Het waarom in het lijden van christenen

26 april 2020
Delen via:

Mensen maken vaak opmerkingen als: “Is het niet vreemd hoe God zulke verschrikkelijke dingen laat gebeuren aan zo’n goed persoon!” Hoewel Gods toestaan van het kwaad in de wereld voor ons ondoorgrondelijk is, is niet al het lijden een mysterie. Hij heeft ons in de Schrift alles verteld wat we moeten weten over de waaroms.

Geschreven door Elisabeth Elliot

 

De apostel Petrus schrijft:

Geliefden, laat de hitte van de verdrukking onder u, die tot uw beproeving dient, u niet bevreemden, alsof u iets vreemds overkwam. Maar verblijd u naar de mate waarin u gemeenschap hebt aan het lijden van Christus, opdat u zich ook in de openbaring van Zijn heerlijkheid mag verblijden en verheugen. (1 Pet. 4:12-13, HSV).

Petrus schreef zijn brief aan mensen die in ballingschap zaten en we kunnen ons inbeelden in welke mate er sprake was van leed. Petrus heeft zelf ook moeilijke tijden meegemaakt in zijn leven en  begreep precies hoe ze zich voelden. Hij begreep ook het op zich natuurlijk menselijke proces van vervreemding wanneer je in middenin de problemen zit. Laat niet, zegt hij. Hij ontkent de “hitte van de verdrukking” niet, maar noemt het een beproeving. Dat is eerlijk. Maar hij vertelt de lezers dat het niets vreemds is. Lijden en beproeving is iets wat we allemaal moeten verwachten, in welke vorm dan ook, als we Jezus volgen. Wat zouden we anders moeten verwachten? Hij zegt dat we ons eigen recht moeten opgeven en Zijn kruis moeten opnemen, en Hem moeten volgen. Hij zegt dat we het Koninkrijk moeten binnengaan “door veel verdrukking”. We kochten het Koninkrijk voor een steile en smalle weg – waarom zouden we dan bevreemd zijn om een steile en smalle weg te vinden? De spannende, opwindende waarheid waar Petrus van spreekt is dat door deze “beproeving”, wat het ook is, we een onuitspreekbaar hoog privilege krijgen toegezegd; deel zijn aan Christus’ lijden, en dat, zegt Petrus, is reden voor verblijden en verheugen.

Soms vragen mensen zich af hoe hun vorm van problemen iets te maken kunnen hebben met Jezus’ lijden. Ons lijden is niets in vergelijking met dat van Hem. We zijn niet gekruisigd. Onze last is duidelijk niet zo zwaar als de zonden van de wereld zijn. Nee, dat klopt. Maar in al ons leed heeft Hij geleden. Wij zijn erin verbonden. Als we dit accepteren in geloof – het geloof dat het leed en het lijden is toegestaan door de Vader Die van ons houdt, het geloof dat hij er een eeuwig doel in heeft -, kunnen we het teruggeven aan Hem in Zijn transformatie. Als, zoals Paulus, we Hem willen kennen en ook de kracht van Zijn opstanding, moeten we ook de gemeenschap van Zijn leed kennen. De enige weg om die gemeenschap te betreden, is door te lijden. Kunnen we Ja, God zeggen, zelfs daartegen?

Deze blog is overgenomen uit de nieuwsbrieven van Elisabeth Elliot en vertaald door Jorieke van der Wal. 

We have tried to find the copyright holder of these texts. If you hold these rights, please contact us at info@puurvandaag.nl

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *