. Ik had niet veel nodig – alleen de vrouwen om me heen.

Groepsfoto met dank aan Lonneke Nooteboom


Leestip: #notsoperfect

Eline Hoogenboom vertelt in dit full-color boek #notsoperfect over haar zoektocht naar eerlijkheid en kwetsbaarheid, ook online. Twintigers en dertigers hebben grote moeite met falen, en sociale media spelen daarin een grote rol. Maar hoe eerlijk zijn de posts daar? Wat laat je wel zien en wat niet? Eline Hoogenboom wisselt haar persoonlijke ervaringen af met voorbeelden en christelijke zingeving. #notsoperfect is een inspirerend boek over de kracht van sociale media, leven zonder filters en de achterkant van het perfecte plaatje.

 

 

 

U kunt dit boek voor €20,- bestellen bij boekenwereld. Dit boek wordt dan gratis verzonden.

 

Reacties (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *