Een engel!?

21 november 2020
Delen via:

Met een karrevracht vol boodschappen kom ik thuis. Ik heb, naast de wekelijkse boodschappen, alvast wat extra’s voor de kerstdagen ingeslagen, je weet wel hoe dat gaat. Net voor mijn neus parkeert een dame haar auto op ‘mijn’ plekje voor mijn voordeur. Dat wordt dus een paar extra passen lopen met vier loodzware tassen, denk ik balend, bijna in tranen zelfs. Want eerlijk gezegd gaat het lopen met mijn nieuwe beenprothese nog niet zo goed. Het contact is er niet en dat maakt dat het voelt alsof ik tien kilo extra moet meeslepen en elke stapje is er op het moment dus eentje te veel.

De dame, die haar auto op ‘mijn’ plekje parkeerde, moet ook nog bij mij zijn. Ze loopt tenminste ons tuintje in en kijkt op het naambordje naast de deur. Ik volg haar nieuwsgierig vanuit mijn auto. Ze belt aan en de deur wordt al opengedaan door mijn zoon. Ik hoor hem zeggen dat ik er net aankom en opgelucht kijkt hij mijn kant op. Ik stap uit de auto en laat de boodschappen de boodschappen. Mijn zoon ontfermt zich er gelukkig over en sjouwt alle tassen naar binnen. Dat is in ieder geval een zorg minder en zo kan ik me helemaal op mijn bezoek concentreren.

Dan schiet me ineens te binnen wie de dame is. Ik heb haar een paar weken geleden ontmoet in de wachtkamer van het ziekenhuis. Zomaar ontstond er en gesprekje tussen ons, twee totaal onbekenden. Ik klets ook altijd veel te makkelijk met iedereen, dacht ik eerst nog. Sommige mensen zijn daar helemaal niet van gediend, maar ik leer het nu eenmaal nooit. Maar deze dame bleek dus eenzelfde soort typje. Zo kwam het dat we daar in de wachtkamer zaten te keuvelen alsof we elkaar al jaren kenden. We bleken heel veel gemeen te hebben. Snel wisselden we nog adres en woonplaats uit, zonder het op te schrijven. 

De dame beschikt kennelijk over het geheugen van een olifant, alhoewel ze beslist vijftien jaar ouder is dan ik ben. En zo komt het dat ze nu voor mijn deur staat. Ik nodig haar binnen en even later zitten we aan een kopje koffie. Ik voel de moeheid uit mijn lichaam stromen. De boodschappen staan daar voorlopig prima in de koude schuur. De dame was toch in de buurt, vertelt ze, en daarom komt ze me zomaar even opzoeken. Dat had ze toch beloofd? Het bezoek duurt hooguit een half uurtje, maar weer praten we over van alles en nog wat. Dan staat ze op. 

‘Denk aan jezelf,’ zegt ze, terwijl ze me nog eens goed aankijkt. 

‘Ja, het gaat niet zo heel goed met me,’ geef ik eerlijk toe. 

Dan is daar haar hand op mijn hoofd en spreekt ze een kort gebed uit. Kippenvel loopt over mijn rug.  Zomaar een wildvreemde vrouw, die net op dit moment hier bij me is, me weer nieuwe moed geeft, hoop en vertrouwen …

Als ze weer weg is, valt mijn oog op het kaartje dat ze op de tafel heeft achtergelaten. ‘Evangelist’ staat er onder haar naam. Maar stiekem denk ik dat het ‘Engel’ moet zijn …

 

 


PUUR!vandaag boekentip

Engel‘Het beloofde land’ van Elizabeth Musser gaat over drie vrouwen en een wandeltocht die hun leven zal veranderen. Abbie Jowett is overweldigd door de tegenslagen in haar leven. Ze besluit haar volwassen zoon achterna te reizen naar Frankrijk, om daar samen met hem de beroemde pelgrimsroute Camino de Santiago te lopen. Tijdens hun reis ontmoeten ze Rasa, een Iraanse vrouw die in het geheim vluchtelingen helpt, en Caroline, een journaliste die onderzoek doet naar pelgrims. Ieder heeft een eigen reden voor deze ontdekkingsreis, maar geen van hen was voorbereid op de schurende kracht van de Camino, die alles blootlegt en aanspoort tot grondige zelfreflectie.

Bestel dit boek voor €23,99

 

 

Reacties (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *