Ben jij jouw label of jouw diagnose?

30 december 2020
Delen via:

Ik was onlangs een kast aan het opruimen en toen kwam ik een stapel dossiers van mij tegen. Dossiers van huisartsen, GGZ-instellingen, het revalidatiecentrum en van andere hulpverleners. Die stapel ligt nu voor me en het is best een grote stapel aan A4’tjes. Ineens kwam het besef binnen: deze stapel papieren hebben jarenlang verteld wie ik ben. Alleen ben ik dat echt of is het de identiteit die ik zelf heb aangenomen n.a.v. de uitslagen die voortkwamen uit onderzoeken, testen en conclusies die werden getrokken door hulpverleners? 

Labels en diagnoses

Door de jaren heen zijn er veel labels en diagnoses aan me komen te hangen van alles wat ik zou hebben volgens de onderzoeken en testen die gedaan zijn. Het onderstaande lijstje geeft weer welke labels en diagnoses aan mij gegeven zijn.

Ik ben een vrouw met:

  • … een persoonlijkheidsstoornis met vermijdende trekken. 
  • … een somatoforme stoornis.
  • … een seksuele stoornis.
  • … een chronisch pijnsyndroom.
  • … stemmingswisselingen. 
  • … chronische stress.
  • … een paniekstoornis.
  • … een burn-out.
  • … fybromyalgie.
  • … chronische hyperventilatie.
  • … het Tietze syndroom.
  • … chronische vermoeidheid.
  • … chronische duizeligheid.

Als ik dit lijstje bekijk dan maakt me dit verdrietig, omdat dit lijstje mijn leven en identiteit bepaalde. Ik nam letterlijk alle labels en diagnoses met beiden handen aan. Ik trok als het ware een mantel aan, van mijn ‘nieuwe’ identiteit. Alleen de ware ‘ik’, mijn echte identiteit, verdween onder die mantel. 

Wat je aandacht geeft, groeit

Het afgelopen jaar heb ik samen met God stapje voor stapje mogen ontdekken wie ik nu echt ben. Ik heb mogen leren dat mijn labels en diagnoses niks zeggen over wie ik ben. Juist doordat ik me heb vastgehouden aan die identiteit, heb ik me ook heel erg vastgehouden aan mijn labels en diagnoses. Ik geloof heel erg dat ik daardoor mijn klachten ook in stand hield. Zij kregen namelijk mijn totale aandacht en wat je aandacht geeft, groeit. Ik was zo mee bezig met hoe ik me voelde en welke symptomen er kunnen zijn als je bepaalde stoornissen hebt, dat ik daar vanzelf last van begon te krijgen. 

Ik begon mezelf erin te verliezen. Daardoor zag ik het glas maar half leeg in plaats van halfvol. Ik kon niet meer dromen in mogelijkheden, want ik dacht dan alleen maar ‘hoe dan?’. In mijn overtuigingen kon ik weinig tot niks en zou ik ook nooit meer van deze klachten af komen. Want ja, als je een stoornis hebt, dan ben je zo en dat is niet iets waar je vanaf kan komen. 

Het zegt niet wie jij bent

Ik kan nu wel zeggen dat dit voor mij niet de waarheid is. Ik geloof heel erg dat labels of diagnoses niks zeggen over wie jij bent, maar dat het ook niks zegt over de dingen waar jij tegenaan loopt in je leven. Soms kan een label of diagnose je meer inzicht geven, maar het kan je ook beperken. Het kan jou overtuigingen geven die wellicht niet eens op jou van toepassing zijn. Doordat ik die overtuigingen ging geloven ging ik mezelf enorm beperken in mijn kunnen. Daarnaast gaf ik mijn labels en diagnoses zoveel ruimte in mijn leven dat het mijn leven bepaalde. 

Afscheid nemen

Ik geloof dat er genezing kan plaatsvinden wanneer ik bereid ben om die mantel van labels en diagnoses af te doen. Alleen stiekem voelt ergens die mantel lekker warm en vertrouwd, maar God heeft mij laten zien dat die mantel mij schijnveiligheid geeft. Die mantel is door de jaren heen steeds zwaarder en zwaarder geworden en dat beperkte mij (letterlijk) in mijn bewegingsvrijheid. 

Ik maak nu de keuze om die mantel af te doen en in vrijheid te gaan bewegen. Het voelt enorm kwetsbaar, naakt en eng. De dossiers gaan jaren terug, dus het is al jarenlang een waarheid voor mij geweest. Het lijkt op een afscheid. Afscheid nemen van iets wat heel vertrouwd heeft gevoeld en mij een soort van houvast heeft gegeven. Ik laat nu de mantel van me afvallen, ik sta op en ik loop naar God toe. Voorheen was die mantel mij houvast. Ik klampte me daar aan vast, maar ik heb dat niet meer nodig. God loopt naast mij en als ik bergen tegenkom dan mag ik me aan Hem vasthouden.
God zal mij nooit beperken in mijn kunnen. Integendeel. Hij zal me juist aanmoedigen om dingen te gaan doen waar ik goed in ben en waar ik blij van word, zonder diagnoses en labels. 

Ik ben

Ik ben begonnen met een lijstje van labels en diagnoses die jarenlang vertelde wie ik was. Dit is het lijstje die ik ben.

Ik ben:

  • … Aida.
  • … een vrouw van 35 jaar.
  • … geliefd en geaccepteerd.
  • … creatief.
  • … hoogsensitief.
  • … betrouwbaar.
  • … eerlijk en kwetsbaar.
  • … organisatorisch.
  • … (kinderlijk) vrolijk.
  • … een doorzetter.
  • … inspirator.
  • … Gods geliefde dochter.

Als ik dit lijstje lees, dan word ik blij. Het voelt niet bedrukt, negatief of zwaar. Het voelt licht, vrij en positief. Als jij eens naar jezelf kijkt: welke labels en/of diagnoses zijn er op jou geplakt en welke labels en/of diagnoses heb jij aangenomen voor waarheid en bepaalt nu wie jij bent? 

 


PUURvandaag boekentip

Reacties (7)

  • Majavdbosch schreef:

    Of het over mij gaat!!! Ik ben toch een nieuwe schepping!!! Een nieuw begin, vooral een nieuw zicht op mijzelf, samen met de Heer. Al ben ik al ver gevorderd wat leeftijd betrefd, er is altijd een nieuw begin!!!

    • Aida schreef:

      Er is zeker altijd een nieuw begin inderdaad. Dit hangt niet af van je leeftijd of tijd. God kent geen ‘tijd’. Veel zegen voor jou Maja!

  • Marijke schreef:

    Dank je wel…dit op lijkt mijn verhaal!! Ook ik heb een verleden met plakkers en stickers door anderen opgeplakt en waarin ik ben ga geloven…stap voor stap zit ik nu in het proces van heelmaking…dank zij God, maar zeker ook dank aan vrienden. Dank je wel…een bewaarartikel. Een RIJK gezegend 2021

  • Joëlle schreef:

    Wat krachtig! Dapper hoe je al die labels (stap voor stap) los durft te laten en je de ‘mantels’ aantrekt die God je aanreikt!
    Heel veel zegen toegebeden!
    De eerste hoofdstukken van Efeze zijn voor mij erg behulpzaam als ik het nodig heb herinnerd te worden aan mijn identiteit in Hem.

  • Anita schreef:

    Dag Aida, onze lijstjes hebben veel overeenkomsten. De eerste wat minder dan de tweede, maar ik herken zo veel. Wat mooi dat je benoemt dat God jouw redder is. Voor mij is Hij dat ook, samen met een aantal mensen die Hij op mijn pad heeft gebracht. Het proces van herstel is begonnen, jouw verhaal biedt mij troost en moed. Voor jou wens ik dat je jouw weg vol vertrouwen mag vervolgen.

  • Rinny schreef:

    Bedankt voor je openheid. Het stemt mij tot nadenken. Gods zegen gewenst op deze weg. Groetjes

  • Jannie schreef:

    Wat herkenbaar, alleen ben ik inmiddels 69! Toch heb ik me de laatste jaren wel bevrijd van al wat labels van vroeger. Voel mij daarmee ook vrijer en rustiger. Toch ben ik nog vaak bezig met: wie ben ik nu echt en durf ik daar ook over te praten. Nee, ik merk dat ik toch best nog vaak mij verschuil en niet mijn ware ik (durf) te tonen/zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *