Beter laat dan nooit

6 april 2021
Delen via:

Ze ging terug naar India, want daar kwam ze vandaan. Ze wist dat ze daar vervolgd zou worden om haar geloof en vroeg me of ik haar wilde helpen om zich hierop voor te bereiden. Ik schrok ervan en vroeg of ze dit ook aan anderen had gevraagd. Dat had ze gelukkig, dus ik besloot haar maar gewoon alles te vertellen wat ik wist en geleerd had in de hoop dat het haar hielp op de weg die voor haar lag.

We spraken elkaar regelmatig. Ze vertelde wat ze verwachtte bij haar terugkomst. Het was en is nog steeds niet mals: dreiging van een gedwongen huwelijk, boeddhistische rituelen, geen vrijheid om te geloven zoals ze dat in Nederland deed. Maar ze was vastbesloten haar geloof te blijven belijden, haar familie en de mensen om haar heen lief te hebben en niet zomaar te trouwen. In de kerkdienst waarin we haar zoals ze dat bij ons noemen ‘uit zouden zegenen’, was ik aanbiddingsleider en in de weken voor die dienst bad ik veel voor haar en ook om leiding in welke liederen ik zou kiezen.

Psalm 37

‘Psalm 37’ dacht ik plotseling en ik had het gevoel dat ik een lied voor haar moest schrijven op basis van die Psalm. Ik zocht het op in de bijbel en ontdekte hoe passend Psalm 37 was. Het staat bomvol adviezen over waar je je op moet richten en over hoe om te gaan met mensen die je het leven zuur willen maken. Verwonderd begon ik te schrijven en bedacht ik een melodie. Maar ik maakte het niet af. Het werd geen compleet lied. Ik had het te druk, voelde me niet genoeg gesteund, had het idee dat het er niet echt toe deed. Ik verzon smoesjes. Er zat best wat in, maar eigenlijk wist ik diep van binnen wel dat als je het gevoel hebt dat God wil dat je iets doet, je dat gewoon moet doen.  

Maar ik deed het niet. In plaats van een lied schreef ik uiteindelijk een kaartje met woorden uit Psalm 37. In gedachten besloot ik dat ik later zou proberen alsnog dat lied te schrijven. Sinds die dag schreef ik iedere morgen als ik mijn lijstje voor die dag maakte ook ‘Psalm 37’ op, meestal ergens onderaan. Tot een paar weken geleden. Ik was overweldigd door alles wat ik moest doen en kampte voor de zoveelste keer met burnout-symptomen.

Omdat ik twee keer echt burnout geweest was, wist ik dat ik nu echt pas op de plaats moest maken en besloot dat ik niets van wat ik elke dag overschreef, nog ging doen. Een paar dingen die er op stonden, plande ik in mijn agenda in. Die kwamen niet meer op mijn to do list. De rest ging ik gewoon niet meer doen. Voor het eerst in anderhalf jaar schreef ik geen ‘Psalm 37’ meer op mijn to do list. Wel bad ik of God me het duidelijk wilde maken als ik het toch nog moest doen.

Beter laat dan nooit

Tot mijn verbazing gebeurde dat. Diezelfde dag was het opgegeven gedeelte in mijn bijbels dagboekje Psalm 37. In een online bijeenkomst die ochtend zei een pastor dat God soms wil dat je eerst de projecten die je langgeleden niet afmaakte, alsnog doet. Diep vanbinnen wist ik: Ik moet nog steeds dat lied schrijven. Dus kwam ‘Psalm 37’ opnieuw op mijn lijst, maar nu bovenaan. De dagen daarna werkte ik eraan en vond ik mensen die me wilden helpen het op te nemen. In de eerstvolgende online-kerkdienst van onze gemeente zong ik het voor die vrouw, die inmiddels al anderhalf jaar in India woont. Gelukkig maakt het voor een online-dienst niet uit waar ter wereld je je bevindt.

De vrouw vertelde me dat het lied precies was wat ze nodig had. Ook al was het anderhalf jaar te laat, toch kwam het alsnog op tijd. Ik praat niet goed dat ik zo lang wachtte met doen wat ik wist dat ik moest doen. Maar toch maakt het me ook zo dankbaar dat iets wat anderhalf jaar te laat komt, toch op tijd kon zijn. Dat is waarom ik het vertel. Misschien zijn er dingen die jij maar niet gedaan krijgt en helpt dit jou ook. Geef elk van je to-do-dingen terug aan God en vraag Hem of Hij het terug wil geven als Hij nog steeds wil dat je het doet. Wie weet wie je dan vandaag mag zegenen. Beter laat dan nooit. Hoewel ik wel van plan ben een volgende keer eerder af te maken waar ik mee begon.

Reacties (1)

  • Eke schreef:

    Indrukwekkend Ineke!
    Jaren geleden heb ik ook eens zoiets meegemaakt en wat is het dan fantastisch als God ons uitstelgedrag zo kan zegenen en je op het goede moment doet wat van belang is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *