Genade als lijm

31 augustus 2020
Delen via:

Voor de Rooms Katholieke kerk waar mijn man en ik in vluchtten tijdens een druilerig dagje uit stond een standbeeld van Jezus. Met een koningsmantel aan verbeeldde Hij overduidelijk het koningschap van Jezus.

Het opschrift op de sokkel van het beeld luidt Regi Suo Cives, ‘de burgers aan hun koning’ en op een lage koepel achter het beeld stond ‘Ik ben koning maar mijn rijk is niet van deze wereld’. Mijn hart stemde hiermee in. Ik was zo’n burger en van dit koninkrijk mag ik deelgenoot zijn. Ik voelde me een rijk gezegend mens. Als wedergeboren christen weet ik van ‘mijn burgerschap in de hemel’. Ik mag een kind van God zijn en ik waan mij ‘met mijn hoofd in de wolken’. Mijn zilveren hangertje in de vorm van een kruis getuigt van het feit dat ik geloof in een opgestane Christus.

Direct rechts in een nis van de kerk trof ik dezelfde koning aan van dit Koninkrijk. Een 4 meter hoog kruis rees op uit een stapel stenen en daaraan hing Christus. De weergave van deze lijdende mens was zó realistisch dat ik ervan schrok. Ik zag echt borsthaar, okselhaar en minuscule haren op de benen. Het lichaam was overduidelijk afgeranseld en Zijn knieën waren flink geschaafd door de val op weg naar Golgotha. Een paar echte ogen keken mij aan. Ik was geshockeerd. Was dit smakeloos, over een grens? De Christusbeelden die ik in Frankrijk in kerken heb zien hangen waren van glad marmer of van steen. Ik hield ervan deze kerken en Christusbeelden te bezoeken, maar had ik niet ongemerkt mijn eigen beeld van de lijdende Christus glad gepolijst? Ik kon er niet omheen. Deze Christus was smakeloos, veracht. Ik liet mijzelf zakken op een stoel aan de voet van het kruis.

Een foto maken voelde zeer ongepast en mijn zilveren kruis als sieraad misplaatst. Ik dacht aan mijn Bijbelteksten in fotolijstjes op het toilet, mijn mokken met reli-teksten, mijn complete Jezus-merchandise in huis. En telkens bleven die ogen vanaf het kruis in deze stille kerk op mij rustten.

Mijn leven leek goedkoop terwijl de rauwheid van dit lijden doordrong tot op mijn bot. Dit lijden was plaatsvervangend lijden. Hij stierf voor mij. Pas wanneer ik deze Verachte gelovig omarm heeft dit hele lijden pas zin. Dát verleent mij burgerschap. Onverdiende, pure genade van Gods kant.

Christus liet me niet machteloos en verslagen zitten op het stoeltje. Zijn ogen keken nog steeds naar mij en een echo van 2000 jaar geleden klonk in mijn hart: ‘Vrouw zie je zoon, zoon zie je moeder’.

Vrouw sta op, vrouw zie je man, vrouw zie je kind, vrouw zie je collega’s, vrouw zie je buren. Vrouw, kijk om je heen met Christus’ ogen. Genade is je lifestyle. Laat het je fundament zijn, bouw erop en deel het uit. Laat het als lijm aan je kleven zodat het anderen aan Hem verbindt.

En wees niet bang om dit te doen. Uiteindelijk zitten we allemaal op hetzelfde niveau met schaamrood op onze kaken aan de voet van het kruis en hebben we Zijn ogen gericht op ons nodig en Zijn stem Die zegt: ‘Kom tot Mij allen die vermoeid en belast zijt en ik zal je rust geven; neem Mijn juk op je en leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en je zult rust vinden voor je ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht’.

 

Reacties (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *