Dankbaar voor vrijheid

4 mei 2018
Delen via:

Vanavond om 20:00 uur zijn we met elkaar 2 minuten stil. Stil om de gevallen oorlogslachtoffers te herdenken die ons ontvielen tijdens de Tweede Wereldoorlog en daarna. Deze dag is voor mij persoonlijk best wel persoonlijk en ik wil graag met je delen waarom dat is.

Al van jongs af aan was ik geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog. Ik las er veel over en maakte er voor mezelf vaak hele projecten van. Zo kan ik me nog goed herinneren dat ik een tijdje heel veel heb gelezen over Anne Frank. Ik schreef alles wat ik te weten kwam op in een schrift. Ook in mijn familie hoorde ik verhalen over de Tweede Wereldoorlog. Ik denk dat het in veel families is. Bijna iedereen heeft wel iemand in de familie (gehad) die er iets mee te maken had. Zo ook in de mijne.

Herinneringen

Op 10 mei 1940 wordt mijn overgrootopa doodgeschoten in Mill. De oorlog was nog maar een paar dagen begonnen en voor hem was de oorlog al afgelopen. Zijn vrouw blijft achter met mijn oma. Hoewel mijn oma nog jong is laat dit sporen achter in haar leven. De eerste jaren van haar leven brengt ze door met alleen haar moeder en als ze ouder is trouwt haar moeder met een andere man. Haar eigen vader heeft ze echter nooit kunnen vergeten. Ze heeft zelf genoeg herinneringen aan de oorlog die toen ik jonger was wel eens werden verteld. Soms omdat ik er naar vroeg, soms omdat ze het zelf vertelde. Niet alleen mijn oma heeft herinneringen aan de oorlog. De verhalen hoe mijn opa leefde in de oorlog waren net zo interessant. Wat hij deed om te overleven en hoe zijn leven was.

Herdenking

Rond 4 mei komen de verhalen vaak weer naar boven. En het overlijden van mijn overgrootopa komt altijd extra naar boven als we bij het oorlogsmonument in Capelle aan de IJssel 2 minuten stil houden. Starend naar zijn naam komt de realiteit me altijd weer naar boven. Maar ook die keer dat we tijdens de herdenking in Mill waren en zijn naam wordt genoemd tussen nog honderden andere namen.

Hoe ouder ik wordt hoe meer ik besef wat een voorrecht het is om in vrijheid te leven. Daar waar onder andere mijn overgrootopa zo hard voor vocht en dat heeft moeten betalen met zijn leven. En dus, vanavond als de klok 8 uur slaat en het overal in Nederland stil is denk ik aan mijn familie en dank ik God voor de vrijheid waarin ik mag leven en bid ik dat dat nog lang zo mag blijven.


Over muren heen van Lody van de Kamp en Oumaima Al Abdellaoui is een briefwisseling tussen een rabbijn en een moslima en biedt een boeiende inkijk in twee culturen in onze Nederlandse samenleving. Beiden zoeken ze naar verbinding, maar schromen niet de scheidslijnen aan te geven.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *