Gevoel van thuis

14 november 2020
Delen via:

We moeten thuisblijven, mijn mannen en ik in afwachting van de uitslag van de welgevreesde test. Een quarantaine-dagje dus. We proberen het beste er maar van te maken. Terwijl manlief boven in een online-vergadering zit en de zoons een online-les volgen, ga ik ook boven aan de slag. Het stoofvlees voor de goulash staat al zachtjes te pruttelen. Het is een uitgelezen dag om maar eens wat karweitjes aan te pakken die ik al veel te lang voor me heb uitgeschoven. Te beginnen met het opruimen van de kledingkasten. De zomerkleding mag onderhand vervangen worden door wat meer winterse. Als ik na een uurtje bikkelen het resultaat bewonder, ben ik dik tevreden.

Herinneringen

Een ouderwetse geur prikkelt onverwacht mijn reukorgaan en roept herinneringen op aan mijn jeugd. Mijn moeder was altijd overdreven vroeg in de weer met haar zorg voor het eten en zo kon het gebeuren dat, voordat ik naar school ging, de geur van sucadelapjes, soep of appeltaart al in de keuken hing. De geur van thuis.
Met elke traptrede die ik verder afdaal, ruik ik het sterker… onmiskenbaar draadjesvlees. Opgetogen realiseer ik me dat het mijn goulash is. Ik was zowaar vergeten dat het opstond. Tevreden roer ik in het prutje, proef of het vlees al gaar is en neem me voor om meteen ook maar een appeltaart te bakken. Mét goudreinetten, precies zoals mijn moeder appeltaart maakte.

Gods huis

Terwijl de regen zachtjes tegen de ramen tikt, vult een explosie van geuren mijn huis. De knusse sfeer die er hangt, bezorgt me een heerlijk gevoel van thuis. Ik heb het, ondanks de ellendige omstandigheden, toch naar mijn zin met al mijn mannen om me heen. Ik drentel als een klein baasje door mijn onmiddels ontplofte keuken. 

Zachtjes neurie ik dat prachtige lied over Góds huis: Ik houd van uw huis, machtige Heer! Met heel mijn hart wil ik bij u zijn. Zelfs de mus en de zwaluw vinden er een thuis. Gelukkig zij die wonen in uw huis.* 

Ook Gods huis is een thuishaven. En al is het de laatste maanden niet vanzelfsprekend om naar de kerk te gaan, gelukkig kunnen we elke week de online-diensten volgen. Het is een zegen om toch die verbinding te voelen met elkaar, met God. Het blijft een moment waarop je tot rust mag komen na een week van ploeteren, al is het op onze eigen bank. Een moment waar je weer extra bepaald wordt bij Gods zorg. God is overal waar twee of drie mensen zijn vergaderd in zijn naam en gelukkig is Hij niet afhankelijk van een gebouw. Iedereen is van harte welkom, iedereen mag aanhaken, ook huismussen als ik. Want God is immers altijd online!

Welkom

De goulash is inmiddels klaar, de appeltaart is prachtig gelukt. En … de uitslag is binnen! Negatief gelukkig. Ik verheug me al op vanavond, dan gaan we dat vieren met al dat heerlijks. En ik moet lachen om mezelf, want hoewel ik mijn moeder hopeloos ouderwets en overdreven vond, ben ik ondertussen geen haar beter.

*Psalm 84 (uit psalmen voor Nu84): Het is goed in het huis van de Heer. 

Reacties (2)

  • Heleen schreef:

    Mmmmm…ik ruik al dat lekkers! Ook het draadjes-vlees van mijn moeder. Nu eten wij al jaren vegetarisch, maar de geur blijft.
    En….ik vind het nog steeds lekker. Net als haché.
    Gefeliciteerd met dit verdiende bericht.

  • Irma schreef:

    Dank voor je leuke reactie, Heleen! Een verrassing om hier een bericht aan te treffen, ik hou van interactie. En ja, vroeger hoorde je nooit over vegetarisch eten, toch goed dat er een bewustwording op gang komt. Ik moet dus maar niet al te vaak zo’n quarantainedagje hebben 😉.
    Fijne dag voor jou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *