De lessen van Daniël | Bidden en vasten

15 november 2019
Delen via:

In deze blog geeft Ineke Marsman – Polhuijs antwoord op de volgende vraag  uit het boek ‘De lessen van Daniel’

Daniëls verdriet leidt bij hem tot bidden en vasten. Hoe reageer jij op verdriet? Wat kun je van Daniël leren? (p. 72, vraag 1)


Als Daniël bijna negentig jaar is, geeft Cyrus II bevel om de tempel in Jeruzalem te herbouwen en Joden terug mogen naar hun eigen land. Dat is fantastisch nieuws! Maar slechts tweeënveertigduizend Joden keren terug en ze hebben het moeilijk. Daniël is geschokt en bedroefd en gaat bidden en vasten voor Jeruzalem.

Vanuit zijn verdriet gaat hij dus bidden en vasten… Wat doe ik eigenlijk als ik verdrietig ben? Als iets me raakt?

Bidden is niet altijd het eerste wat ik doe. Ik druk verdriet meestal eerst zo ver mogelijk weg, doe alsof het me niets doet. Ik wil sterk zijn en niet huilen. Vaak ga ik maar hard werken of filmpjes kijken als mijn hart zwaar voelt, nieuws mij bezighoudt, verdriet de kop op steekt.

Aan de keukentafel

Toch kom ik uiteindelijk altijd op bidden uit. Want er komt een moment dat het verdriet me inhaalt. Soms val ik ineens uit tegen een van mijn geliefden en is dat het moment dat ik denk: ‘hmm, wat is er eigenlijk met me aan de hand?’ Vaker zit ik ’s ochtends met m’n dagboek en m’n Bijbel aan de keukentafel. Als ik dan stil ben of de dag die ik gisteren had in mijn herinnering breng, dan voel ik het ineens.

Verdriet.

Dan ga ik wel bidden.

Ik herinner me het moment waarop we hoorden dat een vriend van ons overleden was. We moesten bijna naar de kerk en ik besefte dat als ik nu niet eerst de ruimte nam voor mijn emoties, ik in de kerk niet goed mee kon doen. Toen ging ik naar mijn slaapkamer, deed de deur op slot, ging op mijn knieën en ben eerst maar eens goed gaan huilen. Toen het genoeg was, bad ik voor zijn vrouw, zijn kinderen, familieleden van me die hem ook kenden en mijzelf. Toen stond ik op en ben naar de kerk gegaan.

Ik denk dat dat vaker moet doen als ik verdrietig ben.


We zijn ook benieuwd naar jouw antwoord op deze vraag. Onder alle reacties geven we twee exemplaren van ‘De lessen van Daniel’ weg. Dinsdag 19 november ontvangen de winnaars bericht van ons.


bidden

Benieuwd naar meer van het boek? Lees dan deze artikelen eens:

https://www.puurvandaag.nl/geloof/puur-geloof-reeks/

https://www.puurvandaag.nl/boekentips/zichtbaar/

 

 

Reacties (4)

  • Annemieke schreef:

    Ik merk dat ik wisselend op verdriet reageer. Het ene moment blokkeer ik, andere moment ren ik naar mn Vader. Of zoek vrienden op met wie iknaar de Vader kan gaan.
    Ik zou wel graag willen leren hoe Daniel dat deed en wat ik ervan kan leren.

  • Aida schreef:

    Vroeger was mijn eerste reactie bij verdriet ook “wegstoppen” en vooral niet voelen. Ik schaamde me, maar wou ook de pijn gewoon niet voelen. Op een gegeven moment was ik er zelfs bang voor geworden. Toen ik in 2017 tot geloof kwam, raakte God mijn hart. En Hij begon langzaam mijn muren af te breken. Ik heb denk ik de eerste paar maanden alleen maar gehuild tijdens de diensten. Alles leek eruit te komen van de afgelopen jaren. Veel verdriet zat er in mij. Nu lukt het me niet meer om het tegen te houden. En ik weet nu ook dat tegenhouden averechts werkt voor je lichaam. Want door het opkroppen heeft het mij ook lichamelijke klachten gegeven.
    Maar eerlijk… ik vind het soms nog wel lastig om te voelen. Ik voel het wel, maar pijn voelen is niet iets wat ik wil. Alleen ik weet nu dat God er altijd bij is om te troosten. En dat sterkt mij en maakt mij minder bang. Het is nog een reis, maar wel een mooie reis samen met Hem….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *