Waarom de split helemaal niks voor Marianne is.

8 mei 2015
Delen via:

Een goede vriendin van mij is begonnen met flexibiliteitsoefeningen. Over het algemeen gesproken bemoei ik me niet teveel met de vaak vreemde hobby’s die mijn vrienden hebben. Ik kan zelf ook een heel rijtje aan bezigheden opsommen die anderen mensen raar zullen vinden. Maar als je elke dag ten minste drie foto’s en/of YouTube filmpjes doorgestuurd krijgt van mensen die in de split schieten, met de opmerking “dat kun jij lekker niet” begint er iets te schrijnen.

Dat kan ik dus mooi wel.

Afgelopen zondag werd me het toch echt even teveel. Verontwaardigd keek ik naar een nieuw dit-kun-jij-lekker-ook-niet-appje. Ik belde haar op en zei dat ze maar af moest wachten:

Ik zit notabene op ballet en ook al ben ik geen Baryshnikov, ik kan echt wel wat ledematen klakkeloos heen en weer duwen.

 Eerlijk toegegeven, de split had ik al een tijd niet meer gedaan, maar toch maakten we een afspraak. De maandagavond, voor tienen, zou ik op een of andere manier bewijzen dat ik ook de split kon.

Nu was er de vrijdag ervoor iets tragisch gebeurt. Al fluitend vouwde ik mijn was op, totdat er opeens via een van mijn net gewassen hemden een knoepert van een spin over mijn been heen liep. Ik ben natuurlijk nergens bang voor, en voor spinnen ook niet, maar voor eerdergenoemde creaturen ben ik wel het minste niet bang. Daarom resulteerde dit toch in enige hartkloppingen en een vage wildemans dans, met geluidseffect.

Tijdens deze dans was de spin verdwenen. Heel voorzichtig begon ik weer verder op te vouwen.

Mij ten allen tijde bedachtzaam op iets wat groot en zwart was en klaar stond om mij ter plekke te verslinden.

Ik voelde een steek van verontwaardiging toen het mormel zonder schaamte op mijn favoriete shirt bleek te zitten. Moedig pakte ik het zwaarste en meest hanteerbaarst voorwerp dat ik kon vinden en stormde op mijn vijand af.  Tot mijn grote spijt mepte ik mis en schoot het beest ergens achter de piano om zich vervolgens niet meer te laten zien. “Goed”, dacht ik, “Crepeer maar ergens. Over een maand zuig ik je lijk wel op.”

Maar daar dacht ik die maandag dus allang niet meer aan. Moeiteloos kwam ik in de split in en fluitend leverde ik het bewijs af. Haha, appte ik (nog steeds triomfantelijk in de split), dat zal je leren mij te betichten van onkunde. Terwijl ik mij klaarmaakte om weer gracieus uit deze toch wat penibele houding te komen, hing voor mij, op nog geen twee centimeter afstand, iets zwarts.

Met dat ik me realiseerde wat dat zwarte was, realiseerde ik me ook dat ik op geen enkele manier uit de split kon komen zonder dat beest met mijn hoofd aan te raken. En toen kwam de pijn.

Met de pijn kwam de bijna angst en daarmee kwam de wat ongecontroleerde beweging.

Het resultaat was averechts: een been half op de piano, een ander been met de hak in het klankgat van mijn gitaar en de spin op mijn hoofd. Met mijn volle gewicht ging ik op mijn gitaar staan, waardoor ik erdoorheen zakte en met gitaar aan voet al zwaaiend de kamer rond hopste om het schepsel weer van mijn hoofd af te werken.

Toen het eenmaal zo ver was, was de spin weg. Ik heb hem niet meer teruggezien.

Goed zo. Crepeer maar ergens. Ik zuig je lijk over een maand wel op.


Boekentip voor vrouwen die durven te dromen – en te doen

Als je wat wilt bereiken, gaat dit vaak met vallen en opstaan. Hoe reageer jij als je valt en wat heb jij nodig om weer op te staan?

Wat kun je zelf doen om gemotiveerd te blijven? Haal God uit de bijrol in je leven en geef de regie (terug) aan Hem en laat je door Hem helpen om na het vallen weer op te staan!

Het boek is vlot geschreven en de situaties zijn zeer herkenbaar voor iedere vrouw die midden in het leven staat. Dus, of jij je leven nu helemaal op de rit hebt, of je bent op zoek naar de weg ernaartoe: Met vallen en opstaan is een aanrader! ~LvanderPol


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *