Auteur:
Publicatiedatum:
6 maanden geleden

De schaamte voorbij

Degenen die mijn levensverhaal kennen, weten van mijn hormoonstoornis. En degenen die heel dicht bij me staan weten wat ik allemaal heb gedaan om vooral het symptoom van overbeharing te bestrijden. Hoeveel energie en geld dit heeft gekost. En pijn heeft gedaan. Lichamelijk en geestelijk.

Gevoelig

Helaas waren alle inspanningen en investeringen voor niets, want steeds keerde de overbeharing in mijn gezicht terug. Vroeger maakte ik er wel eens sarcastische grapjes over.

Wat natuurlijk geen grapjes waren, maar mislukte zelfspot.

Door alle behandelingen (en ga me alsjeblieft niet mailen met de vraag of ik dat en dat wel eens heb geprobeerd, want geloof me, ik heb echt alles geprobeerd) is mijn huid dermate gevoelig geworden dat het bij het minste en geringste explodeert. Het enige wat mij rest, is het vernederende scheren. Maar scheren is niet afdoende. De schaduw van de baardgroei blijft zichtbaar en binnen een paar uur is mijn huid al niet meer glad. En vaker scheren op een dag is te belastend voor mijn huid.

Geen kus

Heel lang hield de schaamte voor mijn overbeharing mij in zijn greep.

Op verjaardagen vreesde ik het moment dat er werd gekust, want tien tegen een dat ik prikte.

Iets wat kinderen soms ook gewoon hardop zeiden. Na een paar van die opmerkingen besloot ik dat niemand mij meer mocht aanraken en riep ik slechts met een brede armzwaai een “Hallo allemaal”. Tegen de jarige zei ik dat ik keelpijn had of een koortslip kreeg of welke smoes ik maar kon bedenken om vooral niet te hoeven kussen.

Als mijn huid dermate zeer deed dat ik helemaal niet kon scheren, verborg ik mijn gezicht zo veel mogelijk achter een sjaaltje, of bleef ik gewoon thuis. Onverwacht bezoek vond ik afschuwelijk (vaak deed ik gewoon niet open) en boodschappen doen besteedde ik graag uit, omdat ik niet met ‘zo’n gezicht’ gezien wilde worden.

Als we gingen kamperen, stuntelde ik met een kommetje water en een mesje in een afgesloten tent. En als … ach, laat verder maar.

Beschuldigende blikken

Met hulp van God ben ik inmiddels de schaamte voorbij – en kan ik nu genieten van een knuffel, ook als ik weet dat ik prik. Maar leuk is het natuurlijk niet. En heel soms doet het me ineens weer echt verdriet. Zoals onlangs ’s avonds in die winkel… waar ik jullie even mee naar toe neem.

Mijn man en ik staan bij de kassa in de rij en tijdens het wachten voel ik ineens dat de vrouw voor ons naar me kijkt en haar blik mijn kin gevonden heeft. Het scheermoment van die dag ligt al 14 uur achter me, dus kan ik wel raden hoe mijn huid eruitziet. Ik wend mijn hoofd iets af, maar zie vanuit mijn ooghoeken dat de vrouw zich naar haar tienerzoon buigt en hem iets toefluistert. Onmiddellijk draait zijn hoofd mijn kant op en zoeken zijn ogen mijn kin.

Daarna draait hij zich weer naar zijn moeder toe, vraagt iets, en hoewel ik doe of ik niets merk, zie ik dat de vrouw haar hand naar haar kin en bovenlip brengt en daar een baard ‘tekent’.

De jongen kijkt nog keer naar mij en fluistert iets naar haar terug met een houding die niets te raden overlaat.

Een stil gebed

Ineens ouderwets diep bezeerd draai ik mijn rug naar hen toe en vecht zowel tegen de neiging om me te verstoppen als tegen de tranen van verdriet, onmacht en boosheid.

Hebben ze enig idee hoeveel pijn dit doet? Hoe dit voor mij moet zijn?

Zou het überhaupt in hen opkomen dat het een ziekte is? Dat ik alles heb gedaan om er vanaf te komen? Dat het geen kwestie is van mezelf niet goed verzorgen? Dat ik…

Terwijl ik slik en slik zakt de boosheid en fluistert mijn ziel naar God.
‘Heer, help me. Help me te beseffen wie ik ben in U. Help me om overeind te blijven en oude schaamte niet meer toe te laten. Help me de leugen te verbreken dat ik geen echte vrouw zou zijn. Help me de waarheid vast te houden dat ik geliefd ben.
Dat ik Uw dóchter ben. Ook al is het er eentje met teveel aan mannelijk hormoon.’

Hij helpt.
En geeft me de rust die ik nodig heb.
Maar meer dan dat.
Hij geeft me ineens ook onverwachte moed.

Een moed die mij naar de vrouw voor me doet stappen.

Zacht tik ik op haar schouder en wacht tot ze me aankijkt. ‘Ik vind het niet leuk dat u over mij staat te praten,’ zeg ik op rustige toon. Haar ogen schieten van mij naar haar zoon en weer terug.
‘Wat zegt u?’ herhaalt ze, maar de kleur van haar wangen vertelt me dat ze me wel degelijk heeft verstaan.
Toch herhaal ik het. ‘Ik vind het niet leuk dat u over mij staat te praten.’
De wangen van de vrouw kleuren nog dieper rood.
‘Eh.. ik had het niet over u,’ stamelt ze. ‘Sorry als u die indruk kreeg.’
Ik knik. ‘Die kreeg ik. Heel duidelijk.’
Ze kijkt nu zo nerveus, dat ik bijna medelijden met haar krijg.
Rustig stap ik terug, het is voldoende zo. Ik wil geen wraak, ik wil alleen maar dat ze weet dat het pijn deed. Zodat ze misschien hierna anderen minder snel pijn zal doen.

De rest van de avond ben ik gewoon nog wat beduusd van het gebeuren, maar ook vervuld met rust. Wat een overwinning was dit.

Gekregen van Hem Die me altijd weer vertelt hoe mooi ik ben.

Deze blog is ook opgenomen in het PUUR! in Balans boekje, Worden wie je bent, geschreven door Marianne Grandia.

Bekijk ook eens...