Auteur:
Publicatiedatum:
1 jaar geleden

De woestijn

En dan zit je er opeens middenin. De woestijn.

Hij dringt je leven binnen. Ongevraagd en ongewenst. Een droge wind geselt het zand alle poriën van je bestaan in. De kleur verdwijnt, de tijd staat stil. Langzaam wordt alles verstikt en sterft het af. Er blijven alleen wat cactussen over. In Bijbelse tijden een normaal verschijnsel, in de halve wereld een vaststaand feit, maar het westen kan daar niet zoveel mee. Het leven is leuk en vooral maakbaar.

woestijn2

‘Geen problemen, maar kansen!’ roept de één optimaal positief. ‘Zen,’ mediteert een ander. Maar wat als je onzennig bent of als geen enkele positieve gedachte je hersenpan lijkt te bereiken? ‘Daar hebben we pilletjes voor,’ zegt de dokter. Je doet duidelijk iets verkeerd. Er staat een lange stoet hulpverleners klaar om je de helpende hand te bieden en dat mag wat kosten. Geluk is niet goedkoop. Die woestijn moet groen. Al is het maar met nepplantjes.

De Atacamawoestijn in Chili is ook zo’n oord. Het is een van de droogste plekken op aarde. Maar een aantal maanden geleden is daar regen gevallen. En er gebeurt iets ongelofelijks. In die eindeloze, droge vlakte blijken een heleboel zaden te zitten die door het water tot leven worden gewekt.

We hebben water nodig. Eindeloos veel Levend Water. Mild en overvloedig. Dan komt die hele woestijn tot bloei. Met echte bloemen.

woestijn3

Dit artikel is geschreven door Anja Keesmaat. Eerder stond ze in PUUR! Zomer 2015 met haar verbazingwekkende nomadenbestaan in Zuid-Amerika.