Genieten van de geschenken in ons leven

20 januari 2020
Delen via:

Laatst was ik in Barcelona. Beneden in een metrostation, waar ik twee keer was, stond een man met een gitaar de prachtigste nummers te spelen. De ondergrondse setting, de warme tonen die door de gangen hun weg vonden, het onverwachte om ineens zo’n mooie melodie te horen: de muziek vond haar weg in mijn ziel.

Ik liep door

De eerste keer dat ik er langs kwam was ik al geraakt door de mooie tonen. Ik pakte meteen mijn beursje en gaf de man een knikje en een euro en ik liep door. Ik besefte later dat ik gewend ben om dit te doen. Ik ontvang zomaar iets moois en meteen, zonder echt de tijd te nemen om te voelen en al helemaal niet te doorvoelen hoe mooi het is, geef ik al iets terug. En daarmee geef ik het geschenk eigenlijk ook meteen weer weg.

Mijn gedrag gaat vanzelf, ik ben me er eigenlijk niet eens meer bewust van. Voor een deel is dat opvoeding en ik heb ook zo’n stemmetje in mijn hoofd dat ik (als ‘goed’ christen) moet geven en geven. Zoiets van geven is ‘goed’ en krijgen is ‘minder’. Vragen is al helemaal ‘slecht’. Ik besef dat ik me daarom vaak leeg voel van binnen. Ik heb te weinig oog (of oor) voor de geschenken die ik elke dag zomaar van het leven krijg.

Speciaal voor mij

De tweede keer dat ik langs de mooie-muziek-man kwam, liep ik langzaam door. Dit keer gaf ik geen knikje of geld maar ik beeldde me in dat de muziek speciaal en alleen voor mij bedoeld was. Ik vulde en vulde me met de mooie klanken en ik voelde hoe ik bijna overliep van liefde.

Ik ken het gevoel om over te lopen van liefde. Dan moet ik bijna huilen van hoe mooi mijn leven wel niet is. Dan heb ik kippenvel en dan voel ik me ten diepste gevuld met liefde. Dat gevoel kreeg ik terwijl ik het geschenk van de muziek en liefde aannam en langzaam doorliep naar het parkje waar ik naar op weg was.

Ik hoef er niks voor te doen

Nu ik weer thuis ben kan ik nog steeds het gevoel van overlopen van liefde nog steeds voelen in mezelf. Dat is het gevoel dat ik krijg als ik me open stel voor de geschenken die mij zomaar worden gegeven. Ik krijg het zomaar. Ik hoef er niks voor te doen.

Ik denk nu: ik had ook beiden kunnen doen. Ik had eerst alle muziek in mij kunnen opnemen, overlopen van liefde, geld en een lach aan de man kunnen geven, dan weer luisteren en overlopen van liefde en dan weer verder gaan met mijn dag. Waarom heb ik dat niet gedaan?

Even stil staan

Het aannemen van een geschenk vraagt om een pauze van ons leven, een onderbreking van wat ik aan het doen ben of waar ik naar op weg ben. Beide keren liep ik door, iets langzamer, maar toch ik liep meteen door. Ik nam geen tijd om even stil te staan.

Waarom niet? Raar genoeg komt het niet eens in mij op om even een pauze in te lassen. Ik ben zo gericht op dat ik in het park wil zitten, dat ik een mooi geschenk dat ik op weg naar het park zomaar krijg aan mij voorbij laat gaan. Alsof het erg zou zijn om tien minuutjes later in het park aan te komen!

Ik denk dat we vaak de geschenken van ons leven aan ons voorbij laten gaan. Als we ons openstellen voor wat we allemaal krijgen wordt ons leven zoveel rijker. We kunnen allemaal overlopen van liefde. Als we kijken en de tijd nemen om te voelen, zien we zoveel geschenken om ons heen: twee vogels die stoeien, de zon die ineens op onze kinderen schijnt, een compliment van iemand van wie je het niet verwacht, zelfs een groen licht als je bij het stoplicht komt en muziek in de catacomben van een metro stelsel.

Alleen maar kijken en luisteren

Ik hoop dat we met elkaar meer en meer de rust hebben om het bereiken van onze bestemming even uit te stellen om te genieten en ons te vullen met wat er allemaal op ons pad langskomt terwijl we naar onze bestemming op weg zijn. Het Leven geeft ons zoveel. Onze Heer wil ons zoveel geven! We hoeven alleen maar te kijken en soms te luisteren. En dankbaar te voelen wat we allemaal mogen ontvangen.

 


PUUR!vandaag boekentip

muziekHij zou niet oud worden, hadden de artsen gezegd. Maar Tobias was een uitzondering, zijn levenswil was te sterk. Met alle macht probeerden ze de dood buiten te houden.

Het verhaal van de meervoudig gehandicapte Tobias wordt verteld door zijn moeder Elisabeth. Ze neemt ons mee door haar alledaagse leven. In het Bijbelboek Tobit vindt ze troost. Perioden van hoop en verdriet wisselen elkaar af. Al die tijd is haar zoon het zwijgende middelpunt.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *