Biddag

29 januari 2021
Delen via:

Over enkele weken is het biddag. De dag waarop we als gemeente samenkomen om te bidden. In mijn gedachten stel ik mijzelf de vraag: “Heeft bidden nog zin?” Als ik om mij heen kijk zie ik veel verdriet en narigheid. Mensen gaan gebukt onder eenzaamheid en er lijkt geen einde aan dit alles te komen. Geen licht aan de horizon. Zelfs geen sprankje.

De woorden uit Jesaja 21:11 komen in mij op: “Wachter hoe lang nog duurt de nacht?” Een vraag die ik ook had kunnen stellen.

Ik bid elke dag of God dit virus wil stoppen. Ik bid dat de nacht voorbij gaat en de dageraad de horizon doet oplichten met haar transformerende stralen. Ik bid voor mijn familie en vrienden. Ik bid voor jou, voor kracht en moed om vol te houden. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Al biddend komt de twijfel in mij op, waardoor mijn gebed geen vaste grond vindt. Hoe vaak ik het anker van mijn leven ook uitgooi, het raakt de bodem niet. Ik drijf mee op de golven van de zee. Mijn geloof wankelt en mijn hoop zakt almaar dieper weg. Waarom zou ik nog bidden?God lijkt toch niet te luisteren.

Al schrijvend roep ik mijzelf ter verantwoording. Want is het eerlijk dat ik God de schuld toeschrijf en mijzelf rechtvaardig door deze gedachten? Hoe kan ik van God eisen dat Hij mijn gebeden aanhoort als mijn geloof zo wankel is en ik zo weinig vertrouwen heb in Hem. Hoe kan ik zelfs verwachten dat Hij ze verhoort?

Ik denk aan de woorden uit Jacobus 1:6: “Vraag vol vertrouwen, zonder enige twijfel. Wie twijfelt, is als een golf in zee, die door de wind heen en weer wordt bewogen”.

Dát is waar mijn anker op vastloopt. Ik vraag wel, maar het vertrouwen ontbreekt. En zolang mijn gebed niet op vertrouwen gebaseerd is, zal er een geringe kans bestaan dat mijn gebeden verhoort zullen worden.

Dan kom ik terug op de beginvraag: “Heeft bidden nog zin?” Mijn antwoord: “Ja, bidden heeft zeker zin. Maar alleen wanneer dit hand in hand gaat met een vast vertrouwen en een onwankelbaar geloof in de Gever van al het goede”. Want Hij voorziet in alles wat we nodig hebben. Elke dag opnieuw.

Reacties (1)

  • Dineke de Vries-Kamp schreef:

    Dank je wel, dit te lezen had ik even nodig. er lijkt soms idd geen uitzicht. Er is veel aandacht voor wat dit doet met jongeren, ouderen in verzorging-verpleeghuis, zorg, school etc. maar ik heb het gevoel dat alleenstaanden ouderen, weduwen en weduwnaars in een vergeethoek raken. Ook wij hebben een beperkt en meestal eenzaam bestaan op het moment. En wij worden zelden genoemd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *